Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Με το που ισοφάρισε ο Ίνγκασον στην Τούμπα, πιστεύω ότι περίπου εννιά στους δέκα που έβλεπαν το παιχνίδι θα πόνταραν τα λεφτά τους στην ολική ανατροπή. Κι ας έμενε ένα εικοσάλεπτο για το τέλος. Τούτο, η πεποίθηση δηλαδή ότι «πάλι θα χάσουν» αποτελεί ήττα πριν την ήττα για τον Παναθηναϊκό. Το γεγονός ότι χρειάστηκε το απίθανο γκολ του Σάστρε (τέτοιο σουτ, σχεδόν εν στάση, πραγματικά είναι σπάνιο) για να ολοκληρωθεί η ανατροπή δεν αλλάζει την ουσία. Αν οι Πράσινοι προτιμούν, αντί να δουν την αλήθεια κατάματα, να μιλούν για την διαιτησία, τότε ειλικρινά πιστεύω ότι δεν θα βγουν Ευρώπη και θα πετάξουν στα σκουπίδια μια ακόμα σεζόν, και μαζί, την καλή δουλειά που αποδεδειγμένα κάνουν ο Γιοβάνοβιτς και οι συνεργάτες τους.
Αλλά, εντάξει, ας μη χαλάσουμε χατίρια, ας μιλήσουμε για διαιτησία. Στην Τούμπα, υπάρχει μια πραγματικά αμφισβητούμενη φάση και κάποια άλλα μικρότερα λάθη (χαρίστηκε κάρτα στον Τσιγγάρα π.χ.). Το πέναλτι που ζητάει ο Αϊτόρ από το μαρκάρισμα του Τσιγγάρα θα το έδιναν οι περισσότεροι Έλληνες διαιτητές. Και δεν θα το έδιναν οι περισσότεροι ξένοι. Ο παίκτης του ΠΑΟΚ δεν «βρίσκει τη μπάλα και μετά πόδια». Όχι. Ο παίκτης του ΠΑΟΚ διώχνει την μπάλα πεντακάθαρα, αυτή χτυπάει στον Αϊτόρ και πηγαίνει προς το πλάγιο άουτ, ουσιαστικά δηλαδή, η διεκδίκηση και μαζί της κάθε πιθανός κίνδυνος , έχουν τελειώσει. Στη συνέχεια επίσης πεντακάθαρα βρίσκει το πόδι του αντιπάλου του, με το μαζεμένο γόνατο. Με το γράμμα του νόμου, όποιος διαιτητής θέλει να το δώσει, είναι καλυμμένος. Με το πνεύμα της φάσης, την οποία o Τρεϊμάνις ζητά από τον VAR να του την δείξει από τη γενική κάμερα (ώστε να δει την πορεία των δυο παικτών και της μπάλας, μετά το τάκλιν) δεν υπάρχει πέναλτι. Δεκτές οι διαφωνίες. Εκείνο που δεν δέχομαι και δεν προκύπτει από το παιχνίδι είναι ότι ο διαιτητής είχε κάποιου είδους πρόθεση να ευνοήσει τον ΠΑΟΚ.
Θα μπορούσα να επεκταθώ και στον Καραντώνη αλλά δεν θέλω. Ο Παναθηναϊκός μπορεί όντως να αδικήθηκε στο Ηράκλειο ή στην Τούμπα ή γενικά μέσα στη σεζόν. Και κάθε ομάδα που αδικείται έχει δικαίωμα να το φωνάζει. Πλην όμως, εδώ υπάρχει και κάτι άλλο. Η ανακοίνωση από το ημίχρονο κιόλας, οι δηλώσεις του Βέλεθ μετά από ένα ματς που δεν δικαιολογεί τέτοια έκρηξη, δείχνουν ότι το μυαλό των παικτών έχει πειραχτεί.
Το ίδιο δείχνουν κι άλλα πράγματα: και στο Ηράκλειο και στη Θεσσαλονίκη έπεφταν κάτω διαρκώς, έκαναν καθυστερήσεις από πολύ νωρίς και γενικώς φανέρωναν ανασφάλεια, άγχος και νοοτροπία μικρής ομάδας. Ο Παναθηναϊκός, ενώ κατά διαστήματα ήταν καλός, συνολικά έβγαζε την αίσθηση ότι δεν ένιωθε ικανός να κερδίσει αυτούς τους αγώνες με το ποδόσφαιρό του, παρά μονάχα αν τους «έκλεβε» (αγωνιστικά εννοώ).
Στα δικά μου μάτια, η πρόοδος του ΠΑΟ σε σχέση με πέρυσι είναι φανερή και πιστώνεται στον Γιοβάνοβιτς, παρά τα λάθη του. Ταυτόχρονα, ενώ η ομάδα βελτιώνεται, ώρες – ώρες μοιάζει να συρρικνώνεται κιόλας. Η υπερβολική γκρίνια στα όρια της κλάψας, η έλλειψη αυτοπεποίθησης όταν το ματς στραβώνει, συγκεκριμένες αγωνιστικές συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν στον Παναθηναϊκό, έχουν ως επακόλουθο τα στραβά αποτελέσματα, τα οποία είναι δυσανάλογα πολλά σε σχέση με την εικόνα του Τριφυλλιού.
Η πολυετής αποχή του Παναθηναϊκού από τον αληθινό πρωταθλητισμό και την διεκδίκηση τίτλων, έχει αφήσει σημάδια σε ολόκληρο τον οργανισμό.
Ουδεμία αμφιβολία ότι ο ΠΑΟ είναι μια πολύ μεγάλη ομάδα. Μια πολύ μεγάλη ομάδα όμως που έχει πάψει όμως, εδώ και καιρό, να συμπεριφέρεται ως τέτοια, μέσα και έξω από το γήπεδο. Και εφόσον δεν συμπεριφέρεται ο ίδιος ως μεγάλο κλαμπ, είναι κάπως ουτοπικό να περιμένει από τους άλλους (των διαιτητών συμπεριλαμβανομένων) να το πράξουν.
Με τους παίκτες που διαθέτει φέτος, με την απόδοσή του, ακόμα – ακόμα και με το βάρος της φανέλας, ο Παναθηναϊκός όφειλε να έχει ήδη εξασφαλίσει θέση στην πρώτη τετράδα (το μίνιμουμ) και όχι να παίζει το ευρωπαϊκό του μέλλον κορώνα – γράμματα.
Τα γεγονός ότι δεν το έχει κάνει, δεν συνιστά τόσο αγωνιστικό πρόβλημα, όσο σχεδόν υπαρξιακό! Και η λύση δεν βρίσκεται στα χέρια του σοβαρού κυρίου Γιοβάνοβιτς, ο οποίος ενίοτε παρασύρετε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και συμπεριφέρεται επίσης ως προπονητής μικρομεσαίου συλλόγου.
Η λύση βρίσκεται σε χέρια άλλου. Ο οποίος δεν έχει δείξει ότι διαθέτει την θέληση και την ικανότητα για να τη δώσει.
Πηγή: Sport DNA
