Οποιος βιοπορίζεται από το ποδόσφαιρο, έχει άμεσο συμφέρον τα πάντα να κρίνονται από την αγωνιστική επίδοση των ομάδων (και μόνον αυτή). Το CAS ήλθε να δώσει τη μισή λύτρωση, ότι πράγματι η σύνθεση των πλέι-οφ και των πλέι-άουτ στη Σούπερ Λιγκ θα καθοριστεί από το τι έκαναν ή δεν έκαναν οι ομάδες μέσα στις τέσσερις γραμμές. Πλέον η ελπίδα είναι ότι η έφεση του ΠΑΣ θα δώσει την άλλη μισή λύτρωση.
Να εξομολογηθώ ότι όσο ο Πανιώνιος λείπει, και πολύ φοβάμαι πως θα λείπει για ακόμη κάμποσα από τα χρόνια που έχουμε μπροστά, “είμαι ΟΦΗ”. Η ομάδα που επιλέγω να παρακολουθώ με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον από κάθε άλλη στη μεγάλη κατηγορία (για λόγους αθλητικούς, ηθικούς, αισθητικούς) είναι ο ΟΦΗ. Τώρα όμως αισθάνομαι πως η έκτη θέση του πρωταθλήματος ανήκει, δικαιωματικά, στον ΠΑΣ. Την Κυριακή στην τελευταία αγωνιστική, εάν ως τότε οι βαθμοί δεν έχουν επιστραφεί, “είμαι ΠΑΣ” φανατικά.
Με τον Αρη οριστικά και αμετάκλητα μέσα (και εδώ είναι η μία στιγμή για να σκεφτούμε πόση άδικη επιβάρυνση υπήρξε για τον Μάντζιο το να καθοδηγεί Σεπτέμβριο με Φεβρουάριο μία ομάδα που άλλα κατάφερνε μες στο γήπεδο και άλλα έλεγε η βαθμολογία…), συμβαίνουν στην post-season τα εξής δύο ωφέλιμα πράγματα. Πρώτον, έχουμε στα πλέι-οφ ένα σάκο του μποξ, όχι δύο. Δεύτερον, αντί για βόλτα ΑΕΚ και Παναθηναϊκού, έχουμε αληθινή μάχη ΑΕΚ/Αρη/Παναθηναϊκού.
Να εξηγήσω πρώτα, τα περί σάκων του μποξ. Η ανθρωπογεωγραφία του ελληνικού ποδοσφαίρου δηλοί ότι δεν υπάρχει στη χώρα η ομάδα που είναι εις θέσιν ν’ ανταπεξέλθει σε δέκα διαδοχικά ματς, δίχως την παραμικρή ενδιάμεση ανάσα για στανιάρισμα, εναντίον του big-5. Καμία δεν μπορεί να έχει τέτοια αποθέματα, τέτοια αντοχή απέναντι σε αυτόν τον πήχυ δυσκολίας, τέτοιο ροστερ.
Είτε έκτη ομάδα είναι ο ΠΑΣ είτε ο ΟΦΗ ή ο Αστέρας, όποιος και να είναι…θα φάει ξύλο. Δεν το λέω εγώ, το λέει η ζωή. Στην προηγούμενη διετία, η έκτη ομάδα της Σούπερ Λιγκ κατέγραψε σε είκοσι αγώνες…μία νίκη. Το 2020 ήταν ο ΟΦΗ, που δεν έκανε ούτε μία νίκη στα δέκα παιγνίδια του με το big-5. Το 2021 ήταν ο Αστέρας, που στα δικά του δέκα παιγνίδια με το big-5 έκανε μία νίκη.
Οσο τα ελληνικά εισιτήρια για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι τέσσερα, θα ήταν σκόπιμο στα πλέι-οφ να έμπαιναν οι πρώτες πέντε, όχι οι έξι, ομάδες της regular season. Πέντε, για τέσσερις θέσεις. Εάν με το καλό ανακτήσουμε το “συν ένα” εισιτήριο της Ευρώπης και τα κάνουμε πέντε, τότε ναι, ας επανέλθουμε σε αυτό το φορμάτ. Εξι ομάδες, για τις πέντε θέσεις.
Να εξηγήσω επίσης, τα περί τρελού χαμού ΑΕΚ/Αρη/Παναθηναϊκού ο οποίος χαμός, και όταν θα κριθεί, πάλι ενδέχεται να μη έχει κριθεί διότι το πιο πιθανό είναι πως θα εκκρεμεί το τι θα καταφέρει ο Παναθηναϊκός στο κύπελλο. Αρα είναι ένας χαμός που θα εξελίσσεται, και τούτο νιώθω πως δίνει εξτρά ενδιαφέρον ως το τέλος, υπό τον μόνιμο αστερίσκο του κυπέλλου.
Αυτή τη στιγμή λοιπόν η κατάσταση είναι ΑΕΚ-43, Αρης-42, Παναθηναϊκός-39. Αν θεωρούμε, και όντως είναι, καλές ομάδες τον Αρη-42 και τον Παναθηναϊκό-39 (να θυμίσω ότι 39 μες στο γήπεδο έχει και ο ΠΑΣ…), τότε η ΑΕΚ-43 αποκλείεται να είναι τόσο αξιοθρήνητη ώστε αυτομάτως να γίνεται “φαβορί” στο να μείνει, στο τέλος, πέμπτη και απέξω. Τι είναι η τρέχουσα ΑΕΚ, ακριβώς;
Σίγουρα όχι, μία ομάδα που “δεν μπορεί” να ανταγωνιστεί (ξεκινώντας από θέση βαθμολογικής ισχύος μάλιστα) Αρη και Παναθηναϊκό. Η τρέχουσα ΑΕΚ είναι μία αδούλευτη ομάδα η οποία, επιπλέον, κρίνεται πολύ…συναισθηματικά από τον περίγυρό της. Είναι ο περίγυρος που την κάνει να νομίζει πως είναι πολύ χειρότερη ομάδα απ’ ό,τι στην πραγματικότητα είναι.
Ο ΑΕΚτσής γενικώς, από dna θα ‘λεγε κανείς, ρέπει προς τον άκρατο συναισθηματισμό. Θα προτιμούσε μία ήττα από τον ΠΑΟΚ “στα ίσα” σε 11 v 11 συνθήκη, παρά μία ισοπαλία με τον ΠΑΟΚ σε 11 v 10 συνθήκη. Αυτή η ισοπαλία την Τετάρτη στο Ολυμπιακό Στάδιο “χτύπησε στην καρδιά” σαν…πολύ πιο ήττα από μία νορμάλ ήττα. Αυτό όμως, είναι κάτι το ακραίο.
Εν πρώτοις, μόνον αστοιχείωτοι πιστεύουν πως το 11 v 10 είναι ευκολάκι, εναντίον αντίπαλου που μονομιάς συμπτύσσεται σ’ ένα σαφές 4-4-1 με ηρεμία, με υποδειγματικές αποστάσεις, με προσωπικότητα, με αποφασιστικότητα (ενός εκάστου των δέκα που απέμειναν στον αγωνιστικό χώρο) να δώσουν στον κοινό λογαριασμό το κατιτίς παραπάνω από το 100%, ένα 110% ας πούμε. Θέλει τακτική αρτιότητα, και η ΑΕΚ δεν τη διαθέτει, να σπάσουν οι έντεκα τους δέκα.
Κι έπειτα, υπεισέρχεται ο ρεαλισμός. Μία ήττα από τον ΠΑΟΚ, θα έφερνε το μηδέν. Η ισοπαλία με τον ΠΑΟΚ, έφερε το ένα (ποντάκι). Οι στόχοι, με πόντους υποστηρίζονται. Εάν στο φινάλε η ΑΕΚ τερματίσει εντός στόχου με +1 πόντο από τον ανταγωνισμό, τότε αυτό το “ανεπιθύμητο” ποντάκι της Τετάρτης που σήμερα μπορεί να μοιάζει με “ένα ίσον κανένα”, θα πάρει διαφορετική διάσταση.
Η βαθμολογία δείχνει συνεπώς, πως η ΑΕΚ μπαίνει στη μάχη εναντίον Αρη και Παναθηναϊκού από την καλύτερη θέση. Η αίσθηση της “τελευταίας εντύπωσης” είναι πως η ΑΕΚ μπαίνει στη μάχη εναντίον Αρη και Παναθηναϊκού…από τη χειρότερη θέση. Μόνο που η βαθμολογία, δεν αλλάζει. Ο,τι ενεγράφη σε αυτήν, δεν ξεγράφει. Ενώ η τελευταία εντύπωση, αλλάζει μέσα σε μισή ώρα, μέσα σε μία ώρα, μέσα σε μιάμιση ώρα, ξανά και ξανά και ξανά.
Να κλείσω ενόψει της 26ης αγωνιστικής, με κάτι άλλο. Ο Νέιρα του ΟΦΗ, ο Πάολο Φερνάντες του Βόλου, ο Κάστρο του Απόλλωνα είναι οι τελευταίοι που προστέθηκαν στην ατελείωτη (σαν τηλεφωνικός κατάλογος!) λίστα των ποδοσφαιριστών οι οποίοι υποχρεώνονται να συμμετέχουν σε μια κωμωδία. Μια κωμωδία που τη διαιωνίζει, η παντελής ακινησία του ελληνικού ποδοσφαίρου στο ν’ αναθεωρεί τους κανονισμούς του.
Η κωμωδία είναι ότι αποβάλλεσαι εσκεμμένα, κι όμως η επίπτωση είναι πιο light από το να έχεις πάρει μία (την έβδομη ή τη δέκατη) κίτρινη κάρτα. Εξ ου και η, συνήθως, ευχαριστία του ποδοσφαιριστή προς τον διαιτητή που του έκανε τη χάρη! Ενας παραλογισμός. Που, το ακόμη χειρότερο, φαίνεται να μη κάνει εντύπωση σε κανένα. Κι αφού δεν κάνει εντύπωση σε κανένα, κανείς δεν αναλαμβάνει την κανονιστική πρωτοβουλία να το αλλάξει.
Αληθινή παράνοια είναι, όταν ο παραλογισμός δεν κάνει εντύπωση σε κανένα. Οι κανονισμοί υπάρχουν, για να εξυπηρετούν και να υποστηρίζουν τους ποδοσφαιριστές, όχι να τους δυναστεύουν και να τους κάνουν καραγκιοζάκια. Και είναι τόσο, μα τόσο, απλό το να τελειώσει όλο αυτό το κουκλοθέατρο. Στις πέντε κίτρινες, χάνεις ένα παιγνίδι. Στις δέκα κίτρινες, πάλι χάνεις ένα παιγνίδι. Στις δεκαπέντε, πάλι ένα. Τελειώσαμε.
Και το τελευταίο, ενόψει της 26ης αγωνιστικής. Είμαι ο μόνος που δεν καταλαβαίνει γιατί και οι επτά αγώνες παίζονται ίδια μέρα/ίδια ώρα; Τελειώνει στο πρωτάθλημα κάτι, και πρέπει να γίνει έτσι;
Πηγή: sdna.gr
