Του Γιάννη Σερέτη
Πρωταθλήτρια η ΑΕΚ. Αήττητη από τον Οκτώβριο, χωρίς έστω μία αποτυχία στα play offs. Με πίστη, με συσπείρωση, με αντοχές στα δύσκολα, με νέες «ταυτότητες» από τον Νίκολιτς κατά τη διάρκεια της σεζόν, με βελτίωση και πολλές επιλογές στη μεσοεπιθετική της γραμμή, ειδικά μετά την προσθήκη και του Βάργκα τον Ιανουάριο.
Δεύτερος ο Ολυμπιακός που πλήρωσε τη δυστοκία του, την έλλειψη εναλλακτικού σχεδίου, την «εξάρτησή» του από τον Ελ Καμπί κι εκείνο το 0-1 στο «Γ. Καραϊσκάκης»: το πιο καθοριστικό αποτέλεσμα τόσο για τους πρώην νταμπλούχους, όσο και για τους νέους πρωταθλητές στα play offs. Εκείνη η νίκη με το γκολ του Κοϊτά ήταν που έδωσε έξτρα ώθηση και φλόγα στην Ενωση, εκείνη η ήττα κόστισε πάρα πολύ βαθμολογικά στον Ολυμπιακό, μετά την «γκέλα» του επί της ΑΕΛ στην τελευταία αγωνιστική της regular season. Τη δικαιούταν αυτή τη δεύτερη θέση ο Ολυμπιακός βάσει της συνολικής απόδοσής του στα play offs, κι ας την πήρε τελικά… «ξώφαλτσα» ως δώρο από τον ΠΑΟΚ.
Αυτός ο Δικέφαλος, όχι δεν την άξιζε. Είχε μόνο καλές «στιγμές» στα play offs. Τριάντα λεπτά στην Τούμπα με τον Ολυμπιακό, σκόρπιες φάσεις στο εντός έδρας 1-1 με την ΑΕΚ, 20 λεπτά με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο, 25 λεπτά με τον Παναθηναϊκό στην άδεια Λεωφόρο. Ηταν στο «50%», όπως είχε πει ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Και, προφανώς, πολλές παράμετροι δεν προβλέφθηκαν σωστά κατά τη διάρκεια της σεζόν για να φτάσει ο ΠΑΟΚ εδώ που έφτασε, παρότι στο «πικ» του ήταν εφέτος η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος. Το πώς και το γιατί αυτός ο ΠΑΟΚ κατάφερε να μείνει αήττητος από τον Ολυμπιακό, να ηττηθεί μία φορά (σε τέσσερα παιχνίδια) από την ΑΕΚ, αλλά να χάσει 12 βαθμούς από «μικρομεσαίους» και να είναι ο μοναδικός που δεν νίκησε έστω μία φορά αυτόν τον Παναθηναϊκό στα play offs. Κάτι δείχνει αυτό το «μοτίβο» αποτελεσμάτων και καλούνται να το βρουν το κλαμπ και ο Λουτσέσκου, υπό την προϋπόθεση του… μη χωρισμού.
Για τον Παναθηναϊκό δεν χρειάζεται να γινόμαστε κουραστικοί, τα έχουμε ξαναπεί. Το ίδιο και για τον Αρη. Ο Λεβαδειακός αδίκησε τον εαυτό του μετά τον αποκλεισμό στον ημιτελικό Κυπέλλου, ο ΟΦΗ έκανε τη σούπερ υπέρβαση της χρονιάς αν θυμηθούμε την εποχή Ράσταβατς, ο Βόλος ήταν άνετος, ο Ατρόμητος θα μπορούσε να διεκδικήσει περισσότερα αν είχε γκολτζή φορ. Ο Παναιτωλικός επίσης αδίκησε τον εαυτό του, η Κηφισιά χωρίς Τετέη – Παντελίδη έκανε αυτό που μπορούσε μετά τον εντυπωσιακό πρώτο γύρο. Ο Αστέρας άργησε να καταλάβει ότι πήγαινε φουλ για υποβιβασμό, η ΑΕΛ «αυτοκτόνησε» στα play offs μετά τις πολύ καλές χειμερινές μεταγραφές της, ο Πανσερραϊκός είχε μείνει πολύ πίσω για να προλάβει το τρένο με σπριντ στο τέλος. Και του χρόνου, να είμαστε όλοι καλά και να τερματίσει ο καθένας εκεί όπου του αξίζει…
Y.Γ. Για να δούμε: θα ανοίξει έναν καινούριο δρόμο ο Λάζαρος Ρότα με τα χθεσινά του λόγια; Ηταν μια δική του έμμεση «αγκαλιά» αυτές οι κουβέντες και προς όλους τους ποδοσφαιριστές που πολλές φορές κάτι σκέφτονται να πουν, αλλά διστάζουν για τους δικούς τους λόγους ο καθένας. Ολα τα (ενεργά) παιδιά στο ΔΣ του ΠΣΑΠΠ μπορούν να ενθαρρύνουν τους συναδέλφους τους, η νέα γενιά είναι πολύ περισσότερο πληροφορημένη και ευαισθητοποιημένη για όσα συμβαίνουν γύρω μας, «κακίες» μεταξύ τους δεν κρατούν όπως φάνηκε και πρόσφατα μεταξύ Πήλιου – Τεττέη. Μαζί μπορούν να κάνουν πολλά χρήσιμα, αλλά και μόνος του ο καθένας, όπως αποδείχθηκε περίτρανα χθες, έχει τεράστια επικοινωνιακή δύναμη. Ο αγαπημένος Σάββας Κωφίδης, θέλοντας να αναδείξει την ισχύ του μηνύματος των διάσημων (ή έστω πασίγνωστων λέμε εμείς…) παικτών είχε πει πριν από τρία χρόνια: «Φανταστείτε ο Μέσι και ο Ρονάλντο, αντί να διαφημίζουν πατατάκια, να μιλούσαν για τους βομβαρδισμούς στη Συρία!». Αυτό θα ήταν ένα «άλμα» για τους Ελληνες παίκτες. Αλλά και τα μικρά βήματα θάρρους – τόλμης είναι πολύτιμα!
Υ.Γ.1: Η παρουσία, η απόδοση, τα παιχνίδια, τα αποτελέσματα του Ατρομήτου, του Παναιτωλικού και της Κηφισιάς στα play outs αναβάθμισαν – αθόρυβα μα ουσιαστικά – μια πολλάκις στο παρελθόν στιγματισμένη διαδικασία. Ενα «μπράβο» το αξίζουν αυτές οι τρεις ομάδες.
Πηγή: Gazzetta
