Του Νίκου Παπαδογιάννη
Τα πρώτα χρόνια, γελούσαμε με την καρδιά μας. Εκείνοι έσπρωχναν τα γρόσια τους και εμείς χαχανίζαμε. Αχ, πώς γελάσαμε, το 2012, όταν οι κρατικοδίαιτες Τουρκικές Αερογραμμές επένδυσαν πακτωλό χρυσού στην Euroleague και έφεραν το final-4 στην Κωνσταντινούπολη.
«Λίγο ακόμη και οι χρυσοπληρωμένες ομαδάρες τους θα έβλεπαν ελληνικό τελικό από τον αναπαυτικό καναπέ τους», λέγαμε το βράδυ των δύο ημιτελικών.
Εκείνο το καλοκαίρι, συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τις πρώτες χαιρετούρες μεταξύ Καταλανών και Τούρκων. Δύο χρόνια, στα οποία η Εφές, η Φενέρ και οι λοιπές δημοκρατικές και λιγότερο δημοκρατικές δυνάμεις παρακολούθησαν τα final-4 από την τηλεόραση.
«Κάποτε θα καταλάβουν ότι χρειάζεται τεχνογνωσία, δηλαδή προπονητές που ξέρουν να μοιράσουν δυό γαϊδουριών άχυρα», γράφαμε. Και με το δίκιο μας.
Έπειτα, το κατάλαβαν. Και άφησαν στην άκρη τα χωρατά.
Το 2013 έγινε κάτοικος Κωνσταντινούπολης ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ενώ έναν χρόνο αργότερα κατέφτασε ο Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ο Δημήτρης Ιτούδης έκανε το αγροτικό του (2013-4) στη γειτονική Μπάνβιτ, πριν στρογγυλοκαθίσει στον μαλαματένιο θρόνο της Μόσχας.
Οι Τούρκοι λεφτάδες τα παίρνουν κάπως αργά τα γράμματα, δύσκολο μάθημα άλλωστε το μπάσκετ, αλλά δεν είναι δα μπουνταλάδες.
Κανένας δεν έχει γελάσει με τη Φενέρ, από τότε που ανέλαβε τις τύχες της ο Σέρβος «άρχοντας των δαχτυλιδιών» και την οδήγησε στα πρώτα final-4 της ιστορίας της. Όχι ένα και δύο, αλλά πέντε. Συνεχόμενα.
Η Εφές, που προ ετών εμπιστεύτηκε ακόμα και τον αμούστακο Μπλατ, μαθήτευσε με Ζούρο, Αγγέλου, Περάσοβιτς και το «ανφάν τερίμπλ» Ουφούκ Σαρίτσα, πριν αντιληφθεί ότι ο άνθρωπός της βρισκόταν τελικά μπροστά στα μάτια της.
Το βράδυ της 17ης Μαϊου, ο «Ζοτς» θα κονταροχτυπηθεί όχι με κάποιον σοφό της σερβικής ή ελληνικής ή αμερικανικής σχολής, αλλά με τον παλιό, καλό Εργκίν Αταμάν.
Τον ταβερνιάρη ντε, τον κάπελα. Πόσα δίνει στο στοίχημα, να γίνει ο Αταμάν στη Βιτόρια ένας νέος Λάσο;
Οι κουμπάροι από τη Σερβία μπορεί να έριξαν το λίπασμα, αλλά αυτή είναι μόνο η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι το ίδιο το νόμισμα.
Ελάχιστες ομάδες έριξαν τόσο χρήμα στην αγορά του επαγγελματικού μπάσκετ, όσο η Φενέρμπαχτσε και η Εφές. Η πρώτη έχει πίσω της τον –λερωμένο από το σκάνδαλο του 2011- κορβανά του ποδοσφαίρου, η δεύτερη όμως όχι.
Τα έσοδα είναι πενιχρά, όπως παντού, οπότε θα πρέπει να ψάξουμε στον βυθό του Βοσπόρου για να εντοπίσουμε τα πεταμένα λεφτά.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα αποτελέσματα ξανάφεραν στην επιφάνεια τα χάχανα της προ 2010 εποχής. Θυμάστε, μήπως, σε ποια θέση τερμάτισε πέρυσι η ομάδα-Τιτανικός της Εφές; Στην 16η, δηλαδή στο υπόγειο της βαθμολογίας.
Δεν αποκλείεται, όμως, να εκτοξευτεί από την τελευταία στην πρώτη, μέσα σε ένα ημερολογιακό έτος. Και δεν ήταν δα του πεταμού το υλικό της, ούτε πολύ διαφορετικό από το φετινό: ΜακΚόλουμ, Σίμον, Ζ.Ντράγκιτς, Ντάνστον, Μοερμάν, Μότουμ, Μπράουν, Μπαλμπάι, στο τέλος Ντάγκλας και Ουίμς.
Τη διαφορά, φέτος, την έκανε η έμπνευση του Αταμάν (ο οποίος παρέλαβε τη σκυτάλη από τον Βέλιμιρ Περάσοβιτς) να χτίσει την ομάδα γύρω από 3 γκαρντ με δημιουργικές, αλλά και εκτελεστικές ικανότητες: Μίτσιτς, Λάρκιν, Μπομπουά.
Πολλά λεφτά, θα πείτε. Πολλά, αλλά όχι απλησίαστα. Τα 18 εκατομμύρια του προϋπολογισμού της είναι μόλις κατά 17% αυξημένα σε σύγκριση με τα 15 των δύο ελληνικών ομάδων, όπως και το μισθολόγιό της.
Αλλά ο Παναθηναϊκός είχε ως μοναδική πηγή δημιουργίας τον εξουθενωμένο Καλάθη και ο Ολυμπιακός τον 36χρονο Σπανούλη. Με αμοιβές, οσοδήποτε δικαιολογημένες, που μπούκωναν το ταμείο τους.
Όποιος θέλει να βάλουμε τον Ουίλιαμς-Γκος ή τον Λεκάβιτσιους ή και τον σημερινό Λάνγκφορντ στην ίδια πρόταση με οποιονδήποτε από τους τρεις καλούς γκαρντ της Εφές (τέσσερις με τον υποτιμημένο Σίμον) καλύτερα ας ασχοληθεί με άλλο άθλημα.
Ήταν, συνεπώς, νομοτελειακό θέμα, να παρακολουθήσουμε έναν τουρκικό ημιτελικό σε final-4. Στο παρελθόν ζήσαμε αντίστοιχες μονομαχίες με σημαία ελληνική (1994, 1995, 2009), ισπανική (1992, 1994, 2013, 2014), ιταλική (1999, 2002, 2003, 2004), ακόμα και ρωσική (2016).
Οι περισσότεροι εμφύλιοι ημιτελικοί υπήρξαν από ανιαροί μέχρι –για τους γνωστούς λόγους- απωθητικοί, αλλά το φετινό Εφές-Φενέρ το περιμένω με ανυπομονησία.
Θα έχει ενδιαφέρον ακόμα και η σύνθεση της κερκίδας, αφού η Εφές δεν έχει κοινό που να την ακολουθεί πιστά. Περισσότερο κανονικούς εκδρομείς θυμάμαι το 2000 στη Θεσσαλονίκη, παρά οπαδούς. Ζευγαράκια και παρέες φίλων που έκαναν τουρισμό.
Οι αληθινοί νικητές της βραδιάς, βέβαια, θα είναι οι παράγοντες που έδειξαν επιμονή στις δύσκολες ημέρες και συνέχισαν να επενδύουν χρήμα και ανθρωποώρες, ειδικά στην περίπτωση της μονίμως ναυαγισμένης Εφές.
Αν μη τι άλλο, η παρουσία της τελευταίας είναι μία ανάσα για τη διοργάνωση, η οποία τείνει να βαλτώσει με τη διαρκή παρουσία των «big three» στα final-4 και το οικονομικό μοντέλο του βαρελιού δίχως πάτο.
Μακάρι να κερδίσει και το τρόπαιο η Εφές και ας μην έχει ποδοσφαιρικά στίφη για να τροφοδοτούν το όραμα των ανθρώπων της.
Το σημαντικότερο, αν θέλετε, είναι ότι δεν έχει προσφέρει χώρο ούτε σε ταραχοποιά στοιχεία ή σε διεφθαρμένους μεγιστάνες, που να παίζουν πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες του αθλητισμού.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, το «no politica» δεν προκαλεί θυμηδία. Αρκεί να είναι τίμιο και όχι ψεύτικος μανδύας γεμάτος τρύπες.
Πηγή: Gazzetta
