Του Γιώργου Καραμάνου
Εάν ανοίξεις τις γραφές της διδασκαλίας του «Ζεν», θα βρεις μία προτροπή που θα σου εξηγεί ότι: «Οταν κάποιος σου δείχνει το φεγγάρι, δεν πρέπει να κοιτάς το δάκτυλο». Στην δική του περίπτωση ο ίδιος είναι το ταπεινό «δάκτυλο». Ποτέ του ο Τζέιμς Μίλνερ δεν υπήρξε το εντυπωσιακό «φεγγάρι» στις ομάδες που υπηρέτησε. Περισσότερο ταιριάζει για εκείνον κάτι που άφησε ως παρακαταθήκη ο Κομφούκιος. Το «Τα πάντα έχουν ομορφιά, αλλά δεν την βλέπουν όλοι», σε κάνει να αισθάνεσαι πως μπορεί να είσαι από τους λίγους που βρίσκεις το «ωραίο» στο σχεδόν… μονοκόμματο παιχνίδι του ρεαλιστικού ηγέτη της Λίβερπουλ.
«Προφανώς και δεν έχω τη χάρη των κινήσεων του Κουτίνιο. Είμαι πιο ξύλινος. Είμαι απλά ένας τύπος που κουβαλάει πάνω του τη μουντάδα των ορυχείων του Γιόρκσαϊρ, καθώς τρέχω στο γήπεδο. Οπότε, ίσως αυτό να μην δείχνει φαντεζί και ωραίο, αλλά πίστεψέ με, σε μένα θα βρεις την απόλυτη αφοσίωση στην ομάδα και στο βασικό στόχο». Με αυτό τον αλλόκοτα ειλικρινή τρόπο φρόντιζε όταν πήγαινε στο «Ανφιλντ», να προσδιορίσει ο ίδιος το αγωνιστικό προφίλ του και πραγματικά έλεγε αλήθεια.
Αγωνιστικά, σε μία ομάδα με Βραζιλιάνους τεχνίτες και Αφρικανούς που τρέχουν σαν τον Road Runner, ο Μίλνερ είναι δεδομένα παράταιρος οπτικά, μα στην πράξη αποτελεί το απόλυτο συμπλήρωμα. Εκείνος είναι που προσδίδει ωριμότητα, δυναμισμό, πείσμα, ψυχή και φέρνει το πλάνο του Γίργκεν Κλοπ σε ισορροπία, δίνοντας δίκιο στο θαυμασμό του σπουδαίου Red, Γκρέιαμ Σούνες: «Είμαι τεράστιος θαυμαστής του. Κάθε επιτυχημένη ομάδα οφείλει να έχει έναν τέτοιο παίκτη στο χορτάρι».
Για κάποιον μάλλον ακαταλαβίστικο λόγο όμως, στο φανταστικό ξεκίνημά του ως επιθετικός μέσος (σ.σ.: στα 16 του έγινε ο δεύτερος νεότερος που έκανε ντεμπούτο στην Premier League) έκανε τους πάντες να πιστέψουν ότι ήταν ένας σούπερ φέρελπις must watch μπαλαδόρος. Λίγο αργότερα, ο τότε εκλέκτορας των Λιονταριών, Φάμπιο Καπέλο, φώναζε ότι «Ο Μίλνερ είναι το μέλλον της Αγγλίας». Ο νεαρός όμως μεγαλώνοντας, δεν θα δικαίωνε ποτέ αυτές τις προσδοκίες που φάνηκε να τον ξεπερνούν.
Αυτό που έγινε ο Μίλνερ ήταν κάτι πιο ουσιαστικό από το να εξελιχτεί σε σούπερ σταρ. Ενα πολυεργαλείο που βοηθούσε στα πάντα, έπαιξε σε κάθε θέση και δεν γκρίνιαξε ποτέ γι’ αυτό. Αντιθέτως: «Εγώ από μόνος μου πηγαίνω πάντα στους προπονητές μου και τους λέω ότι είμαι διαθέσιμος να με χρησιμοποιήσουν όπως και όπου θέλουν. Το σημαντικό είναι εγώ να είμαι στο γήπεδο και να βοηθάω την ομάδα». Μόνο που αυτό επέφερε με τα χρόνια ένα μεγάλο πλήγμα στην υστεροφημία του. Του έδωσαν παρατσούκλι. Κάτι που για τους Αγγλους είναι χοντρό. Για εκείνους έγινε ο “Boring Milner” Ο ποδοσφαιριστής που προσφέρει, αλλά σε κουράζει στο μάτι.
Τούτο είχε επιπτώσεις ειδικά στα χρόνια του στη Μάντσεστερ Σίτι. Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι τον στήριξε, αλλά ο Μάνουελ Πελεγκρίνι δεν τον έβαζε συχνά, εξηγώντας ότι: «Εχω τόσο ικανούς με την μπάλα παίκτες και η ομάδα πρέπει να παίξει επιθετικά. Χρειάζομαι τέτοια χαρακτηριστικά». Ακόμα κι έτσι όμως ο Χιλιανός κόουτς ήξερε ότι κάπου κάνει λάθος σε αυτή τη λογική του και δεν είχε ενδοιασμό να το παραδεχτεί, αφήνοντας μία καλή κουβέντα για εκείνον: «Ο Μίλνερ πάντως είναι σίγουρα από τους παίκτες που όταν τους αφήνεις εκτός, έχεις πάντα αυτή την αίσθηση ότι τους έχεις αδικήσει».
Το φοβερό είναι ότι ο Κλοπ δεν τον επέλεξε. Δεν σου μοιάζει σε καμία περίπτωση ότι θα τον διάλεγε για τη δική του ομάδα. Δεν έχει τα «Κλοπίστικα» χαρακτηριστικά. Τον βρήκε εκεί από τον Μπρένταν Ρότζερς, ο οποίος δούλεψε μόνο για λίγο μαζί του. Ο Γερμανός ωστόσο, φρόντισε να πάρει τα πάντα από τον παίκτη του. Αριστερός μπακ, κόφτης, 10άρι, δεξιά στο κέντρο. Και ξαφνικά η φετινή επική χρονιά. «Είδατε ότι δεν είμαι απλά ένας τρεχαλατζής», έλεγε γελώντας μετά την 8η ασίστ του στο Champions League, καθώς απέκλειε την πρώην ομάδα του.
Για να φτάσει πλέον της εννιά και να κάνει ρεκόρ στην ιστορία του θεσμού, ξεπερνώντας Νεϊμάρ και Ρούνεϊ. Ναι, είναι αλήθεια. Ο Μίλνερ έχει μοιράσει εννέα γκολ. Δεν το κατάφεραν Πίρλο, Ινιέστα, Τσάβι, Ροναλντίνιο, Μέσι, Κριστιάνο, Λάμπαρντ, Τζέραρντ, Σκόουλςμ Κακά, κανείς. Μπροστά σε όλους αυτούς τους σούπερ σταρ-θρύλους, ο Τζέιμς Μίλνερ θα ήταν απλά ένας αόρατος τύπος που δεν θα τον έπιανε καν το ραντάρ της μπάλας.
Εκείνος όμως έστησε κάτι τρομερό για τα δικά του δεδομένα. Μπόρεσε να μετεξελιχτεί από τον “Boring Milner”, σε έναν μέσο που βρίσκεται μία ανάσα από την μεγάλη κούπα, φροντίζοντας πάνω απ’ όλα την ομάδα του κι αυτό με υπερηφάνεια για το ρόλο του σε τούτο το κόκκινο οικοδόμημα: είτε υπήρξε βαρετός εργάτης, είτε -έστω και για λίγο- ένας εκπληκτικός πασαδόρος.
Follow me: @jorgekaraman
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
