Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Εάν τους διώχνεις όλους προκειμένου να αποσυμπιέζεις την εκάστοτε κατάσταση, από τον Πάκο Ερέρα ως τον Μάντζιο και από τον Παντελίδη ως τον Ενινγκ, είναι στατιστικώς βέβαιον πως διώχνεις και κατάλληλους για τη δουλειά και ακατάλληλους.
Ο Μόνο Μπούργος, η ζωή έδειξε πως μάλλον ανήκει στη λίστα των ακατάλληλων. Ανοιξε στον εαυτό του τον λάκκο, φαρδύ-πλατύ, στο Τελ Αβίβ. Εκτοτε, ήταν ολοφάνερο ότι κάθε πρωί ξυπνούσε με δανεικό χρόνο. Επεσε μέσα στον λάκκο, οριστικά στο Αγρίνιο. Ο Άρης δομικά, θυμίζει την περσινή ανισορροπία της ΑΕΚ. Η χαρά της ομάδας, για μια πάνοπλη φροντ-λάιν. Η χαρά της αντίπαλης ομάδας, για τις μεταβάσεις. Τώρα, δεν είναι εύκολο να βρεθούν στην αγορά αξιόπιστες λύσεις που θα μαστορέψουν το πρόβλημα.
Πιθανότατα, ο Μπούργος δεν φέρει σοβαρή ευθύνη για τις διαρροές στη δομή του ρόστερ. Η οργανωτική συμμετοχή του στη δομή, πρέπει να ήταν περίπου φιλική. Και πάντως, όχι ακριβώς αποφασιστική. Σίγουρα, ο Μπούργος φέρει ευθύνη ότι κλήθηκε να αντιμετωπίσει ένα ανοιχτό ζήτημα και, αντί να το περιορίσει στο μέτρο του εφικτού, το απόκανε. Καθεμιά από τις πέντε παρεμβάσεις του εναντίον του Παναιτωλικού για παράδειγμα, καθεμιά από τις πέντε αλλαγές, έκαναν τον Αρη χειρότερο απ’ όσο ήταν πριν.
Θέλει τέχνη ομολογουμένως, για να…επιτύχεις κάτι τέτοιο. Μια εικόνα ελέγχου ως το 60′, σε γενικές γραμμές. Μια εικόνα πλήρους απώλειας του ελέγχου, μετά το 60′. Ο Αρης που κυνηγούσε το σκορ, κατέληξε να ολοκληρώσει το παιγνίδι δίχως να έχει στο γρασίδι ούτε τον Μανσίνι, ούτε τον Ιτούρμπε, ούτε τον Γκρέι, ούτε τον Μάνου Γαρθία, ούτε τον Πάλμα! Αλλη μία ομοιότητα εδώ, με την ΑΕΚ. Η ΑΕΚ κυνηγούσε το σκορ με τον Βόλο, και το πρώτο που σκέφτηκε ο προπονητής να κάνει, ήταν να βγάλει τον Μάνταλο.
Θητεία ετών δίπλα σε ένα Σιμεόνε, δεν σε κάνει Σιμεόνε. Δίνει βολικό διαβατήριο, για να βρίσκεις εδώ κι εκεί δουλειές. Δεν είναι πιστοποίηση, ποιότητας στη δουλειά. Ανά τον κόσμο, πόσοι και πόσοι την έχουν πατήσει έτσι, με παλαιούς συνεργάτες στο σταφ του Ζοζέ Μουρίνιο. Ελα μωρέ, τόσα χρόνια κοντά, κάτι θα έμαθε. Απέραντα απλοϊκό. Αν ο Τσόλο ήταν “από μια μεριά” στο Αγρίνιο και έβλεπε τις χαοτικές αποστάσεις του Αρη, πώς (δεν) πίεζαν τη μπάλα, πώς έτρωγαν αντεπιθέσεις, πώς γκρεμίστηκαν σαν αμμουδένιο πυργάκι στην παραλία, θα έφριττε. Επιεικώς.
Ο Μπούργος στον Αρη επανέλαβε, εν πολλοίς, τη διαδρομή του στους Νιούελ’ς. Δεν πρόφτασε, τα είκοσι ματς. Κάπου τόσα, θα κάνει και στην επόμενη ομάδα. Αλλ’ αυτό είναι λογαριασμός, της επόμενης ομάδας και του Μπούργος. Το καταπληκτικό με τον Αρη, τουλάχιστον κοιτάζοντας ονόματα που πέφτουν στο τραπέζι αμέσως μετά τον Μπούργος, είναι ο προσανατολισμός να το συνεχίσει στην ίδια λογική. Ιδια λογική, συνηθέστατα οδηγεί σε ίδιο αποτέλεσμα. Και στην Τούμπα, στο ντέρμπι του δεύτερου γύρου, δεν θα ‘ναι καθόλου παράξενο εάν πάλι ο κύριος Τερζής έχει, στη βραδυά, το πρόσταγμα.
Ο ιδιοκτήτης επέλεξε να φορτώσει τις προσδοκίες, με τρόπο άγαρμπο. Ανάμεσα σε πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται ή σε πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται, πάντοτε στο ποδόσφαιρο είναι προτιμότερα εκείνα που στο τέλος γίνονται δίχως να έχουν ειπωθεί. Ειδάλλως, υπάρχει η περίπτωση ο Αρης εφέτος να τερματίσει π.χ. τρίτος για τρίτη στη σειρά σεζόν, πράγμα που θα είναι πολύ ωραίο επειδή είναι πολύ δύσκολο, κι όμως το ωραίο να εκληφθεί εν τέλει σαν αποτυχία.
Δεν κάνεις τίποτα και δεν πηγαίνεις πουθενά, δίχως συνέχεια και συνέπεια στον χρόνο. Ο ΠΑΟΚ στις περιόδους μετά το νταμπλ, άφησε διάφορους λόγους για να επικρίνεται. Ενα που δεν μπορείς να μη του(ς) πιστώσεις, είναι ότι εδώ και μια πενταετία δεν έχει αποπέμψει, ποτέ, προπονητή μόνο και μόνο για να γλιτώσει την πίεση μίας εβδομάδας ή δύο. Η σταθερή γραμμή σε αυτό, μαζί και ότι ο προπονητής αμείβεται όπως αντιστοιχεί, προσδίδει κύρος στον θεσμό-προπονητής. Το απέναντι άκρο, είναι η αναλωσιμότητα.
Οι ομάδες-δαίμονες του ΠΑΟΚ όλ’ αυτά τα χρόνια, αποδεδειγμένα είναι οι εξής δύο. Στο top-5, by far ο Αρης. Ταλαιπωρεί κάθε φορά τον ΠΑΟΚ πιο πολύ απ’ όσο ο Ολυμπιακός, απ’ όσο η ΑΕΚ, απ’ όσο ο Παναθηναϊκός. Στο υπό το top-5 επίπεδο, ο…πλέον ενοχλητικός είναι ο Ατρόμητος. Συνέβη, ο ΠΑΟΚ να τους αντιμετωπίζει σε διαδοχικές Κυριακές. Ο Αρης θα βγει και αυτή την Κυριακή μ’ ένα μαχαίρι στα δόντια, για να τηρήσει το έθιμο. Ο Ατρόμητος, το τήρησε ήδη.
Δεν υπάρχει η ομάδα που, ακόμη και στην πιο κακή ημέρα της, δεν θα βγάλει τη μία φάση. Μιάμιση ώρα παιγνίδι, είναι πάρα πολύ για να μη βγάλεις (όσο ανώτερος και να είναι ο άλλος) ούτε μία φάση. Ο Παναιτωλικός στην Τούμπα, την έβγαλε στο 89′. Δεν έκατσε. Ο Ατρόμητος, στο ενενήντα-κάτι. Εκατσε. Ενδιαφέρον έχει, τι έγινε αφότου έκατσε. Οτι ο ΠΑΟΚ έφτασε στο 90’+6′ και, μολονότι υπό πίεσιν, το κυνήγησε με ποδόσφαιρο. Τα βαριά χαρτιά μέσα, η μπάλα χαμηλά. Συνδυαστικά. Σβαμπ, Ζίβκοβιτς, Μπίζεσβαρ, Νάρι. Ο ΠΑΟΚ έπαιξε στο 90’+6′ υπό πίεσιν, όπως θα έπαιζε και στο 6′ δίχως πίεση. Η ΑΕΚ, υπό πίεσιν με τον Βόλο, αυτό δεν το έκανε, όχι στο 90’+6′, ούτε στο 26′.
Την ΑΕΚ τη συμπαρασέρνει, και της φέρνει κάμποσο κρύο ιδρώτα, η αγωνία να ανταποκριθεί στην εκκεντρικότητα της ιδέας ποδοσφαίρου του Αλμέιδα. Δεν γνωρίζω “πού είναι γραμμένο” αυτό το ποδόσφαιρο, να επιτίθεσαι με οκτώ στους έντεκα. Και να είναι επιφορτισμένοι να προσδίδουν το πλάτος, ο δεξιός στόπερ ή ο αριστερός στόπερ. Να είναι δηλαδή, ο όποιος Βίντα, στόπερ-μπακ-χαφ-εξτρέμ. Δεν μοιάζει, ότι αυτή η βαλίτσα μπορεί να φτάσει μακρυά. Είτε η ιδέα ποδοσφαίρου είτε ο προπονητής. ‘Η και τα δύο. Ο,τι στη θεωρία παραείναι καινοτομία, στην πράξη τις πιο πολλές φορές είναι φιάσκο.
Πηγή: Sport DNA
