Του Γιώργου Καραμάνου
Πέρασαν κιόλας 32 χρόνια από τη στιγμή που πάρθηκε η απόφαση. Τα παιδικά μάτια άλλωστε ποτέ δεν κάνουν λάθος. Εκείνα ξέρουν καλύτερα και αντιλαμβάνονται, αποδέχονται με αθωότητα ακόμα και την υπέρτατη μπαγαποντιά, όπως το χέρι του Θεού. Εκτοτε όμως η απόφαση παραμένει ένας συναισθηματικός ψυχαναγκασμός και μία βαριά σκιά. Εκείνα τα σλάλομ του Ντιεγκίτο δεν άφησαν ποτέ κανένα περιθώριο ελιγμού στο ποια Εθνική θα υποστήριζα.
Θα πεις: «Ηταν λογικό τότε, ήσουν με τους νικητές». Ναι, ΟΚ και τι συμβαίνει από εκεί και πέρα μου λες; Περάσαν τα χρόνια, χάσαμε τελικούς, χλευαστήκαμε σε σχολεία, σε πλατείες, σε γυμναστήρια και δουλειές. Φάγαμε τεσσάρες, σκύψαμε το κεφάλι, μέχρι που δακρύσαμε κιόλας. Από τον Κανίγια, έως τον Μέσι και από τον Μπατιγκόλ, έως τον Ρικέλμε, οι απογοητεύσεις έπεφταν το ίδιο ασήκωτες με τις καρπαζιές.
Το συναίσθημα όμως μεγάλωσε. Σαν τις γκόμενες που σε φτύνουν ένα πράγμα κι ας μην είχα ευτυχώς τέτοιου είδους σύνδρομα, παρά μονάχα στο ποδοσφαιρικό τους. Ισως γι’ αυτό να ασχολούμαι διαρκώς με loser ομάδες. Μία ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή δεν μπορεί θα την έχω. Μία νεύρωση, κάποιον καταναγκασμό. Χωρίς πλάκα πάντως, με καμία άλλη δεν έχω το ίδιο άγχος όταν παίζει. Από τότε που ξεπέρασα το εγχώριο οπαδικό σύνδρομό μου, μου απέμεινε αθεράπευτο μόνο το feeling για την Αλμπισελέστε.
Φέτος όμως είμαι αναγκασμένος να κρατήσω πιο low profile από ποτέ. Δεν θυμάμαι πιο άκυρο, πιο αδύναμο ρόστερ. Ο Χόρχε Σαμπαόλι άφησε να διαρρεύσει η 11άδα και η ανησυχία απλά μεγάλωσε. Καλά, δεν είναι ότι δεν γνωρίζαμε τις αδυναμίες μας, αλλά είναι αλλιώς όσο να το κάνεις, να τις βλέπεις στο χαρτί. Τερματοφύλακας (Καμπαγιέρο), άμυνα με απορίες (δεξιά Σάλβιο, αριστερά Ταλιάφικο) και στο κέντρο οι Μπίλια (με τραυματισμούς στη σεζόν), Μασεράνο (στην Κίνα πλέον), Μέσα (με 2 συμμετοχές στην Εθνική), να αναζητούν τη χημεία τους.
Για μπροστά τα λόγια είναι περιττά. Η πιο ταλαντούχα γραμμή κρούσης, που όμως βραχυκυκλώνει με το εθνόσημο. Από τον Αγουέρο χρόνια τώρα περιμένουμε ένα σημαντικό γκολ και ο Ντι Μαρία στα δύσκολα αποχωρεί τραυματίας. Ωσπου φτάνουμε στον Μέσι. Εκείνςο στα προκριματικά έβαλε επτά γκολ, ενώ κανείς συμπατριώτης του δεν είχε παραπάνω από δύο. Κι εκείνος όμως δεν έχει σκοράρει ακόμα σε νοκ άουτ Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ποτέ. Αναμφίβολα, από εκείνον εξαρτώνται τα περισσότερα. Για όσο παίζει εκείνος, οι λάτρεις πάντα θα περιμένουμε το Μουντιάλ του Μέσι. Στην πραγματικότητα όμως το θέμα όμως είναι οι άλλοι τριγύρω του.
Τούτη η Αργεντινή δεν σε ψήνει. Για κανέναν λόγο. Δεν βολεύουν και τα διασταυρώματα. Τα ζόρια θα σκάσουν από πολύ νωρίς. Επίσης, δεν θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά ότι θα βάλουμε από κάτω την Κροατία στον όμιλο. Ακόμα κι έτσι όμως, με τις αρνητικές σκέψεις και τις αμφιβολίες. Ακόμα και τώρα που οι παίκτες της μοιάζουν με «γιάπηδες» μπροστά στις αφάνες και τις χαίτες με τις κατεβασμένες κάλτσες χωρίς επικαλαμίδες των περασμένων εποχών. Και στη Ρωσία και για πάντα η Αλμπισελέστε θα βγάζει το ξεχωριστό εκείνο feeling, που από τα παιδικά μάτια του 1986, έφτασε στο 2018, να παραμένει ένα μεταφυσικό, ανεξήγητο δέσιμο.
Follow me: @jorgekaraman
Πηγή: Gazzetta – Dour Four Two
