Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Πρώτα διάβασε τον ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός. Και μετά τον νίκησε, την Τετάρτη. Οχι κάτι το καινούργιο, ή το διαφορετικό, εδώ που τα λέμε. Το κάνει κατά κόρον αυτό, ο πρωταθλητής. Είναι ο ίδιος, κάθε φορά. Ξέρεις από πριν, πάνω-κάτω τι πρόκειται να δεις. Και δεν αλλάζει, ανάλογα με το αν το ματς είναι μεγάλο ή μικρό. Θα σε μετρήσουν, θα σε ζυγίσουν, θα σε εκτελέσουν.
Σ’ ένα άλλο 3-0 νωρίτερα στη σεζόν, με τον Αστέρα στον Πειραιά, το παιγνίδι ήταν στο 0-0 ως το 59′. Με τον ΠΑΟΚ ήταν 0-0 ως το 50′. Στο 2-0 με τον Παναιτωλικό, το ημίχρονο ήταν 0-0. Στο 2-0 με τον Απόλλωνα, ήταν 0-0 ως το 65′. Στο 2-0 με τον ΟΦΗ, ήταν 0-0 ως το 53′. Στο 4-0 με τον Ατρόμητο, και με αβαντάζ 11 v 10 από νωρίς, πάλι ήταν 0-0 ως το 52′. Στο 4-1 με τον Βόλο, ήταν 1-1 ως το 66′.
Κάπως έτσι βρέθηκε έδαφος και κάποια στιγμή αναπτύχθηκε η, προφανώς επιφανειακή, θεωρία του “χαμένου ημιχρόνου”. Στην πραγματικότητα, ο Ολυμπιακός δεν διακατέχεται από…ανωμαλία να πετάει (πρώτα) ημίχρονα. Αυτά που μοιάζουν πεταμένα, είναι ο χρόνος που έχουν δώσει στον εαυτό τους για να σταθμίσουν/διαχειριστούν τις εκάστοτε συνθήκες. Προτού πατήσουν δυνατά και ανεβάσουν, στα επιλεγμένα διαστήματα που το κάνουν, ταχύτητα. Εκεί και τότε ακριβώς, στο ανέβασμα της ταχύτητας, συνήθως ο ανταγωνισμός ασθμαίνει να τους (παρ)ακολουθήσει.
Οταν/όπου είναι να δώσουν τα μέτρα, θα τα δώσουν και θα αδιαφορήσουν εάν εκείνη τη στιγμή φαίνεται προς τα έξω ότι πιέζονται. Οταν/όπου είναι να πάρουν μέτρα, θ’ ανεβούν και θα τα πάρουν. Θα ενεργοποιήσουν την κίνηση στους χώρους, τη λειτουργία του μηχανισμού, τις υπεραριθμίες, τους αυτοματισμούς. Ελάχιστοι εν προκειμένω, μπορούν να ανταπεξέλθουν. Σε 90+90 λεπτά αναμέτρησης, προς το παρόν η ομάδα που στη ροή της regular season τους έχει φέρει στην πιο δύσκολη θέση, εκτός έδρας και εντός, είναι ο ΠΑΣ.
Φυσιολογικά συνεπώς, “έχουμε πρωταθλητή” από τη 19η αγωνιστική στις (26+10=) 36. Η πρωταθλήτρια έννοια της χρονιάς, είναι η ορθόδοξη δομή που απεξαρτά (την ομάδα που τη διαθέτει) από το ποιος/πού παίζει και ποιος/πού δεν παίζει την κάθε φορά. Η διακριτή ταυτότητα. Αυτό που σημειώσαμε και πιο πάνω, το να ξέρεις από πριν τι θα δεις. Στον ΠΑΟΚ και στην ΑΕΚ, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Δεν ξέρεις, μονάχα αναρωτιέσαι από Κυριακή σε Τετάρτη κι από Τετάρτη σε Κυριακή τι θα δεις. Και φυσικά, πολλές φορές την πατάς.
Αυτός που φαίνεται να δίνει σιγά-σιγά σχήμα/μορφή σε κάποιου είδους ποδοσφαιρική ταυτότητα, είναι ο Παναθηναϊκός. Η ταυτότητα, αισθητικά πάσχει. Αν θέλετε, δεν αντιστοιχεί καν σε top club. Αλλ’ αυτό είναι “το ποδόσφαιρο του Μπόλονι”, take it or leave it. Ενα ποδόσφαιρο, υπεραπλουστεύοντάς το, ελάχιστα ισπανικό, πολύ βρετανικό. Αίμα, ιδρώτας, δάκρυ. Τρέξιμο, δύναμη, μαχητικότητα, επίθεση με δυο-τρεις πάσες το πολύ.
Στο ποδόσφαιρο του Μπόλονι, όλα παίζονται στο εάν οι ποδοσφαιριστές θα το “αγοράσουν” ή θα το απορρίψουν. Στην ίδια χώρα, πριν τον Παναθηναϊκό, στο Βέλγιο, του συνέβησαν και τα δύο, διαδοχικά. Στην Αμβέρσα οι παίκτες τσίμπησαν, και έγινε success story. Στη Γάνδη οι παίκτες στήλωσαν τα πόδια, και έγινε φιάσκο. Στην Αμβέρσα, ο Μπόλονι έμεινε τρία χρόνια. Στη Γάνδη, τρία παιγνίδια! Στην Αθήνα; Στην Αθήνα του έχουν συμβεί και τα δύο, όχι διαδοχικά, μάλλον ταυτόχρονα. Οι παίκτες κλωτσάνε και την ίδια στιγμή…τους προσηλυτίζει. Για την ώρα, είναι μια λεπτή ισορροπία. Θα φανεί στο χειροκρότημα, που λένε.
Τα 16+16 μέτρα στον αγωνιστικό χώρο, οι δύο μεγάλες περιοχές, είναι τα σημεία στα οποία “παίζει μπάλα” ο ιδιοκτήτης της ομάδας. Τα υπόλοιπα 70 μέτρα, το μεσοδιάστημα, είναι το γήπεδο του προπονητή. Στο μεσοδιάστημα, εκτυλίσσεται το 95% της δράσης. Στα 16+16 μέτρα, κρίνονται τα αποτελέσματα. Στο μεσοδιάστημα, αξιολογείται η δουλειά του προπονητή. Στα 16+16 μέτρα, αξιολογείται ο σέντερ-φορ και ο τερματοφύλακας που ο ιδιοκτήτης έχει προσλάβει. Αν θέλεις να δεις αυτό, αρκούν τα highlights. Αν θέλεις να εκτιμήσεις το άλλο, πρέπει να κοιτάξεις ολόκληρο το ματς. Η ταυτότητα της ομάδας, παίρνει σχήμα+μορφή στα 70 μέτρα του προπονητή.
Ο Βόλος και ο ΠΑΣ είναι, στη Σούπερ Λιγκ, οι καθαρές περιπτώσεις που η ομάδα έχει την ταυτότητα του προπονητή της. Που ξέρεις, όπως λέγαμε, τι θα δεις. Και σου τραβά το ενδιαφέρον, να το δεις. Είτε τη δουλεμένη επίθεση του Βόλου είτε τη δουλεμένη αντεπίθεση του ΠΑΣ. Τις συνδέει, αυτές τις δύο ομάδες, το κοινό χαρακτηριστικό ότι, τόσο στο υπό την Σούπερ Λιγκ επίπεδο στο οποίο έπαιζαν όσο και στη Σούπερ Λιγκ στην οποίαν ανήλθαν, η ρουτίνα είναι η ίδια. Η λογική είναι η ίδια. Η φιλοσοφία είναι η ίδια.
Εχουν απαιτήσεις από τον εαυτό τους, έχουν το στοιχείο της συνδυαστικότητας, δεν κρύβονται. Ο ΠΑΣ, και στη δεύτερη κατηγορία και στην πρώτη, πηγαίνει με τον προπονητή που έχει βάλει σφραγίδα στο παιγνίδι. Ο Βόλος σε όλες τις κατηγορίες, έχει στο παιγνίδι την κοινή σφραγίδα που έβαλαν/βάζουν διαφορετικοί προπονητές οι οποίοι όμως νομίζεις πως όλοι είναι…ο ίδιος. Επιπλέον, για να καταλαβαίνουμε πώς η ταυτότητα δημιουργεί υπεραξία και λειτουργεί πολλαπλασιαστικά, ο ΠΑΣ και ο Βόλος είναι οι δύο ομάδες με το πιο χαμηλό market value σ’ ολόκληρο το ελληνικό πρωτάθλημα. Με τα νούμερα δηλαδή, θα έπρεπε να πέφτουν!
Επιστρέφοντας στο Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ, και στα νούμερα. Εγινε η, υποτίθεται, μητέρα των μαχών στη Σούπερ Λιγκ και άνθρωπος δεν έβγαλε, όχι λέξη, ούτε μια βαριά ανάσα για τον διαιτητή. Καλώς; Κάκιστα! Ο Μπριχ διεκπεραίωσε το πιο δύσκολο, στη θεωρία, παιγνίδι στο ελληνικό ποδόσφαιρο, με 28 φάουλ όταν ο μέσος όρος στο πρωτάθλημα είναι 35-40 φάουλ ανά παιγνίδι. Και με πόσες κάρτες; Με…καμία, όταν ο μέσος όρος είναι έξι-επτά κίτρινες ανά παιγνίδι. Εδώ λοιπόν που αξίζει στ’ αλήθεια ο κόπος να σταθούμε και να μιλήσουμε για το (πώς θα μπορούσαμε να βοηθηθεί το) Ωραίο Παιγνίδι, το προσπεράσαμε “σαν να μη συνέβη” διότι δεν υπήρξε ίντριγκα για πέναλτι και αποβολές.
Το διακύβευμα στο εξής, ατονεί. Ολο κι όλο το νόημα στο υπόλοιπο του πρωταθλήματος ψηλά, έγκειται στο ποιος από τους άλλους τέσσερις του big-5 θα μείνει, στο τέλος, εκτός Κόνφερενς Λιγκ. Αναρωτιέται κανείς, αφού γίνεται που γίνεται η εξτρά δαπάνη για τους ξένους διαιτητές, μήπως είναι η στιγμή να δώσει η Επιτροπή Διαιτησίας αυξημένη προσοχή χαμηλά. Στα εξάποντα της επιβίωσης που έρχονται μαζεμένα στο πρόγραμμα της Σούπερ Λιγκ, το ένα μετά το άλλο, στον επόμενο ένα μήνα…
Πηγή: Sport DNA
