Του Βασίλη Σαμπράκου
Δημιούργησε μια πονεμένη ιστορία για τον ΠΑΟΚ η βραδιά της Πέμπτης, το παιχνίδι του με την Κοπεγχάγη. Διότι πρόκειται για την ιστορία ενός αγώνα κατά τον οποίο ο ΠΑΟΚ μπορούσε να νικήσει, δημιούργησε για να νικήσει και τελικά “κατάφερε” να χάσει – δεδομένου ότι δώρισε στην αντίπαλό του τα γκολ με τα οποία του πήρε τη νίκη.
Δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση το επιθετικό παιχνίδι του ΠΑΟΚ απέναντι στους Δανούς. Αρκεί κανείς να σταθεί στο γεγονός ότι στην ποιότητα των 16 τελικών προσπαθειών που είχε αναλογούν περί τα 3 γκολ (xG: 2.86), και να προσθέσει ότι στην ευκαιρία του Σβιντέρσκι στο 57’ ο εκτελεστής ευστοχεί 53 στις 100 φορές και στην ευκαιρία του Ελ Καντουρί στο 72’ ο εκτελεστής τα καταφέρνει 69 φορές στις 100. Με άλλα λόγια, ο ΠΑΟΚ δούλεψε για να πετύχει τουλάχιστον δυο γκολ που δεν πέτυχε ποτέ.
Θεωρητικώς δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση και η αμυντική συμπεριφορά του ΠΑΟΚ. Στο πρώτο γκολ αφήνει χώρο μπροστά από την αμυντική γραμμή του για να κάνουν παρέλαση οι ποδοσφαιριστές της Κοπεγχάγης και να φτάσουν μπροστά από τον Πασχαλάκη.
Και στο δεύτερο γκολ οι ποδοσφαιριστές δεν ακολουθούν το πλάνο του προπονητή και πιέζουν τον αντίπαλο τερματοφύλακα· από το δικό του γέμισμα η άμυνα βρίσκεται εκτεθειμένη και τελικά νικημένη.
Ποιο είναι το κοινό στοιχείο στην απόδοση του ΠΑΟΚ στις δύο φάσεις του παιχνιδιού; Η ψυχολογική και πνευματική κατάσταση των ποδοσφαιριστών του. Δεν μένουν συγκεντρωμένοι και δέχονται γκολ, δεν επιτίθενται στην μπάλα και χάνουν τα γκολ. “Ενδεχομένως να έχω ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στους παίκτες για τους στόχους, ίσως έπρεπε να είχα διαφορετικό χειρισμό για την προσπάθειά μας”, είπε με ευθύτητα και ειλικρίνεια μετά τη λήξη του παιχνιδιού ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Και είναι πιθανό σε αυτή τη δήλωσή του να κρύβεται η εξήγηση για αυτό που του συνέβη του ΠΑΟΚ το βράδυ της Πέμπτης. Μια ομάδα πολύ ταλαιπωρημένη από τις απουσίες, η οποία δεν έχει μεγάλο βάθος σε όλες τις θέσεις, μπήκε να παίξει “στα κόκκινα” έναν ευρωπαϊκό τελικό επειδή ο προπονητής έβαλε πολύ ψηλά στη λίστα των στόχων την ευρωπαϊκή πορεία. Μια ομάδα που ερχόταν από ένα σερί δύσκολων αγώνων, κατά των οποίων τη διάρκεια χρειάστηκε να κάνει μεγάλη προσπάθεια και δεν έκανε ποτέ οικονομία δυνάμεων διότι δεν της το επέτρεψε η εξέλιξη των παιχνιδιών, είναι μια ομάδα που κουράζεται και χάνει το μυαλό της.
Είχε μεγάλο ρίσκο αυτό που έκανε ο Λουτσέσκου την Πέμπτη, δεδομένου ότι έπαιξε με όλες του τις δυνάμεις αυτό το παιχνίδι με την Κοπεγχάγη παραμονές του ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Ακριβώς το ίδιο είχε κάνει στην Κοπεγχάγη παραμονές του ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Το έχω σημειώσει ξανά, ο Ρουμάνος προπονητής τούτη τη φορά, προφανώς σε συνεννόηση με την διοίκηση, έβαλε ψηλά στις ιεράρχηση των προτεραιοτήτων την ευρωπαϊκή πορεία, και έκανε ότι μπορούσε για να αυξήσει τις πιθανότητες του ΠΑΟΚ να τα καταφέρει να συνεχίσει στην Ευρώπη. Και τώρα, που αυτή η μεγάλη προσπάθεια της Πέμπτης πήγε χαμένη, ο ΠΑΟΚ έχει την πρόκληση να νικήσει την κούραση και την απογοήτευσή του κατά την προετοιμασία για το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και ζει με την υποχρέωση να πάει σε 20 ημέρες στην Μπρατισλάβα για να παίξει έναν τελικό επιβίωσης στο Conference League.
Δεν χωρά αμφιβολία, έκανε πολύ καλά ο Λουτσέσκου που ζήτησε από την ομάδα του να “σκοτωθεί” για να πετύχει την πρόκριση στην επόμενη φάση. Αυτό του πρέπει και του ΠΑΟΚ αλλά και οποιασδήποτε ελληνικής ομάδας – να βάζει σε προτεραιότητα την ευρωπαϊκή πορεία. Η προηγούμενη ελληνική νοοτροπία είναι μια κύρια εξήγηση για την σημερινή κατάσταση στην οποία έφεραν τους εαυτούς τους οι ελληνικές ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Από την άλλη όμως είναι φυσιολογικό αυτό που του συνέβη του ΠΑΟΚ. Δεν προδόθηκε ούτε από την νοοτροπία του, ούτε από την ποιότητα της δουλειάς του, και τελικά ούτε από την ποιότητα των παικτών του. Τον πρόδωσαν οι δυνάμεις του, επειδή δεν είχε αρκετές.
Πηγή: Gazzetta
