Του Χρήστου Σωτηρακόπουλου
Στη ζωή υπάρχουν περίεργες συμπτώσεις. Βλέποντας τον – κατά την προσωπική μου άποψη – κορυφαίο τραγουδιστή οποιουδήποτε ροκ συγκροτήματος της δεκαετίας του ’70, τον Ρόμπερτ Πλαντ, να δακρύζει στην εξέδρα τη στιγμή που η Γουλβς πετύχαινε το γκολ της νίκης επί της Λίβερπουλ το βράδυ της Τρίτης, αναφέρθηκα στην αγάπη του για τους «λύκους» και έλαβα μηνύματα που με ρωτούσαν αν έτυχε να τον γνωρίσω ή πώς γνωρίζω τόσα! Οι Led Zeppelin ήταν το αγαπημένο μου συγκρότημα διαχρονικά και η Γουλβς η πρώτη ομάδα που έβαλα στην καρδιά μου, βλέποντας το 1970 αγγλικό ποδόσφαιρο στην ασπρόμαυρη ΕΡΤ.
Τα παιχνίδια της μοίρας, που υπάρχει η ανάγκη να γίνουν πιστευτά παρότι ουσιαστικά πρόκειται για μια ουτοπία, φέρνουν κάποιες αναμνήσεις από το καταφύγιο της παιδικής ηλικίας. Κάπως έτσι είναι και ο μικρόκοσμος του ποδοσφαίρου, όπου μερικές συγκυρίες είναι τόσο μαγικές που μοιάζουν ψεύτικες.
Μια ανάλογη περίπτωση είναι αυτή της Γουλβς, της ομάδας που μαζί με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κυριάρχησε στη δεκαετία του ’50 και διέπρεψε στο Νησί. Τότε ο πιτσιρικάς Ρόμπερτ Πλαντ γινόταν βάρος στους ώμους του πατέρα του για να αντικρίσει την αίγλη των «λύκων» του Σταν Κάλις, με αρχηγό τον περίφημο Μπίλι Ράιτ. Τότε γεννήθηκε ένας δεσμός που έμελλε να γίνει παντοτινός, με τον Πλαντ να τραγουδά τα μπλουζ και να ταυτίζει τη Γουλβς με τους Led Zeppelin.
Η Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς, όπως είναι η πλήρης ονομασία της, υπήρξε κορυφαία δύναμη μιας άλλης εποχής. Ιδρυτικό και καινοτόμο μέλος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας που δημιουργήθηκε το 1863 και του πρώτου πρωταθλήματος το 1888, η Γουλβς αποτέλεσε φόβητρο. Υπό τις οδηγίες του μεγάλου Σταν Κάλις έγινε ακόμη και η αφορμή για τη δημιουργία του σημερινού Champions League. Αφορμή; Ένα φιλικό παιχνίδι!
Οι «λύκοι» υποδέχθηκαν στο Μολινό την ουγγρική Χόνβεντ. Οι πρωταθλητές Ουγγαρίας του Πούσκας, γεμάτοι αστέρες της εθνικής τους ομάδας, κατάφεραν απλώς να δυσκολέψουν μια ακόμη νίκη της Γουλβς. Ο σύλλογος από το Γουλβερχάμπτον ανέτρεψε το 2-0 του πρώτου ημιχρόνου και επικράτησε με 3-2, «αναγκάζοντας» την UEFA να υιοθετήσει την ιδέα του θρυλικού δημοσιογράφου Γκαμπριέλ Ανό για τη δημιουργία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.
Ήταν η περίοδος που ο Ρόμπερτ Πλαντ είχε ήδη επιλέξει τα χρώματα που θα υποστηρίζει. Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 καταγράφει την πρώτη του ανάμνηση από το Μολινό: «Καθισμένος πάνω στους ώμους του πατέρα μου έβλεπα τη Γουλβς να καταπίνει την Ευρώπη».
Οι «λύκοι» συμμετείχαν το 1958 για πρώτη φορά στη διοργάνωση που οι ίδιοι συνέβαλαν να δημιουργηθεί. Μέσα σε έντεκα χρόνια κατέκτησαν τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Αγγλίας. Η πορεία συνεχίστηκε και στα ’70s, όταν ο Πλαντ γινόταν εξώφυλλο στο Rolling Stone. Οι Led Zeppelin κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ το 1968, με την εμβληματική κιθάρα του Τζίμι Πέιτζ από τους Yardbirds.
Γουλβς και Ρόμπερτ Πλαντ διέγραψαν παράλληλες πορείες. Οι «λύκοι» κατέκτησαν δύο Λιγκ Καπ και έφτασαν στον τελικό του Κυπέλλου UEFA το 1972, αποκλείοντας Γιουβέντους και Φερεντσβάρος, ενώ ο Πλαντ πρωταγωνιστούσε στις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές με τραγούδια όπως τα “Stairway to Heaven”, “Black Dog”, “Whole Lotta Love” και “Dazed and Confused”.
Τα παρασκήνια έγιναν το μέρος όπου μπορούσε να ρίχνει κλεφτές ματιές στο πράσινο χορτάρι. «Όταν φεύγαμε για περιοδεία ενώ η Γουλβς πήγαινε καλά, σκεφτόμουν γιατί να είμαι μακριά τώρα». Μάλιστα αστειευόταν: «Υπήρχαν φορές που μυστηριωδώς ο λαιμός μου είχε πρόβλημα πριν από ένα ματς κι έτσι μπορούσα να το δω με την ησυχία μου. Ως εκ θαύματος την επόμενη μέρα ο λαιμός έφτιαχνε». Το 2018, όταν η ομάδα τον ανέδειξε επίσημο αντιπρόεδρο, θυμήθηκε πως το 1974, όταν κατέκτησαν το Λιγκ Καπ νικώντας τη Μάντσεστερ Σίτι, χρειάστηκε τρεις μέρες για να συνέλθει από τη χαρά και τις μπύρες.
Όμως όλα κάποτε τελειώνουν. Ο θάνατος του Τζον Μπόναμ σήμανε το τέλος των Led Zeppelin και, συμβολικά, το τέλος μιας εποχής για τη Γουλβς. Η δεκαετία του ’80 ξεκίνησε με τίτλο για τους «λύκους» και το άλμπουμ “In Through the Out Door”, αλλά σύντομα αποδείχθηκε καταραμένη. Η Γουλβς αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και διαδοχικούς υποβιβασμούς από το 1984 έως το 1987.
Τίποτα δεν θα ήταν ξανά το ίδιο, εκτός από την αγάπη του Πλαντ για τους «λύκους». Μια αγάπη που μετατράπηκε σε επίσημη αναγνώριση με την ανάδειξή του σε επίτιμο αντιπρόεδρο. Μέχρι και σήμερα συμμετέχει σε ξεναγήσεις στο γήπεδο, υποδεχόμενος οπαδούς από όλο τον κόσμο.
Η δυναμική του δεν έχει χαθεί. Παρά τα τεράστια ποσά που προσφέρονται για επανένωση των Led Zeppelin, εκείνος επιλέγει τη Γουλβς. «Προτιμώ ένα ματς στο Μολινό με τους παιδικούς μου φίλους, τα παιδιά και τα εγγόνια μου, παρά μια συναυλία στη Νέα Υόρκη ή στο Τόκιο. Γέρασα πια για να χτυπιέμαι στη σκηνή σαν πιτσιρίκι».
Και ειλικρινά, δύσκολα μπορείς να διαφωνήσεις μαζί του.
ΥΓ: Στην κεντρική φωτογραφία ο Robert Plant μαζί με τους παίκτες της Γουλβς το καλοκαίρι του 1980. Δεξιά όρθιος ο εμβληματικός αρχηγός της Λίβερπουλ της δεκαετίας του 70 Εμλιν Χιουζ που ήταν πλέον ο κάπτεν των λύκων από το 1979.
Πηγή: England365
