Ο εικοσάχρονος, ο γιος μου ας πούμε, ταυτίζεται με τον Αλκη. Η κόρη μου, θα ταυτιστεί με την αδελφή του Αλκη. Η μάνα των παιδιών μου, θα ταυτιστεί με τη μάνα του Αλκη. Εγώ, θα ταυτιστώ με τον πατέρα. Είναι, τα φυσιολογικά. Αλλά, απ’ όπου και να το πιάσει κανείς για να το συνειδητοποιήσει και να το επεξεργαστεί, η κατάληξη δεν αλλάζει. Είναι απλώς, μη διαχειρίσιμο. Δεν χωράει, πουθενά. Ο επεξεργαστής αρνείται να λειτουργήσει.
Σκέφτομαι πως ακόμη και στο να χάσεις παιδί/αδελφό/φίλο/εγγόνι, στην έσχατη δοκιμασία της ανθρώπινης ψυχής δηλαδή, πάλι υπάρχει κάποιου είδους διαβάθμιση. Μπορεί να το χάσεις, από δυστύχημα στον δρόμο. Βρωμάει ο τόπος στη χώρα, εκκλησάκια. Μπορεί να το χάσεις, από αρρώστια. Γεμάτα είναι τα νοσοκομεία. Συμβαίνει κάθε μέρα, λες. Εχει συμβεί, σε “ων ουκ έστιν αριθμός” συνανθρώπους μου που τους γνωρίζω ή δεν τους γνωρίζω. Ηταν να συμβεί, συνέβη και σε μένα.
Αυτό εδώ, ξεφεύγει από καθετί που “συμβαίνει”. Το αγόρι της κόρης μου, επίσης είναι είκοσι ετών. Πάνθηρας. Βράζει το αίμα. Ο Αλκης είναι ένας συνταρακτικός λόγος, για να προσέχει πού να μη μπλέξει. Οχι πως δεν ξέρει. Τα περιστατικά οπαδικής μαγκιάς, καμιά φορά ξεφεύγουν εκτός ελέγχου. Και τότε, η παράπλευρη απώλεια είναι, πώς να την πεις; Οδυνηρή, ακούγεται λίγο. Οχι πως κι ο ίδιος ο Αλκης δεν το ήξερε, και οι γονείς του επίσης, πού να μη μπλέξει. Στην ίδια κοινωνία ζούμε όλοι. Αλλά να κάνει, ο κάθε Αλκης κι ο κάθε γονιός, τι; Να κλειστεί το παιδί, σ’ ένα δωμάτιο ασφαλείας…με ψυχοφάρμακα; Δεν είναι η λύση, να βάζουμε τις ζωές μας σε καραντίνα. Αυτό που κάνουμε, γονείς και παιδιά, είναι ότι βγαίνουμε, κατηχούμε εαυτούς και αλλήλους να προσέχουμε όσο το δυνατόν δίχως να γινόμαστε ψυχωσικοί, και προσευχόμαστε μη μας κάτσει!
Να πω την αλήθεια, έφτασα 58 ετών και δεν έχω καταλάβει γιατί είναι ευθύνη άλλων, της Κυβέρνησης ξέρω γω, ο άνθρωπος να συμπεριφέρεται “σαν άνθρωπος”. Εξω, στον δρόμο. Μέσα, στο σπίτι. Και γιατί να περιμένουμε από άλλους, να μας κάνουν ανθρώπους. Απ’ όσα ήρθαν στην αντίληψή μου αυτά τα μουδιασμένα εικοσιτετράωρα, το πιο κοντινό στο σκεπτικό μου είναι το σκεπτικό που ανάρτησε η Ορίτζιναλ. Μη σας κουράζω, καθένας μπορεί να το βρει. Αναζητείστε το, νομίζω πως (συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί, οπωσδήποτε) έχει ενδιαφέρον.
Είναι ουτοπία, ότι θα μας ρυθμίσουν άλλοι ενόσω εμείς δεν είμαστε ικανοί να μαζέψουμε το μυαλό μας και να ρυθμίσουμε τον εαυτό μας. Δεν θα γίνει, ποτέ. Την ημέρα του ανείπωτου κι αφάνταστου πένθους, ο πατέρας βρήκε πώς να μαζέψει το μυαλό του και είπε να παίξουν φιλικό Αρης-ΠΑΟΚ. Αλλοι, πατεράδες, μανάδες, μαζεύουν το μυαλό τους και φτιάχνουν ιδρύματα για να μη πάθουν παιδιά αυτό που έπαθε το δικό τους παιδί. Και την ίδια αυτή μέρα του ανείπωτου κι αφάνταστου πένθους, στο συμβολικό επίκεντρο του πένθους, στο γήπεδο του Αρη, το ηχητικό background του ματς με την ΑΕΚ ξερνούσε μίσος. Κοινωνιοπάθεια. Το μίσος και την κοινωνιοπάθεια που πήραν, τι ειρωνεία, τον Αλκη στον άλλο κόσμο. Αυτό δεν φτιάχνεται…με καμία κυβέρνηση!
Την ημέρα του ανείπωτου κι αφάνταστου πένθους στο γήπεδο του Αρη, ήταν καλό, ήταν αυτό που έπρεπε, ήταν αυτό που πάει πέρα από τα ποδοσφαιρικά, ότι νίκησε ο Αρης. Σαν να εμφανίστηκε στο φινάλε, ένας από μηχανής θεός που το τακτοποίησε. Ετσι, άρμοζε. Η ημέρα του πένθους ωστόσο, δεν άρμοζε να είναι η ημέρα (καμία ημέρα δεν αρμόζει να είναι η ημέρα) για να βρίζει ο όχλος, εν χορώ, επανειλημμένως, ξανά και ξανά, μάνα. Μάνα ποδοσφαιριστή, μάνα προπονητή, μάνα διαιτητή, μάνα ιδιοκτήτη. Μάνα, σκέτο. Σαν να ‘χει μες στο λαρύγγι έτοιμο, ο όχλος, ένα στιλέτο για να το εκτοξεύσει σ’ εκείνον που μισεί. Παίρνοντας, κάθε φορά που ξελαρυγγιάζονταν, εκείνη τη διεστραμμένη ευχαρίστηση.
Υστερα, αφού πρώτα πούμε αυτό όμως, να μιλήσουμε και για το τηλεοπτικό “διάβασμα των χειλιών” του όποιου Τζαβέλλα. Ο οποίος Τζαβέλλας, ναι, δεν ήταν όπως ο “Δαλάι Λάμα” Μιχάλης Σηφάκης στην κοινή θέα εκείνο το απόγευμα στο Καυτανζόγλειο. Ούτε ήταν όπως ο “Κουνγκ Φου” Ερίκ Καντονά στην κοινή θέα, ένα άλλο απόγευμα στο Σέλχαρστ Παρκ. Καθένας διαφορετικός άνθρωπος στην παρόμοια συνθήκη, έχει το δικό του όριο. Προφανώς, ρισπέκτ στον Αραούχο. Εγώ θα πρόσθετα, ρισπέκτ και στον Ν’Ντιάι. Εβαλε ένα τέλειο γκολ, αλλά στη στιγμή του τέλειου γκολ δεν διαπραγματεύτηκε το πένθος. Δεν έσκασε χαμόγελο, καν. Εδειξε πως τον διακατείχε η πλήρης ενσυναίσθηση της συγκυρίας. Αλλος σε κοινή θέα, βάζει ένα γκολ με πέναλτι και πιάνει τα παπάρια του για να μας πει πόσο μεγάλα τα έχει…
Να κλείσω, με μια κουβέντα για τον Παναθηναϊκό. Στο 74′ αποβλήθηκε ο Μουνάφο, και ο Αστέρας των δέκα παικτών το 0-0 το έκανε 0-1. Στο 74′ αποβλήθηκε ο Βιγιαφάνιες, και ο ΟΦΗ των έντεκα παικτών το 1-2 το έκανε 3-2. Το πολλοστό “ματς ισοπαλίας” εφέτος, που ο Παναθηναϊκός βρήκε πώς να το χάσει ολόκληρο. Εξ ου και οι ήδη 8/20 ήττες. Ο Παναθηναϊκός ευρίσκεται σε κάμψη. Με ένα καλό ή δύο κάθε φορά, και στο Ηράκλειο ο μοναδικός πραγματικά καλός ήταν ο Παλάσιος, η νίκη (μπορεί να κάτσει όπως έκατσε στην έδρα του Ιωνικού, αλλά) δεν είναι πιθανή. Στην πραγματικότητα στο Ηράκλειο, νίκησε όποιος το άξιζε βάσει ποδοσφαίρου, τελεία. Η μία παρατήρηση για τον ΟΦΗ είναι ότι για να μη χαραμίζει αυτό το ποδόσφαιρό του φτηνά, ξεκάθαρα χρειάζεται, όχι ένα καλό αμυντικό, καλούς αμυντικούς (με χαρακτηριστικά κατάλληλα για το ποδόσφαιρο που θέλει να υποστηρίξει) μπορεί να έχει. Χρειάζεται, τον αμυντικό-κίλερ που θα “τα σκοτώνει από μικρά”. Που θα σβήνει μονομιάς, τις φάσεις. Προτού γίνουν ευκαιρίες. Εδώ που τα λέμε βέβαια, άντε βρες τον εκεί έξω…
Πηγή: sdna.gr
