Η Σόφια ήταν για τον ΠΑΟΚ, το Δουβλίνο ένα χρόνο μετά. Θα ‘λεγε κανείς, ένα deja vu “εν αναμονή”. Με τις εξής δύο κακές διαφορές. Μία, η Λέφσκι που είδαμε, έχει εμφανέστατα υψηλότερη ποιότητα από την περσινή Μποχίμιαν. Δύο, εκεί υπήρχε ένας Νέλσον Ολιβέιρα να δώσει προς το τέλος, περίπου από το πουθενά, στο δύο-μηδέν ένα γκολ που έκανε πιο μαλακή και την προσγείωση και τη ρεβάνς. Εδώ, ήδη η προσγείωση ήρθε σκληρή. Η ρεβάνς συνεπώς, θα είναι ακόμη πιο σκληρή.
Οι μέρες ως την άλλη Πέμπτη, πρωτίστως απαιτούν αυτό που δεν φαίνεται να υπάρχει εν αφθονία πουθενά. Ψυχραιμία. Μεταξύ μας, αν η ομάδα-ΠΑΟΚ δεν έδειξε στο γήπεδο, παρά το σκορ και κόντρα στο σκορ, το κρύο αίμα να παίξει “όπως προπονείται” αλλά πελάγωσε το μυαλό σε μια κουταλιά νερό, μετά δεν περιμένεις να είναι κρύο το αίμα στον περίγυρο. Η ομάδα σε αυτό, στην άσκηση ψυχραιμίας, είναι και θα είναι μόνη.
Πέντε καινούργιοι ποδοσφαιριστές στην ενδεκάδα του πρώτου ματς της χρονιάς, στην ουσία έξι με τον Κούτσια, για Λουτσέσκου είναι ακραία απίθανη ποσόστωση. Θα περίμενες, δύο. Μάξιμουμ, τρεις. Να πεις ότι οι 5+1 είναι κάτι που δεν αντιπροσωπεύει τον προπονητή Λουτσέσκου, πρόκειται για understatement. Να σκεφτόσουν ότι ο ΠΑΟΚ θα τελείωνε το παιγνίδι στη Σόφια με φροντ-λάιν Κωνσταντέλια-Μπράντον-Νάρεϊ, πρόκειται για τον εφιάλτη του προπονητή Λουτσέσκου.
Ο ΠΑΟΚ στη Σόφια, ξεκάθαρα δεν ήταν ένας ΠΑΟΚ by Λουτσέσκου. Ισως γι’ αυτό δεν έπιασαν και τα απεγνωσμένα τρικ του Ρουμάνου, με την pre-game πλύση εγκεφάλου για “αγώνες ζωής και θανάτου”. Ο ΠΑΟΚ στη Σόφια, ήταν ένα ταξιδιωτικό γκρουπ αγνώστων που πρωτοσυναντήθηκαν στο αεροδρόμιο. Ολες οι φάσεις, και οι φάσεις που έφαγαν πίσω και οι φάσεις που δεν έβγαλαν μπροστά, είναι φάσεις επικοινωνίας και αλληλοκαλύψεων. Φάσεις, μηδενικής ενδοσυνεννόησης και ανύπαρκτων συνεργασιών.
Χειρότερο από δύο-μηδέν, θα μπορούσε να είναι. Καλύτερο, μάλλον όχι. Στη ρεβάνς, φυσικά ο Λουτσέσκου ό,τι υπάρχει για να το αλλάξει, και ό,τι μπορεί να το αλλάξει, θα το αλλάξει. Πάντοτε, είναι θέσφατο στον αθλητισμό αυτό, από μία ήττα μαθαίνεις όσα δεν μαθαίνεις από δέκα νίκες. Η ανατροπή είναι, κατά την εκτίμησή μου, εφικτή. Η Λέφσκι στη Σόφια, είχε πείνα εκατό και άγχος μηδέν. Η Λέφσκι στη Θεσσαλονίκη, θα έχει πάλι πείνα εκατό αλλά και άγχος (αφού πλέον υπάρχει κάτι “για να χάσει”) επίσης εκατό.
Πέντε καινούργιους στην ενδεκάδα του πρώτου ματς της χρονιάς, έβαλε και ο Αρης. Αλλά στην περίπτωση του Αρη, πρακτικά δεν γινόταν…κάτι καλύτερο. Στην πραγματικότητα ήταν έως επιτυχία του Μπούργος, ότι βρήκε έξι περσινούς για να τους ξεκινήσει εναντίον της Γόμελ. Στο τέλος της ημέρας σημασία έχει ότι η “πρώτη εικόνα” γέμισε με (κάθετη) κίνηση, αρκετή ενέργεια και φρεσκάδα, πολλή επιθυμία. Οι Λευκορώσοι δεν κρύφτηκαν, ήθελαν να δείξουν τον εαυτό τους στη βιτρίνα, και αυτό βοήθησε.
Ο Αρης μοιάζει να στήνει μία στέρεη ομάδα που ο δικός της προπονητής, κατ’ αντιδιαστολήν, μπορεί να την “αναγνωρίζει”. Να λέει ότι η ορμή της, τον αντιπροσωπεύει. Ακόμη εκκρεμεί αρκετή δουλειά βέβαια, κυρίως στο να προστεθούν εναλλακτικές επιλογές σε όλες τις γραμμές (εκτός εάν, αίφνης, αξιολογηθούν διαφορετικά τα ελληνάκια που τώρα γέμισαν για μια βραδυά τον πάγκο…αλλ’ αυτό, προς το παρόν, θα ακουγόταν too good to be true).
Ο Μπούργος θα παρουσιάσει στο χορτάρι, μια ομάδα κατά τι πιο φίζικαλ. Μια ομάδα που θα προσέρχεται σε όλα τα ματς, με πεποίθηση αποτελέσματος. Ο νέος σέντερ-φορ έχει τα βασικά της κινησιολογίας μες στην αντίπαλη περιοχή, έχει κοντά και τους συμπαίκτες που γενικώς οι σέντερ-φορ προσεύχονται να έχουν κοντά, και τελικό κριτήριο θα είναι το αυτονόητο. Το ποσοστό μετατροπής. Των ευκαιριών, σε γκολ.
Ο ιδιοκτήτης είναι εγνωσμένο ότι, μέσα σε όλα, θέλει να κάνει και τη φιγούρα του, το έκανε με τον Μήτρογλου, το ξανακάνει με τον Ζερβίνιο, έχει συμβεί και σε άλλους, θυμηθείτε Μπερμπάτοφ, Τουρέ, Λέσκοτ, Εσιεν κ.λπ. Αλλά το καλό με τον Αρη είναι ότι δεν κρέμεται από τον Ζερβίνιο, αν θα είναι ή δεν θα είναι δυνατός. Θα είναι δυνατός, ανεξαρτήτως.
Πηγή: sdna.gr
