Του Δημήτρη Καρύδα
Στις 10 Οκτωβρίου του 2014 στα αυτιά του Γιώργου Μπαρτζώκα ίσως ηχούσαν πολύ ταιριαστά οι στίχοι από το Ανεμολόγιο του Θάνου Μικρούτσικου και τους στίχους του εμβληματικού ποιητή Κώστα Τριπολίτη:
Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ’ αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα
Δώδεκα (παρά κάτι χρόνια) αργότερα, σήμερα δηλαδή, στα αυτιά του θα ηχούσαν απόλυτα ταιριαστοί οι στίχοι από το «Άιντα Τζόνι» του ΛΕΞ.
Απ’ τ’ Ανατολικά της Καταδίκης, πάω γυρεύοντας
Εκεί που όλοι πιστέψανε πως έφτασε το τέλος μας
Μια τύχη πονηρή όλο γυρνάει με το μέρος μας
Εντάξει, είναι λίγο άδικο να χρεώσουμε τη διαδρομή αυτών των 12 χρόνων σε τύχες και δη πονηρές και όχι στην ανθρώπινη ικανότητα αλλά ο Μπαρτζώκας μοιάζει κάθε φορά να βρίσκει ένα κρυφό χαρτί και να φέρνει τα πάνω κάτω στην παρτίδα της καριέρας του.
Το 2014 έφυγε όχι μόνο απογοητευμένος αλλά ψυχολογικά κατεστραμμένος από τον Ολυμπιακό. Οσοι τον γνωρίζουμε από τα μικράτα του ξέρουμε ότι είναι ένας βαθύτατα συναισθηματικός άνθρωπος με καθόλου μονοδιάστατο τρόπο σκέψης. Απόλυτο μερικές φορές αλλά όχι μονοδιάστατο. Το μέσα του είχε γίνει ρώσικη σαλάτα γιατί έφευγε προδομένος από την ομάδα της καρδιάς του αλλά και από ανθρώπους που ήταν τόσο οπαδοί όσο ο ίδιος.
Δώδεκα χρόνια αργότερα ο Μπαρτζώκας που έχει γίνει σύνθημα, που έχει κερδίσει τη δεύτερη EuroLeague του, που έκλεισε μια σεζόν-όνειρο και θα μείνει τουλάχιστον μέχρι το 2029 στη θέση του δεν έχει πάψει να είναι Ολυμπιακός. Και δεν θα πάψει ποτέ. Αλλά επιστρέφοντας στην ομάδα της καρδιάς του ήταν πάνω και πριν από όλα προπονητής και όχι οπαδός.
Τα ξεσπάσματα του, η οργή του, τα μπινελίκια στον πάγκο έχουν να κάνουν με την ιδιοσυγκρασία του και όχι με το φτηνό οπαδιλίκι που πιστεύουν οι διαδικτυακοί haters του ότι πουλάει. O Μπαρτζώκας που γύρισε τον Ιανουάριο του 2020 στο ΣΕΦ βαθιά μέσα του ήξερε ένα πράγμα και το έχει πει off the record σε ανύποπτο χρόνο: Αυτή θα ήταν η τελευταία προπονητική δουλειά της καριέρας του. Δεν ήξερε πόσο μακριά θα έφτανε, που θα τον οδηγούσαν οι συνθήκες.
Η ουσία είναι ότι άντεξε τα στραβοπατήματα και τον άντεξαν οι διοικούντες τον Ολυμπιακό. Δεν ξέρω πόσες φορές μέσα σε αυτά τα χρόνια έχω ακούσει την ερώτηση ή την βεβαιότητα «στο τέλος της χρονιάς θα φύγει;».
Ο Μπαρτζώκας είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Όχι γιατί πέτυχε στη ζωή του ή γιατί δικαιώθηκε στα ρίσκα που πήρε το 2006. Αλλά γιατί σε μια δουλειά που 99,9% το μέλλον ενός προπονητή το καθορίζουν άλλοι, είναι αυτός που κάποια στιγμή (και όχι κατά ανάγκη τέτοια εποχή το 2029) θα βάλει τη λέξη τέλος στο δικό του προπονητικό μέλλον.
Πηγή: Sportal
