Ηταν 20 Δεκεμβρίου του 2018 στα Σπάτα. Εχω πάει στο γήπεδο των Σπάτων για να περιγράψω ένα παιχνίδι Κυπέλλου για την Cosmote TV, ανάμεσα στον Αήττητο Σπάτων και τον ΠΑΟΚ.
Στην προετοιμασία για το ματς, στο homework που λένε, βλέπω ένα μέλος της αποστολής του ΠΑΟΚ, το οποίο δεν είχα ξανακούσει. Λευτέρης Λύρατζης ετών 18, δεξί μπακ, δεν έχει παίξει ποτέ με την πρώτη ομάδα. Αναζητώντας περισσότερες λεπτομέρειες για αυτόν παίρνω τηλέφωνο έναν φίλο καλό γνώστη και της ομάδας νέων του ΠΑΟΚ. Μόλις τον ρωτώ, τι εστί Λύρταζης μου απαντά. «Ο Λευτεράκης… Ο Λευτεράκης είναι από το χωριό του Ζαγοράκη, τη Λυδία της Καβάλας, αυτός τον πήγε στον ΠΑΟΚ, από παιδάκι 12 ετών».
Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία μου με τον Λύρατζη και μετά τον είδα από κοντά να κάνει το ντεμπούτο του με τη φανέλα του ΠΑΟΚ ως αλλαγή στο παιχνίδι που περιέγραψα με τον Αήττητο Σπάτων. Αμέσως μετά τη λήξη εκείνου του ματς χτύπησε το τηλέφωνο μου. «Φιλαράκι που τα έμαθες εσύ όλα αυτά για τον Λευτεράκη…» μου είπε ένας πρωταθλητής Ευρώπης.
Ο δεύτερος που τον έλεγε Λευτεράκη. «Να ξέρεις είναι παιδί με πολύ τσαγανό, δεν στο λέω επειδή είναι από το χωριό μου, αλλά αυτό το παιδί θέλει πολύ να κάνει καριέρα στον ΠΑΟΚ, έχει πείσμα και έχει μεγαλώσει σε σωστή οικογένεια. Θα τα καταφέρει…».
Όπως αντιλαμβάνεστε η πρώτη γνωριμία μου με τον Λευτεράκη ήταν τέτοια που θα ήταν δύσκολο να μην την θυμάμαι κάθε φορά που τον έβλεπα. Αυτά τα χρόνια ο Λύρατζης πήρε τίτλους με την ομάδα νέων του ΠΑΟΚ και έγινε ο αρχηγός της.
Το είχε το μυαλό και την καρδιά, αναζητούσε την ποδοσφαιρική και τακτική βελτίωση. Πήγε δανεικός στο Βόλο, επέστρεψε στον ΠΑΟΚ, αλλά την μεγάλη ευκαιρία δεν την είχε πάρει, ίσως γιατί δεν είχε φροντίσει ο ίδιος να φωνάξει ότι πρέπει να την πάρει.
Ο Λύρατζης ήταν πάντα πιο πίσω από τα υπόλοιπα παιδιά. Αρχηγός μεν, αλλά πρώτα μιλούσαν για τον Τζόλη και μετά για αυτόν, πρώτα μιλούσαν για τον Μιχαηλίδη και μετά για αυτόν, πρώτα μιλούσαν για τον Τσιγγάρα και μετά για αυτόν. Ποτέ δεν άκουγες κάποιον να μιλάει για τους νέους του ΠΑΟΚ και να ξεκινάει από αυτόν. Ποτέ.
Το περασμένο καλοκαίρι ο ΠΑΟΚ είχε αποφασίσει να τον δώσει και πάλι δανεικό σε κάποια ομάδα. Ο Λουτσέσκου τον πήρε στην προετοιμασία, αλλά τον δανεισμό του τον έκοψε με τη φράση. «Δεν έχω αποφασίσει ακόμη για τις ποδοσφαιρικές ικανότητές του, αλλά τέτοιο παιδί, με τέτοια θετική αύρα, τέτοιο μυαλό και τόσο πνευματικά έτοιμο να παίξει σε μεγάλη ομάδα, εγώ θέλω να το κρατήσω εδώ». Και το κράτησε.
Αργησε να τον πιστέψει, να του δώσει την ευκαιρία, φτάσαμε στον Δεκέμβριο για να αρχίσει να παίζει ο Λευτεράκης. Και από τον περασμένο Δεκέμβριο μέχρι τον Μάρτιο, μέσα σε 3 μήνες, μεγάλωσε περισσότερο από όσο είχε μεγαλώσει όλα αυτά τα χρόνια στον ΠΑΟΚ.
Την Πέμπτη το βράδυ στο ματς κόντρα στην Γάνδη, κανείς δεν έβλεπε τον Λευτεράκη, όλοι μιλούσαν για τον Λευτέρη Λύρατζη που ωρίμασε και κάνει την διαφορά στον ΠΑΟΚ. Σε ένα βράδυ που ο Πογιέτ άκουσε για αυτόν, ή και τον είδε και πλέον τον σκέφτεται και για την Εθνική ομάδα.
Ο Λευτεράκης έγινε Λευτέρης εν τέλει για όλα εκείνα που είχε πει ο συγχωριανός του. Αυτόν δεν τον έβλεπες, όπως για παράδειγμα τον Τζόλη και έλεγες, για το τρομερό ταλέντο του, για την ποιότητά του, για τις σέντρες του, για την ταχύτητά του. Τον παρατηρούσες και δεν καταλάβαινες ποιο είναι το πλεονέκτημά του, τι είναι αυτό που ξεχωρίζει. Τελικά αυτό που ξεχώρισε ήταν η δουλειά του, το πείσμα του, η θέλησή του, η ταπεινότητα, η πνευματική ετοιμότητα του να παίξει σε μεγάλη ομάδα που είπε το περασμένο καλοκαίρι και ο Λουτσέσκου.
Πρέπει να ξέρετε ότι στο ποδόσφαιρο χιλιάδες σούπερ ταλέντα που δεν δούλεψαν, δεν έπαιξαν, αντίθετα παιδιά που δεν έβγαζαν μάτια με το καλημέρα, αλλά δούλεψαν και βελτιώθηκαν, έκαναν τεράστια καριέρα. Ο Λευτεράκης που έγινε Λευτέρης μέσα σε τρεις μήνες, φαίνεται πως είναι μία τέτοια περίπτωση και μπράβο του.
Μαζί με τον Λύρατζη μεγαλώνει και ωριμάζει και ο ΠΑΟΚ. Η νίκη κόντρα στη Γάνδη ήρθε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ήρθε και η άνοδος του Λύρατζη. Ο ΠΑΟΚ δεν έβγαλε μάτια, δεν εντυπωσίασε, δυσκολεύτηκε, υπήρξαν διαστήματα του παιχνιδιού που υπέφερε (κυρίως στην αρχή του), αλλά είχε καρδιά, μυαλό, θέληση και σωστή νοοτροπία.
Βρήκε τον τρόπο να μην γίνει μούσκεμα στην καταιγίδα των πρώτων λεπτών και στη συνέχεια βρήκε τα μονοπάτια μέσα στο ματς για να αποφεύγει τις μπόρες, μέχρι να βγει η λιακάδα. Τα κατάφερε γιατί ήταν πνευματικά έτοιμος και ψυχολογικά προετοιμασμένος για να επιβιώσει. Αιφνιδιάστηκε, αλλά συνήλθε.
Θυμάμαι κατά την διάρκεια της μετάδοσης να λέω περίπου στο 15’ αυθόρμητα. «Τα κακά νέα είναι ότι η Γάνδη έχει μπει πολύ δυνατά, ο ΠΑΟΚ έχει αιφνιδιαστεί και το ματς δεν πηγαίνει καλά. Τα καλά νέα είναι ότι ο ΠΑΟΚ σε αυτό το διάστημα όχι μόνο δεν έχει δεχτεί γκολ, αλλά δεν έχει καν κινδυνεύσει…». Τα υπόλοιπα ήρθαν, τα έφερε η ομάδα, η ποιότητα των παικτών, η ηρεμία του πάγκου, η διαχείριση της κατάστασης. Ο ΠΑΟΚ την έκανε την δουλειά και αυτό έχει σημασία. Ας μην τα ξαναλέμε αυτά τα ματς δεν τα παίζεις, αυτά τα ματς τα κερδίζεις.
Ο ΠΑΟΚ το πήρε το ματς και τώρα έχει να διαχειριστεί τη ρεβάνς, η οποία θα είναι ακόμη πιο δύσκολη. Ο Κούρτιτς και ο Ζίφκοβιτς θα λείψουν. Θα πρέπει να δεχτούν ένα καλό πρόστιμο για αυτό και ο ΠΑΟΚ να πάει παρακάτω. Ότι έγινε έγινε, δεν μπορεί να σταθεί άλλο σε αυτό ο ΠΑΟΚ, πέρα από το τράβηγμα του αυτιού των δύο παικτών του.
Το παρακάτω είναι ο ΠΑΣ Γιάννινα την Κυριακή, ματς στο οποίο οι Σβαμπ, Ελ Καντουρί και Μιτρίτσα πρέπει να πάρουν χρόνο συμμετοχής. Θα χρειαστούν στη Γάνδη και οι τρεις, όπως και οι περισσότεροι. Από τον Δεκέμβριο και μετά ο Λουτσέσκου ευτυχώς κατάλαβε ότι ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να είναι μία ομάδα τριών διοργανώσεων και 13-14 παικτών.
Πλέον ο ΠΑΟΚ είναι μία ομάδα 20 παικτών. Λύσεις υπάρχουν, διαθέσιμοι παίκτες για να κάνουν την διαφορά υπάρχουν. Τι θα λέγατε άλλωστε τον περασμένο Δεκέμβριο αν σας έλεγα ότι ο ΠΑΟΚ είναι έτοιμος να προκριθεί σε ευρωπαϊκό προημιτελικό τον Μάρτιο με κορυφαίο παίκτη στο πρώτο ματς τον Λευτεράκη; Θα μου λέγατε ότι αυτά δεν γίνονται. Κι’ όμως ο Λευτεράκης μεγάλωσε, μαζί και ο ΠΑΟΚ…
Πηγή: Gazzetta
