Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Να ετοιμαζόμαστε στον Πανιώνιο, μη μας πάρει ο ύπνος διότι μπορεί του χρόνου να παίξει Ευρώπη ως και ο έβδομος της Σούπερ Λιγκ. Η ενδεχόμενη προσφορά της απερχόμενης πρωταθλήτριας ΑΕΚ, είναι να δώσει στο υπόλοιπο του ελληνικού πρωταθλήματος το πολυπόθητο βάθος.
Εκεί, η μάχη του Πανιωνίου με Ξάνθη και Παναιτωλικό, ίσως και με Αστέρα Τρίπολης, προμηνύεται σκληρή. Ελπίζεται να το ξέρουμε στα σίγουρα για τον έβδομο της κατάταξης, ει δυνατόν μέσα στο επόμενο δίμηνο, ώστε να κανονίσουμε τι να κάνουμε (μετά τον Μασούρα, και) με τον Ντούρμισαϊ, τον Κότνικ, τον Κεϊτά, τον Σπιριντόνοβιτς. Για τον Οικονομίδη, ακόμη είναι νωρίς.
Ελεγα πως δεν υπάρχει χειρότερο, να έρχεται έκτη αγωνιστική ομίλου, Τσάμπιονς Λιγκ ή Γιουρόπα Λιγκ, και να πρέπει τότε (αφού όλα τελείωσαν στην πέμπτη αγωνιστική) να παίξει κανείς για το τίποτα. Υπάρχει, όμως. Και δεν είναι χειρότερο, είναι πολύ χειρότερο. Να μη έχει βγει καν ο Νοέμβριος, και να πρέπει να παίξει κανείς για το τίποτα, ή το σχεδόν τίποτα, ένα κύπελλο ας πούμε, τους επόμενους έξι μήνες ως τον Μάιο. Μάλλον τυχεροί ο Λαμπρόπουλος, ο Μπακασέτας, ο Αντρέ Σιμόες.
Η αφαίρεση των τριών πόντων στη Σούπερ Λιγκ, έστρεψε τη συμπάθεια κατ’ αρχήν στο γκρουπ. Στον προπονητή της ΑΕΚ, και στους ποδοσφαιριστές. Η ανόσια κατάσχεση μιας νίκης. Ηθελα να συμμερίζομαι τη συγκρατημένη αισιοδοξία που διακινείται στα πέριξ, ότι ενδέχεται και να πάρουν πίσω τους βαθμούς στο CAS.
Αυτό τώρα, περισσότερο στρέφει τη συμπάθεια κατ’ αρχήν στο γκρουπ των εργαζομένων του κλαμπ που έβαλαν ψυχή, όση δεν φανταζόμαστε, και μεράκι για να (επαν)εμφανιστεί η ΑΕΚ «όπως πρέπει» στην επιστροφή της στο Τσάμπιονς Λιγκ. Μία Κυρία. Το ίδιο με την προηγούμενη φορά, το 2006, όταν η UEFA είχε εντυπωσιαστεί τόσο, ώστε ύστερα από μερικούς μήνες «ενοικίασε» σύσσωμο το σταφ της ΑΕΚ στην Αθήνα για να δουλέψουν τον τελικό, Μίλαν-Λίβερπουλ, στο Ολυμπιακό Στάδιο.
Εκείνοι σήμερα, οι άοκνοι εργαζόμενοι, έχουν αδειάσει μέσα τους. Εκείνους, άδειασαν οι λάτρεις των κόκτεϊλ. Μολότοφ, ή ό,τι άλλο. Δεν δούλεψαν οι άνθρωποι, γι’ αυτό. Ενώπιον του CAS δε, ενόσω δεν πρόκειται φυσικά να εκδικαστεί η υπόθεση ΑΕΚ-Ολυμπιακού, η εικόνα ΑΕΚ-Αγιαξ δεν γίνεται, υποσυνείδητα, να μη προσμετρηθεί. Είναι σαν να είχε προσφύγει για άσχετο λόγο η Ρίβερ Πλέιτ, και να πίστευε ότι δεν θα παίξει, στο μεταξύ, ρόλο η ακαταμάχητη ισχύς της εικόνας του περασμένου Σαββατοκύριακου στο Μπουένος Αϊρες.
Τη χρονιά της Φούτμπολ Λιγκ (2014-15) θυμάμαι ένα παιγνίδι της ΑΕΚ, στη Ριζούπολη με τον Αχαρναϊκό. Εξω έπαιζαν κλέφτες/αστυνόμοι, έγινε το μέρος κόλαση…για κανένα λόγο, μέσα μπαινόβγαιναν στον αγωνιστικό χώρο όποια ώρα ήθελαν, ένας διαιτητής (αν δεν απατώμαι, απ’ την Εύβοια) πήγε πέρα κι απ’ το πιο ακραίο όριο της ανοχής του προκειμένου να λήξει το ματς, ο παρατηρητής πωλούσε εκδούλευση ότι θα τα γράψει «με το μαλακό».
Μετά, στα αποδυτήρια, ρώτησα τον (συνΝεοσμυρνιό και 35 χρόνια φίλο μου) διευθύνοντα σύμβουλο της ΑΕΚ, σημερινό γενικό γραμματέα της ΕΠΟ, Αλέξη Δέδε πού πάει όλο αυτό. Πού θα βγει. Σήκωσε τα χέρια, ψηλά. Μου είπε ευθέως, ότι ο Μελισσανίδης δεν μπορεί να τους κάνει ζάφτι. Τέσσερα χρόνια μετά, από τη Φούτμπολ Λιγκ στο Τσάμπιονς Λιγκ, ο ίδιος ο Μελισσανίδης επαναλαμβάνει (το είπε και στους ρεπόρτερ, νομίζω, τον περασμένο μήνα) την ομολογία αδυναμίας και αποτυχίας.
Η αδυναμία και η αποτυχία κοστίζουν.
Πηγή: Sport DNA
