Του Νίκου Παπαδογιάννη
Σε μία χρονιά καταδικασμένη να κυλήσει με σκαμπανεβάσματα για τους νοσταλγούς των έξι αστέρων, με σκόρπια ζενίθ και με κάμποσα ναδίρ, ήταν γραφτό να επιφυλάξει το φινάλε τη μεγαλύτερη απογοήτευση.
Η ήττα από τον Ερυθρό Αστέρα μπορεί από μόνη της να θεωρηθεί εντός προγράμματος (όπως και οποιαδήποτε άλλη εκτός έδρας στη φετινή Euroleague), αλλά η εικόνα του Παναθηναϊκού στο Βελιγράδι έκοβε τα γόνατα των οπαδών του.
Ο Ιωάννης Παπαπέτρου φρόντισε να την εξωραϊσει παλεύοντας σχεδόν αβοήθητος, αλλά το τελικό -3 αποτελεί κάποιου είδους οφθαλμαπάτη.
Οι υπόλοιποι «πράσινοι» έφτασαν στο νήμα του τερματισμού πολλή ώρα μετά τον αρχηγό τους και σε μεγάλη απόσταση από τους Σέρβους.
Χαρακτηρίζω την εικόνα αποκαρδιωτική, όχι μόνο εξαιτίας της χαμηλής δυναμικότητας του αντιπάλου, αλλά και επειδή ο Παναθηναϊκός μοιάζει να εθίζεται, ως ομάδα, στην ήττα.
Αμφιβάλλω αν έχει παίξει δύο συνεχόμενα καλά ημίχρονα, πόσο μάλλον δύο συνεχόμενους αγώνες. Κερδίζει ένα στα τρία παιχνίδια και μοιάζει ικανοποιημένος.
Σπαταλάει ημίχρονα με προσευχές και νερόβραστο τζόγκινγκ και ψάχνει σωτηρία στα κολοκοτρωνέικα του Νέντοβιτς ή όποιου άλλου παίκτη συμβαίνει να έχει γενέθλια.
Το γεγονός ότι κατορθώνει να τουμπάρει καταστάσεις και να ισοφαρίζει τη χασούρα μέσα σε λίγα λεπτά υπενθυμίζει ότι οι δυνατότητες του έμψυχου υλικού δεν είναι αμελητέες.
Αλλά ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν μένει πια εδώ και το ειδικό βάρος των «πρασίνων» δεν είναι πια αρκετό για να προκαλέσει δέος στον αντίπαλο.
Ούτε θα βρεθούν πολλές ομάδες με την εύθραυστη νοοτροπία της Αρμάνι, για να χύσουν απερίσκεπτα μία καρδάρα γεμάτη γάλα.
Όποιος αισθάνεται αφεντικό επί 35 λεπτά συνηθίζει το κοστούμι και αισθάνεται άνετα μέσα του, ακόμα και όταν ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί.
Δείτε τι έγινε απόψε, στο Βελιγράδι. Ο Ερυθρός Αστέρας έχασε προβάδισμα 11 πόντων μέσα σε 120 δευτερόλεπτα με το ρεσιτάλ του Παπαπέτρου, αλλά του έφτανε ένα τάιμ-άουτ για να ξαναβρεί την ηρεμία του.
Από εκεί που σε τρεις συνεχόμενες φάσεις δεν έφτασε ούτε στη σέντρα, έπαιξε μια σωστή επίθεση (όπου σημάδεψε με επιτυχία το μις-ματς Ο’Μπράιαντ-Παπαπέτρου) και μία δασκαλεμένη άμυνα (όπου ο Νέντοβιτς πλήρωσε την κακή του συνήθεια να απογειώνεται με τη μπάλα στα χέρια δίχως συγκεκριμένο πλάνο στο μυαλό του), ενώ ευστόχησε σε 6/6 βολές.
Πριν από αυτές, είχε βάλει ακριβώς 20 πόντους σε 19 λεπτά αγώνα. Ναι, είναι αλήθεια, ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλή άμυνα μετά την ανάπαυλα του ημιχρόνου.
Πού ήταν όμως αυτή η άμυνα στο πρώτο μέρος, όταν τα άγραφα πουλέν του Αστέρα του έβαζαν 48άρα με 10/18 τρίποντα; Και πού ακριβώς κρύβονταν οι αξιόλογοι σκόρερς του Παναθηναϊκού, όσο οι Σέρβοι εκτόξευαν τούβλα;
Ο Παπαπέτρου πέτυχε μόλις 4 πόντους στις πρώτες τρεις περιόδου, ο Σαντ-Ρόος 2 σε ολόκληρο το ματς, ο Παπαγιάννης δεν ακούμπησε τη μπάλα στην επίθεση, ο Μήτογλου ήταν άνευρος, ο Μακ εξαφανίστηκε, ακόμα και ο Νέντοβιτς σούταρε 2/10 τρίποντα.
Ο λόγος ασίστ/λαθών ήταν και αυτή τη φορά κοντά στο 1, απέναντι σε έναν αντίπαλο που αν μη τι άλλο έβρισκε ξεκούραστα σουτ από την περιφέρεια (12/30) και πήρε 30 πόντους από τους δύο πόιντ-γκαρντ του.
Ο Κολόμ μπορεί να μοιάζει αντιτουριστικός και πλαδαρός, αλλά εγώ τον θυμάμαι στη 12άδα της πρωταθλήτριας Κόσμου Εθνικής Ισπανίας, πριν από 15 μήνες στο Πεκίνο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι μερίδιο της ευθύνης για τον χορό των χαμένων ημιχρόνων (και τελικά αγώνων) έχει και ο προπονητής της ομάδας. Είναι ελάχιστα τα παιχνίδια στα οποία ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε με μαχαίρι στα δόντια.
Ωστόσο ο Γιώργος Βόβορας έχει βάλει φαρδιά την υπογραφή του στις λίγες επιτυχίες της ομάδας και πιστώνεται την ικανότητά της να αντεπιτίθεται από μειονεκτική θέση, δίχως να τα παρατάει.
Στο Βελιγράδι, είδαμε πεντάδες επαναστατικές και ρηξικέλευθες, ικανές να μικρύνουν το γήπεδο στα μάτια του αντιπάλου (π.χ. Σαντ-Ρόος, Παπαπέτρου, Κασελάκης, Ουάιτ, Μήτογλου), καθώς και άμυνες ζώνης, με γνώμονα την απελπισία.
Ο Παναθηναϊκός δικαιώθηκε όποτε απλώθηκε για να πιέσει τους Σέρβους σε όλο το γήπεδο, αλλά αυτό συνέβη ελάχιστες φορές και πάντως περιστασιακά.
Τονίζω για πολλοστή φορά ότι ο καλύτερος φίλος του φετινού Παναθηναϊκού παραμένει ο ρεαλισμός, αλλά προσθέτω ότι το πρωτοχρονιάτικο 5-11 θα μπορούσε να είναι πιο κοντά στο 50% του Ολυμπιακού, εάν η ομάδα ήξερε να αρνείται την ήττα.
Ωστόσο, η μία ήττα φέρνει την άλλη και όλες μαζί τη μεμψιμοιρία. Οι άδειες εξέδρες του ΟΑΚΑ μπορεί να στέρησαν από τους «πράσινους» 1-2 νίκες, αλλά τουλάχιστον τους προστατεύουν από τη γκρίνια όσων επιμένουν να αιθεροβατούν.
Πηγή: Gazzetta
