Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Και ξαφνικά δύο νίκες άλλαξαν τα πάντα στο λιμάνι! Για να ακριβολογούμε άλλαξαν την ψυχολογία όσων ασχολούνται με τον μπασκετικό Ολυμπιακό, εκτός ίσως από αυτούς που ζουν καθημερινά τον εσωτερικό κόσμο των «ερυθρόλευκων».
Οι μουρμούρες και η γκρίνια που ακολούθησαν τις δύο διαδοχικές ήττες από τον Παναθηναϊκό σίγησαν, οι προσδοκίες για μια σημαντική πορεία στην Ευρωλίγκα επανήλθαν και η ζωή στον Πειραιά συνεχίζεται σε μια σκυταλοδρομία συναισθημάτων που ισορροπεί ανάμεσα στον αφορισμό και την υπεραισιοδοξία! Από αυτή εδώ τη στήλη, πάντως, μία λέξη θα διαβάζετε, τόσο μετά από θριάμβους της ομάδας του Ντέιβιντ Μπλατ (όπως αυτός επί της Ρεάλ), όσο και μετά από στραπάτσα: Υπομονή!
Τίποτα δεν άλλαξε στον Ολυμπιακό η νίκη επί της «βασίλισσας», όπως τίποτα δεν είχαν αλλάξει η εντός έδρας ήττα από την Αρμάνι, ή οι δύο ήττες στο ΟΑΚΑ. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε στάδιο κατασκευής, διανύει μια κρίσιμη περίοδο τοποθέτησης θεμελίων της επόμενης μέρας του και το χτίσιμο απαιτεί χρόνο, υπομονή και πάνω απ’ όλα διαχείριση συναισθημάτων. Και για να μην επαναλαμβανόμαστε κάθε εβδομάδα, το project Μπλατ δεν θα αξιολογηθεί ούτε σε λίγες εβδομάδες, ούτε σε μερικούς μήνες, ούτε καν στο τέλος της φετινής σεζόν. Ασφαλής και σοβαρή αξιολόγηση θα μπορεί να γίνει μόνο το καλοκαίρι του 2020, όταν και θα ολοκληρώνεται μια διετής παρουσία του Αμερικανού στον «ερυθρόλευκο» πάγκο.
Άλλωστε το πλάνο που δουλεύει και ο ίδιος στηρίζεται σε έναν διετή άξονα κι αυτός ήταν ένας από τους κύριους λόγους για τον οποίο πείστηκαν οι αδελφοί Αγγελόπουλου να εγκαταλείψουν ορισμένες από τις συνήθειες τους και να υπογράψουν ξένους με κλειστά διετή συμβόλαια. Να επενδύσουν στις επιλογές ενός προπονητή που – αν μη τι άλλο – έχει αποδείξει ότι μπορεί να παράγει αθλητές πρώτης γραμμής και να εμπιστευτούν τυφλά τις υποδείξεις τους. Δύο τέτοιοι παίκτες είναι ο Νάιτζελ Γουίλιαμς Γκος και ο Ζακ ΛεΝτέι. Στα 24 τους χρόνια αμφότεροι αξιολογήθηκαν από τον Μπλατ ως κομβικά κομμάτια του παζλ που επιθυμεί να συνθέσει στον Πειραιά, παρά την απειρία τους και παρά την παντελή έλλειψη παραστάσεων σε επίπεδο Ευρωλίγκας.
Όπως ήταν απόλυτα φυσικό, χρειάστηκε να περάσουν αρκετές εβδομάδες προσαρμογής στα… βαθιά νερά του υψηλότερου επιπέδου του ευρωπαϊκού μπάσκετ, χρειάστηκε να φορέσουν «μπρατσάκια» για να κολυμπήσουν, χρειάστηκε να… πνιγούν, να βρουν τρόπο να αναδυθούν στην επιφάνεια και να αναπνεύσουν παλεύοντας με κύματα και είναι σίγουρο ότι η διαδικασία εξοικείωσής τους με τα νέα δεδομένα της καριέρας τους βρίσκεται ακόμη σε πλήρη εξέλιξη.
Στην Ελλάδα, βέβαια, πολλοί έσπευσαν να εξάγουν τα πορίσματά τους από τα πρώτα παιχνίδια των δύο Αμερικάνων: «Δεν κάνουν τα παλικάρια», έγραφε ο ένας, «πάλι από το πανέρι ψώνισε ο Ολυμπιακός», συμπλήρωνε ο άλλος…
Τελικά όσοι… Μιλουτίνοφ κι αν υπάρξουν να μας θυμίζουν καθημερινά ότι στον αθλητισμό απαιτείται υπομονή για να παραχθούν αποτελέσματα (τόσο σε ατομικό, όσο και σε ομαδικό επίπεδο) δεν μου φαίνεται ότι θα αλλάξει σε μεγάλο βαθμό η λογική με την οποία προσεγγίζουμε πρόσωπα και γεγονότα που αφορούν τις ομάδες μας.
Το σίγουρο, πάντως, είναι ένα: Τόσο ο Ολυμπιακός, όσο και ο Παναθηναϊκός δεν διαθέτουν πλέον την οικονομική πολυτέλεια να αγοράσουν την ποιότητα των ξένων τους. Μια φορά κι έναν καιρό, οι δύο «αιώνιοι» αποτελούσαν τη… Γη της Επαγγελίας για τα κορυφαία ονόματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Αυτές οι εποχές, όμως, πέρασαν. Τα πολλά χρήματα βρίσκονται αλλού. Η Ελλάδα της οικονομικής κρίσης μόνο ως… πόλος έλξης δεν φαντάζει στα μάτια των κορυφαίων ονομάτων της Euroleague. Τι σημαίνει αυτό;
Ότι Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός είναι εξαιρετικά δύσκολο να αγοράσουν την ποιότητα, άρα πρέπει να τη δημιουργήσουν. Να ανακαλύψουν ακατέργαστη πρώτη ύλη και να παράγουν… μπασκετικά διαμάντια, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία ετών που περισσεύει στο ελληνικό μπάσκετ. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι εξέλιξη μπορεί να έχουν ο Γκος και ο ΛεΝτέι κι αν στο πρόσωπό τους ο Μπλατ έχει ανακαλύψει φλέβα χρυσού. Σίγουρα, όμως, είναι δύο παιδιά που δεν περνούν απαρατήρητα, που δεδομένα διαθέτουν την προσωπικότητα να αντέξουν το ειδικό βάρος της ερυθρόλευκης φανέλας και που σε υποχρεώνουν να παρακολουθήσεις με ενδιαφέρον την εξέλιξη της καριέρας τους και κατά πόσον θα καταφέρουν να βαδίσουν στα βήματα παικτών όπως ο Κάιλ Χάινς που ήρθαν στον Πειραιά άγνωστοι μεταξύ αγνώστων και έφυγαν ως… καυτά ονόματα της Ευρωλίγκας.
Τι χρειάζονται; Χρόνο, υπομονή και εμπιστοσύνη! Ό,τι χρειάζεται και ο Μπλατ. Και, αν μη τι άλλο, ιδιαίτερα στο θέμα παραγωγής παικτών, ο Μπλατ έχει κερδίσει με την πορεία του το δικαίωμα της… τυφλής εμπιστοσύνης!
Πηγή: Sport DNA
