Του Γιώργου Καραμάνου
Τα συγκρατημένα πάθη δημιουργούν συνηθισμένους ανθρώπους, ενώ αντιθέτως, τα μεγάλα πάθη είναι τόσο σπάνια, όσο και οι μεγαλοφυΐες. Τον Ντιεγκίτο οι Μοίρες τον τοποθέτησαν στη δεύτερη κατηγορία. Τον έντυσαν μάλιστα με ανθρώπινη μορφή, ώστε να μπορέσουμε να τον αποδεχτούμε πιο εύκολα στη Γη. Οπως έκαναν και οι αρχαίοι με τους Θεούς του Ολύμπου. Ετσι κι εκείνος ήταν φτιαγμένος μέσα από τις πιο κοινές και μεγαλύτερες αμαρτίες. Τις κουβάλησε όλες στο σώμα, στο μυαλό και στην ψυχή του. Τα πάντα έμελλε να τα βιώσει στην απόλυτη υπερβολή τους. Μπορούσε να κλάψει για το οτιδήποτε, όπως ένας σκληρός και την ίδια στιγμή ευάλωτος αρτίστας.
Ο Μαραντόνα ήταν πάντα πολλοί άνθρωποι μαζί. Για τους οπαδούς του όμως υπήρξε ένας Θεός που όταν θα πέθαινε, δίλημμα δεν θα υπήρχε κανένα: μοναδικός προορισμός θα ήταν η κόλαση. Τον αποδέχτηκαν και τον αγάπησαν όμως έτσι. Είναι αυτοί οι οπαδοί του που, όπως έγραφε και ο παππούς του ποδοσφαίρου, Εδουάρδο Γκαλεάνο, τον λάτρευαν και για τις δύο ιδιότητές του. Δεν θαύμαζαν μόνο το γκολ του καλλιτέχνη, αλλά και το γκολ του κλέφτη. Και ίσως μάλιστα περισσότερο αυτό, εκείνο το χέρι που έκλεψε.
Για όσους πέφτουν από τα σύννεφα με την εικόνα του ραγισμένου ειδώλου: την καρικατούρα στην εξέδρα που βρισκόταν μεταξύ έκστασης και ντάγκλας, η μοναδική εξήγηση είναι ότι δεν κατανόησαν ποτέ το πραγματικό σενάριο αυτής της καταδικασμένης στα πάθη ζωής. Πως πλάι στα γηπεδικά υπέροχα ακροβατικά του μάγου, πορευόταν παράλληλα ένας τρωτός θεός. Ενας αμαρτωλός, ο πιο ανθρώπινος των θεών. Μπορούσες εύκολα να αναγνωρίσεις στο πρόσωπό του όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες συρρικνωμένες, ή τουλάχιστον τις αρσενικές αδυναμίες: ήταν γυναικάς, κοιλιόδουλος, πότης, απατεώνας, ψεύτης, ανεύθυνος.
Ο Γκαλεάνο απέδωσε επακριβώς το αληθινό στίγμα αυτής της λατρεμένα βασανισμένης ύπαρξης. Ενός μη καθωσπρεπισμού, ενός βρώμικου Θεού του πεζοδρομίου που τολμούσε πάντα να μιλήσει ανοικτά κόντρα στα μεγάλα αφεντικά. Ενός αδύναμου που δεν μπορούσε να αρνηθεί όσα του έτρωγαν και του έκαιγαν την ψυχή. Και που κάθε φορά υπέκυπτε ξανά και ξανά στον ίδιο κύκλο της απογείωσης και της κατρακύλας, που απείχαν μονάχα μία βαθιά ανάσα μεταξύ τους.
Η αλήθεια είναι πως η εικόνα δεν είναι ωραία. Τη βλέπουν παιδάκια, καλοί άνθρωποι, ποδοσφαιρόφιλοι που τον αγάπησαν για όσα έκανε μέσα στο γήπεδο. Και είναι εύλογο να χαλιούνται, να στεναχωριούνται, να τους κακοφαίνεται. Μόνο που αυτή ήταν πάντα η μορφή του. Χτισμένη με μία ειδική λάσπη με συστατικά τη μαγεία και την κατάντια. Αλλά είπαμε, δεν φταίει εκείνος. Ηταν οι Μοίρες που τον έβαλαν σε αυτό το αδύναμο κορμί. Ηταν μία συμφωνία με τον διάβολο. Ενα κοντράτο που έφερνε μαζί τη δόξα και τον ατιμασμένο θάνατο.
Αυτή η ίδια η δόξα λοιπόν, που τον είχε βγάλει από τη φτώχεια, τον κρατούσε φυλακισμένο. Ο Γκαλεάνο που τον διάβασε όπως κανείς, αναγνώρισε χρόνια τώρα πως…
«Ο Μαραντόνα ήταν καταδικασμένος να παριστάνει τον Μαραντόνα, ήταν υποχρεωμένος να είναι το αστέρι σε κάθε γιορτή, το μωρό σε κάθε βάφτιση και ο νεκρός σε κάθε κηδεία.
Η δόξα είναι το ναρκωτικό που προκαλεί μεγαλύτερη καταστροφή απ’ ό,τι η κοκαΐνη. Στις αναλύσεις αίματος και ούρων δεν ανιχνεύεται…»!
* Οταν πέφτει ένας Θεός, ο θόρυβος και ο πόνος είναι τεράστιος. Μόνο που ο Ντιεγκίτο πάντα έτσι ήταν, απλά τώρα η πτώση έγινε viral στα social media!
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
