Του Θάνου Σαρρή
Ήταν Φεβρουάριος του 2017. Στον Τύπο διαρρέουν οι συνομιλίες που κάνουν ακόμα και τους πλέον άπιστους να δουν κατάματα το πρόβλημα της διαφθοράς το ποδόσφαιρο της Αργεντινής. Ο πρόεδρος της Μπόκα Τζούνιορς, Ντάνιελ Ανγκελίτσι, ο μέχρι πρόσφατα πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Λουίς Σεγούρα, μαζί με τον Φερνάντο Μιτχάνς από την πειθαρχική επιτροπή. Ο πρόεδρος της Μπόκα ζήτησε από τους ανθρώπους της AFA οι διαιτητές να συμπεριφέρονται καλά στην ομάδα και επίσης να μην δεχθούν ποινή που να ξεπερνά τις τρεις αγωνιστικές δύο παίκτες του, ούτως ώστε να ήταν διαθέσιμοι στην αναμέτρηση με τη Βελές, που θα έκρινε την έξοδο στο Copa Libertadores. «Μείνε ήσυχος, είμαι ο νούμερο ένα οπαδός της Μπόκα», του απάντησε ο ένας. Ο άλλος του ζήτησε προθεσμία λίγων ημερών για να ρίξει την ποινή, προκειμένου να μην δημιουργηθούν υποψίες.
Τα παραπάνω γεγονότα ίσως δεν ακούγονται ξένα σε κάποιον με τριβή σε ένα αμαρτωλό σύστημα ποδοσφαίρου, όπως το ελληνικό. Σε μια κανονική ποδοσφαιρική χώρα, όμως, προκαλούν σοκ. Μόνο που η Αργεντινή είχε πάψει καιρό πριν να αποτελεί μια κανονική χώρα. Η συμμετοχή του Χούλιο Ουμπέρτο Γκρονδόνα, του ανθρώπου που είχε τον έλεγχο της Ομοσπονδίας για περίπο 40 χρόνια, στο πολύκροτο σκάνδαλο FIFAgate, που έσκασε για την Παγκόσμια Συνομοσπονδία στις Η.Π.Α και τάραξε συθέμελα το οικοδόμημά της, έδειξε ότι η διαφθορά δεν είναι νέο φαινόμενο. Ο Γκρονδόνα πέθανε το 2014, πριν δηλαδή αποκαλυφθεί η ανάμιξή του στο σκάνδαλο. Θεωρούταν ως ο δεύτερος πιο δυνατός άνθρωπος στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο και σύμμαχος του Μπλάτερ, ενώ κατάφερνε σε όλη του τη ζωή να κρατάει το όνομά του μακριά από τα σκάνδαλα που λέρωσαν τους άλλους Νοτιοαμερικανούς που βρέθηκαν σε θέσεις ισχύος στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Τον Αβελάτζε, τον Τεϊσέιρα και τον Λεός. Ο πρώην τραπεζίτης Χόρχε Λουίς Αρθουάγκα αποκάλυψε ωστόσο πέρυσι, στη δίκη της FIFA, ότι πάνω από 25 εκατομμύρια μεταφέρθηκαν σε λογαριασμό στην Ελβετία για τον Γκρονδόνα και άλλους αξιωματούχους, ως μίζες προκειμένου να χειραγωγήσει την κατάληξη τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Ήταν η αρχή του τέλους της υστεροφημίας του για τους εκτός χώρας.
Ο Γκρονδόνα κινούσε τα νήματα για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες
Ο θάνατος του πανίσχυρου Αργεντινού άφησε ένα κενό εξουσίας και προκάλεσε ένα ισχυρό παιχνίδι δύναμης στο εσωτερικού του ποδοσφαίρου της χώρας, στερώντας παράλληλα την τεχνογνωσία. Ο Λουίς Σεγούρα, που τοποθετήθηκε στο πόστο του προέδρου προκειμένου να γίνει η μετάβαση στις εκλογές βρέθηκε στις παραπάνω συνομιλίες. Η ποινή μιας αγωνιστικής σε ποδοσφαιριστή όμως είναι το λιγότερο. Το παιχνίδι εξουσίας περιελάμβανε εκατομμύρια από τηλεοπτικά δικαιώματα, σκοτεινές επαφές με επικεφαλής οργανωμένων οπαδών-συμμοριών, πολιτικές παρεμβάσεις και το απόλυτο διοικητικό χάος, σε σημείο που παρέλυσαν τα εθνικά πρωταθλήματα. Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές ξερνούσαν καταγγελίες, χωρίς να μπορούν να πάνε σε εκλογές. Χρειάστηκε η παρέμβαση της FIFA με επιτροπή εξομάλυνσης, όπως και στην Ελλάδα. Η παρωδία ολοκληρώθηκε στις εκλογές, όπου ο επικεφαλής της πλευράς του παλιού καθεστώτος, Μαρσέλο Τινέλι συγκρούστηκε με τον Λουίς Σεγούρα και αναδείχθηκαν ισόπαλοι 38-38 σε ψηφοφορία 75 ατόμων.
Τα όσα αποκαλύφθηκαν στη δίκη της FIFA για τον Γκρονδόνα, αλλά και τα όσα ακολούθησαν το θάνατό του, έδειξαν ότι η διαφορά στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής ήταν ενδημική. Και η σήψη δεν μπορούσε να μην εξαπλωθεί στο ποδοσφαιρικό οικοδόμημα που ελέγχει η Ομοσπονδία. Τις εθνικές ομάδες. Από τους 23 που βρέθηκαν στην τελική φάση της Ρωσίας, υπήρχαν τρεις εκπρόσωποι της Κ-20 που αναδείχθηκε πρωταθλήτρια κόσμου το 2005. Ο Μέσι, ο Αγουέρο και ο Μπίλια. Υπήρχαν επίσης εκπρόσωποι της γενιάς που πήρε τον τίτλο δύο χρόνια αργότερα. Ο Φάτσιο, ο Μερκάδο, ο Μπανέγα και ο Ντι Μαρία, ενώ είχε παίξει επίσης και ο Αγουέρο.
Από τότε, διεξήχθησαν πέντε Μουντιάλ Κ-20. Το 2009 στην Αίγυπτο και το 2013 στην Τουρκία, η Αργεντινή δεν προκρίθηκε καν. Στη Νέα Ζηλανδία το 2015 και στη Νότια Κορέα το 2017, δεν κατάφερε να περάσει τη φάση των ομίλων. Η μοναδική διοργάνωση που η μικρή «Αμπισελέστε» έκανε κάπως αισθητή την παρουσία της ήταν στην Κολομβία το 2011, όταν έχασε στους «8» από την Πορτογαλία στα πέναλτι.
Στη φετινή εθνική που αποκλείστηκε από τη Γαλλία, υπήρχε μόλις ένας εκπρόσωπος από τη φουρνιά του 2009, ο Σάλβιο. Επίσης ένας από το 2011, ο Ταλιαφίκο και ο Λανσίνι από το 2013, ο οποίος όμως έμεινε εκτός λόγω τραυματισμού. Είναι απορίας άξιο πώς μια ομάδα top επιπέδου στα τουρνουά νέων, αρκετά μέλη της οποίας τα μέλη ουσιαστικά αποτελούσαν τον κορμό στη συνέχεια της εθνικής ανδρών, έφτασε σε σημείο να μην προκρίνεται καν στις τελικές φάσεις των παγκοσμίων Κυπέλλων και άρα να κόβει τη σύνδεση με τους μεγάλους.
Ο Πέκερμαν με τον Ρικέλμε
Το τέλος της εποχής του Πέκερμαν, ο οποίος συνεχίζει στο φετινό Μουντιάλ με την Κολομβία, συνδέεται για αρκετούς Αργεντινούς που παρακολουθούν από κοντά τα πεπραγμένα ως το τέλος της εποχής της οργάνωσης. «Δολοφονούν συστηματικά το μέλλον της εθνικής», μου είπε χαρακτηριστικά ρεπόρτερ από τη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Eπιλογές προπονητών χωρίς κανένα κριτήριο, κλήσεις παικτών με άξονα την πολιτική και όχι την ουσία, υποστελέχωση σε αγωνιστικό και διοικητικό επίπεδο, επιρροές τρίτων που ξεπερνούσαν αυτές των εκάστοτε προπονητών. Και καθόλου λεφτά. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 ο ομοσπονδιακός τεχνικός Χούλιο Ολαρτικοετσέα είχε δηλώσει ότι η Ομοσπονδία δεν είχε χρήματα για να τους παρέχει τα βασικά και όλες οι μικρές εθνικές έτρωγαν μόνο μακαρόνια στο προπονητικό κέντρο. Ο ίδιος είχε προσληφθεί δύο εβδομάδες πριν την πρώτη σέντρα και φυσικά η ομάδα του αποκλείστηκε από τους ομίλους. Οι δηλώσεις του μετά τη διοργάνωση είναι χαρακτηριστικές:
«Χθες μίλησα με τη σύζυγό μου και μου είπε ότι πρέπει να μιλήσω με τους παράγοντες της ομοσπονδίας, γιατί χρειαζόμαστε τα χρήματα. Ακόμα δεν με έχουν πληρώσει. Εγώ ζω με χρήματα της κόρης μου, που ευτυχώς κάνει τη ζαχαροπλάστισσα και κερδίζει καλά χρήματα. Η κατάσταση είναι για κλάματα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Ακούω τους ανθρώπους που μας επικρίνουν, λέγοντας ότι σκεφτόμαστε μόνο για τα χρήματα. Είναι όλα λάθος. Όταν φτάνει κανείς σε αυτό το επίπεδο, τα χρήματα δεν έχουν σημασία, μετράει μόνο η φανέλα και αν χάσεις είσαι κατεστραμμένος. Από την πλευρά μου, έχω κερδίσει λίγα και δεν κλαίω. Ο βοηθός μου, ο οποίος κάνει χίλια πράγματα παίρνει 18.000 πέσος το μήνα (περίπου 1100 ευρώ,) και είναι απλήρωτος εδώ και τρεις μήνες. Η Ομοσπονδία ποδοσφαίρου της Αργεντινής έχει φθάσει στο χειρότερο σημείο της. Η έξοδό μας πρέπει να καταστήσει σαφές στους παράγοντες ότι χρειαζόμαστε μια σοβαρή και μακροχρόνια δουλειά. Δεν βλέπουν την πραγματικότητα, θα πρέπει να σταματήσουν τις διαμάχες και να προβληματιστούν σχετικά με το γεγονός ότι κάνουν κακό στο ποδόσφαιρο μας». Δύο χρόνια πριν, ο Μέσι δήλωνε ότι θα τα παρατήσει από την Εθνική, «δείχνοντας» τους διοικούντες την Ομοσπονδία ως ακατάλληλους. Ήταν η εποχή όπου η εμπιστοσύνη και της ανδρικής ομάδας στο διοικητικό τους κομμάτι είχε χαθεί ανεπιστρεπτί.
Η Ισλανδία, που έβαλε δύσκολα στην ομάδα του Μέσι στην πρεμιέρα της Ρωσίας και της πήρε επάξια έναν βαθμό,επένδυσε και εξέλιξε όλο το οικοδόμημα των εθνικών της ομάδων. Ένα από τα βασικά μελήματα του Όσκαρ Ταμπάρες, όταν ανέλαβε για δεύτερη φορά την Ουρουγουάη, ήταν η σύνδεση όλου του συστήματος των εθνικών ομάδων. Η «μέθοδος Ταμπάρες»περιγράφει την ομαλή μετάβαση από όλες τις μικρές ομάδες μέχρι την ετοιμότητα για την ένταξη σε αυτή των ανδρών, ανεξάρτητα από την πορεία σε συλλογικό επίπεδο, γύρω από τρεις άξονες. Το παιχνίδι, το αποτέλεσμα και τη συμπεριφορά. Την ίδια περίοδο, στη γειτονική Αργεντινή οι μικρές εθνικές ήταν παρατημένες στη μοίρα τους, δεν είχαν ούτε τα βασικά σε επίπεδο παροχών και στελεχών και κάποια εκατομμύρια που αναμενόταν να χρησιμοποιηθούν για τη βελτίωση των εγκαταστάσεων σε τμήματα υποδομής αναζητούνταν σε παράκτιες εταιρίες.
«Νομίζω ότι η επόμενη γενιά δεν είναι σε καμία περίπτωση τόσο δυνατή όσο οι παίκτες που έχουμε δει τα τελευταία 20 χρόνια. Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις όπως ο Ντιμπάλα ή ο Λαμέλα, αλλά δεν έχουν τη κλάση τον προηγούμενων. Αυτό νομίζω θα κοστίσει»,είχε πει στη συνέντευξή του στο gazzetta.gr o δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Angels With Dirty Faces: The Footballing History of Argentina» το 2016. Με ένα σύστημα διαλυμένο από τη διαφθορά και την έλλειψη πόρων, ένα εγχώριο πρωτάθλημα με χίλια μύρια προβλήματα και ένα οικοδόμημα αφημένο στη μοίρα του, ανήμπορο να εξελίξει και να δουλέψει μεθοδικά στην ομοιογένεια και στην εξέλιξη του ταλέντου, η γερασμένη αλμπισελέστε με την εικόνα του συνονθυλεύματος που εμφανίστηκε ήδη από τα προκριματικά του Μουντιάλ και στη συνέχεια γύριζε τον κόσμο ως περιοδεύων θίασος, μοιάζει λογικό επακόλουθο. Κι ακόμα αν η πρόσληψη των Αϊμάρ και Πλασέντε στους μικρούς μοιάζει ως αχτίδα ελπίδας, η ιστορία έχει αποδείξει ότι χωρίς μεθοδικότητα, αξιοκρατία και συνέχεια δεν γίνονται θαύματα…
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
