Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Επειδή στην Ελλάδα χρειάζεται να τονίζουμε το προφανές, ας ξεκαθαρίσουμε ότι η κατάκτηση τίτλων δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός όταν μιλάμε για ομάδες με παιδιά κάτω των 15 ετών. Το βασικό ζητούμενο είναι να μάθουν οι μικροί σωστά τα βασικά του ποδοσφαίρου, να το ευχαριστηθούν, να γυμναστούν, να βάλουν την άθληση στη ζωή τους, να διαπλάσουν σωστό χαρακτήρα, μέσα από τα πολλαπλά οφέλη της συμμετοχής σε μια ομαδική προσπάθεια.
Ασφαλώς και η νίκη αποτελεί επίσης στόχο, όπως συμβαίνει σε κάθε ματς όπου κατεβαίνουν στο γήπεδο αντίπαλες δυο ομάδες, είτε μιλάμε για τελικό του πρωταθλήματος Κ15, είτε για τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, είτε για το ντέρμπι Άμπαλοι – Ρεμάλ Μαντρί ανάμεσα σε 50άρηδες με μπάκα σε κάποιο 5Χ5. Η νίκη με κάθε τρόπο όμως όχι, δεν είναι και δεν θα έπρεπε να είναι στόχος κανενός.
Φυσικά, όταν ένας διαιτητής «κλέβει» την προσπάθειά σου με μια αστεία απόφαση, λογικά υπάρχει ξενέρωμα και στεναχώρια.
Το πέναλτι με το οποίο ισοφάρισε ο Ολυμπιακός τον ΠΑΟΚ, στις καθυστερήσεις του τελικού, είναι εξωφρενικό. Ο τρόπος που το χειρίστηκε ο προπονητής του «Δικεφάλου» υπήρξε υποδειγματικός. Συνολικά οι αντιδράσεις από πλευράς επίσημου ΠΑΟΚ ήταν στο επίπεδο που έπρεπε. Ούτε διαμαρτυρίες, ούτε πέσιμο στον διαιτητή, ούτε ακρότητες, ούτε τίποτα. Μονάχα μια ανθρώπινη δήλωση του κ. Ορφανού, σε πολύ χαμηλούς τόνους, για την στεναχώρια των παιδιών του , και τέλος.
Νομίζω ότι και τα παιδιά και των δύο ομάδων έδειξαν ως επί το πλείστον ωραίο χαρακτήρα.
Αντιθέτως, ο τρόπος που χειρίστηκε την περίσταση ο προπονητής του Ολυμπιακού είχε κάποια προβλήματα. Αρχικά, τη στιγμή της φάσης μπουκάρει μαζί με τον πάγκο των «Ερυθρολεύκων» και ζητά πέναλτι, ενώ οι πρώτες δηλώσεις του περί «καρδιάς του πρωταθλητή» υπήρξαν επιεικώς άστοχες. Στη διορθωτική δήλωσή του, ο Τάσος Πάντος ανέφερε ορισμένα σωστά πράγματα – δεν είπε κουβέντα για την επίμαχη απόφαση. Θα ήταν άραγε κακό να κάνει μια μικρή αναφορά; Να πει δηλαδή συγχαρητήρια στον ΠΑΟΚ, έχασε τον τελικό από μια λάθος απόφαση, αλλά και οι δικοί μου παίκτες τα έδωσαν όλα και άξιζαν εξίσου τον τίτλο;
Προσωπικά θα το θεωρούσα παιδαγωγικά επιβεβλημένο. Διότι με αυτόν τον τρόπο, θα εξήρε την προσπάθεια της ομάδας του, χωρίς να «ευλογήσει» τη λογική «νίκη με κάθε τρόπο» (ή «θα έκλεβα και το παιδί μου» όπως έλεγε και μια ψυχή), που αποτελεί κάτι σαν μάντρα ολόκληρου του κλαμπ.
Η συγκεκριμένη νοοτροπία είναι βαθιά διαβρωτική , όχι μόνο σε αθλητικό επίπεδο μα και σε κοινωνικό. Και είναι επίσης σχεδόν κυρίαρχη στην Ελλάδα. Γιατί όχι άλλωστε; Όταν βλέπεις να επιβραβεύεται σε κάθε επίπεδο, επόμενο είναι να την αντιγράψεις.
Λέγεται αλλιώς και ο «σκοπός αγιάζει τα μέσα».
Αν μπει μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου, δεν βγαίνει με τίποτα. Και δημιουργεί πολίτες οι οποίοι αντιλαμβάνονται την παρουσία τους στην κοινωνία ως μια διαρκή συναλλαγή που πρέπει υποχρεωτικά να τους αποφέρει κάποιου είδους «κέρδη» και όχι ως την υποχρέωση να είναι χρήσιμοι και ωφέλιμοι για το σύνολο.
Μη μου πείτε ότι δεν ξέρετε κάμποσους τέτοιους. Είναι οι πολιτικοί που λαδώνονται, οι δημοσιογράφοι που κάνουν το άσπρο – μαύρο με το αζημίωτο, οι γιατροί που παίρνουν φακελάκια, οι ψηφοφόροι που αποφασίζουν με γνώμονα το ρουσφέτι. Είναι όσοι πιστεύουν πώς η ζωή τους χρωστάει τα πάντα μα εκείνοι δεν χρωστούν τίποτα σε κανέναν. Είναι βεβαίως πολλοί και είναι γύρω μας.
Η αδικία, ακόμα και η κραυγαλέα ,αποτελεί κομμάτι της ζωής. Το μάθημα εδώ έγκειται στην αντιμετώπισή της – νιώθω ότι ο Ορφανός έχει την ικανότητα να διδάξει κάτι στους νεαρούς του ΠΑΟΚ μέσα από αυτό που συνέβη: να μην αντιδρούν ακραία, να σέβονται τους αντιπάλους τους, να είναι υπερήφανοι για τον αγώνα τους εφόσον έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, να χρησιμοποιήσουν την στεναχώρια τους ως καύσιμο για να συνεχίσουν την προσπάθεια χωρίς να το βάζουν κάτω, να μην θυσιάζουν το ήθος τους για οποιοδήποτε πρόσκαιρο όφελος.
Το μάθημα όταν βρίσκεσαι στην άλλη πλευρά του, ευνοημένου, είναι δυσκολότερο: έγκειται στην παραδοχή του αυτονόητου, στην αναγνώριση του δίκαιου του ηττημένου, στην εμπέδωση της αντίληψης «δεν θέλουμε να μας χαρίζεται τίποτα, θέλουμε μόνο ό,τι αξίζουμε».
Ελπίζω ότι και ο Τάσος Πάντος έχει τη διάθεση να το διδάξει.
Διότι σημασία δεν έχει πόσοι από τους παίκτες που αγωνίστηκαν στον τελικό θα κάνουν επαγγελματική καριέρα. Σημασία έχει πόσοι θα γίνουν σωστοί άνθρωποι και πόσοι προβληματικοί ή -αν συνεχίζουμε να τους τους ποτίζουμε με μίσος – ακόμα και χουλιγκάνοι.
Πηγή: Sport DNA
