Του Βασίλη Σκουντή
Στο τραγούδι του Άκη Πάνου, που ερμήνευσε με συγκλονιστικό τρόπο ο Στέλιος Καζαντζίδης, διατυπώνεται μια ποικιλομορφία σχετικά με το τι είναι «η ζωή μου όλη»…
Πότε (αυτή η ζωή) είναι μια ευθύνη, πότε ένα καμίνι, πότε μια ανοησία, πότε μια θυσία και πότε ένα τσιγάρο…
Χθες το βράδυ στους παράλληλους, αλλά εντέλει αντίθετους βίους των δυο πρεσβευτών μας στη EuroLeague, η ζωή τους όλη ήταν ένα σουτ!
Το λυτρωτικό σουτ του Γουόκαπ και το πράσινο βρικολάκιασμα!
Αυτό που έβαλε στην Κωνσταντινούπολη ο Τόμας Γουόκαπ για να λυτρώσει τον Ολυμπιακό και κάποιο από τα 5+1που βάρεσε ο Παναθηναϊκός στα ύστερα του θρίλερ στο Τελ Αβίβ, αλλά το περιλάλητο “σουτ του ενός εκατομμυρίου” εντέλει βρικολάκιασε!
Το δικό του τρίποντο ο Τεξανός γκαρντ το έβαλε σε ανύποπτο, αλλά κρίσιμο χρόνο: απέμεναν τρία λεπτά και 40 δευτερόλεπτα, η Εφές είχε μειώσει από το -17 στο -2 (61-63) και χάρη σε αυτό το καλάθι οι Πειραιώτες στάθηκαν όρθιοι, αναθάρρησαν και δεν άφησαν τους οικοδεσπότες να τους φορέσουν φέσι για όγδοη απανωτή φορά!
Ούτως ειπείν, ο Ολυμπιακός έριξε το ταμπού που ανθίστατο σθεναρώς από τις 22 Δεκεμβρίου του 2017 , πέτυχε την τέταρτη διαδοχική νίκη του και την πέμπτη στα πρώτα έξι ματς του 2026, τρούπωσε πάλι στην πρώτη τετράδα με ρεκόρ 14-8 (χρωστώντας κιόλας το εντός έδρας ματς με τη Φενέρμπαχτσε) και επιφυλάσσεται δια τα περαιτέρω…
Στον αντίποδα, τα τελευταία 73 δευτερόλεπτα στο Τελ Αβίβ εξελίχθηκαν σε ένα χαρακίρι ολκής για τους Πράσινους οι οποίοι δεν εδέησαν και δεν αξιώθηκαν να βάλουν ούτε ένα από τα τελευταία έξι σουτ που εξαπέλυσαν…
Τα επαναλαμβανόμενα άσφαιρα πυρά
Με το σκορ στο 73-71) δια χειρός Νίκου Ρογκαβόπουλου ο Παναθηναϊκός πολιόρκησε ανηλεώς το καλάθι της Μακάμπι, αλλά τα πυρά του απέβησαν άσφαιρα : το μπαράζ της ατζαμοσύνης άρχισε με το δίποντο του Τι Τζέι Σορτς στα 73 δευτερόλεπτα, συνεχίσθηκε με το τρίποντο του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ στα 72, με το τρίποντο του Σορτς στα 56’’, με το τρίποντο του Σλούκα στα 18’’ και με το τρίποντο του Γκραντ στα 10’’, χώρια το επίσης άστοχο τρίποντο του Ρογκαβόπουλου στην εκπνοή , μετά τις 2/2 εύστοχες βολές του Ίφε Λούντμπεργκ που σφράγισαν τη νίκη των Ισραηλινών.
Διάβολε, δεν γίνεται να εκτελέσεις έξι σουτ (εκ των οποίων μάλιστα κάποια ήταν αμαρκάριστα και ελεύθερα) και να μη βάλεις κανένα: τουτέστιν, οι επτάκις πρωταθλητές αποδείχθηκαν άξιοι (όχι μονάχα της τύχης τους, αλλά και) της αστοχίας τους!
Ο Αταμάν και η έκρηξη του Παναγούλια
Δεν ξέρω πώς αντιδρούσε στην παρατεταμένη και εντέλει καταδικαστική ατζαμοσύνη των παικτών του ο Εργκίν Αταμάν, αλλά σε αυτή την περίπτωση ταιριάζει η περιβόητη ατάκα του συχωρεμένου του Αλκέτα Παναγούλια στις 26 Ιουνίου του 1994 στο Soldier Field του Σικάγο μετά την ήττα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου από τη Βουλγαρία με 4-0, στο Μουντιάλ του 1994.
Μπήκε σκασμένος, τσατισμένος και λάβρος στα αποδυτήρια, βάραγε και κλότσαγε ό,τι έβρισκε μπροστά του και άρχισε να ουρλιάζει…
“Τι σας ζητάω ρε; Τι περνάς ρε μ@@@κα; Κάνε σουτ… Τι σας ζητάω ρε; Ένα βαθμό να πάρετε και ένα γκολ”!
Στο αμέσως επόμενο κλικ τα πήρε στο κρανίο με την … promenade του Νίκου Μαχλά λέγοντας “Ας έχει παίκτες, σουτάρετε, έτσι μπαίνει το γκολ”…
Βεβαίως σε αντίθεση με τους τότε παίκτες της Εθνικής, χθες εκείνοι του Παναθηναϊκού δεν σουλάτσαραν χωρίς σκοπό: σούταραν και μάλιστα κατά συρροήν (με τα διαδοχικά επιθετικά ριμπάουντ) αλλά εις μάτην και να πώς έπειτα από τις τέσσερις ήττες στα τελευταία έξι ματς κατρακύλησαν στην ένατη θέση της κατάταξης.
Η μη απενοχοποίηση και η ευχή που δεν έπιασε
Προφανώς οι απουσίες του κανονιέρη Κέντρικ Ναν και αιφνιδίως μάλιστα του Τσέντι Όσμαν, χώρια εκείνη του Ντίνου Μήτογλου συνιστούν μια δύσκολη συνθήκη, αλλά δικαίως ή όχι, δεν αποτελούν άλλοθι και δεν προσφέρουν απενοχοποίηση.
Όχι τίποτε άλλο, αλλά δεν έπιασαν και οι ευχές του παπά που έβγαλε selfie με τον Αταμάν προχθές στο αεροδρόμιο, ήταν κιόλας στραβό το κλήμα με τον προπηλακισμό που δέχθηκε στο γήπεδο και απόγινε το κακό.
Βεβαίως απομένουν άλλοι 14 αγώνες έως τη λήξη της κανονικής περιόδου, αλλά σε αυτή τη φάση της ύφεσης και της κατά το μάλλον ή ήττον εσωστρέφειας, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται δουλειά και έργα, όχι λόγια…
Οι Ναπολεόντειες δηλώσεις του Φουρνιέ
Έχουν πάντως και τα λόγια την αξία τους, ιδίως όταν αναδεικνύουν τη σημειολογία των πραγμάτων…
Σε αυτή την περίπτωση-για να επιστρέψω στη νίκη του Ολυμπιακού-εμπίπτει οι απανωτές… Ναπολεόντειες αναφορές του Εβάν Φουρνιέ!
Γιατί Ναπολεόντειες;
Διότι ωσαύτως ερμήνευσα την προχθεσινή δήλωση του πως “ήρθε η ώρα για την ανατολή του ηλίου», σε συνέχεια της πρότερης (πριν από το ματς με τη Βιλερμπάν) ότι «Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν από την αυγή”.
Με αυτές τις δυο δηλώσεις του ο Φουρνιέ χτύπησε ευαίσθητες (όχι ελληνικές, αλλά) γαλλικές χορδές με συναισθηματισμό, ρομαντισμό και ιστορικό υπόβαθρο, απλώς παρέλειψε να αναφερθεί στον ήλιο του Αούστερλιτς που για τη φάρα του αποτελεί ιστορικό σημείο αναφοράς και διαχρονικά αίσιο οιωνό!
Ο Κολέ και ο ήλιος του Αούστερλιτς
Ο λεγάμενος ήταν παρών στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και δη στον προημιτελικό με την οικοδέσποινα Ισπανία στη Μαδρίτη, όπου η Γαλλία επικράτησε με 65-52 και λίγα λεπτά μετά τη λήξη, ο Βενσάν Κολέ είχε πει πως “σήμερα το πρωί είδα από το παράθυρο του δωματίου μου στο ξενοδοχείο τον ήλιο του Αούστερλιτς και πείσθηκα ότι θα νικήσουμε”!
Αυτόν τον ήλιο που ξεπρόβαλε μέσα από τα σύννεφα και την ομίχλη είχε αντικρίσει και ο Μέγας Ναπολέων πρωί της 2ας Δεκεμβρίου του 1805 στο Αούστερλιτς όπου συνέτριψε ολοσχερώς τον στρατό των Ρώσων και των Αυστριακών και κατήγαγε την λαμπρότερη και πιο επική νίκη του.
Παράλληλοι βίοι, αντίθετα φινάλε
Στο τέλος της χθεσινής ημέρας οι βίοι αποδείχθηκαν παράλληλοι, αλλά… αντίθετοι!
Και οι δυο πρεσβευτές μας εμφανίσθηκαν στα πεδία των μαχών υποστελεχωμένοι και λειψοί…
Και οι δυο βγήκαν από τη ρουτίνα των αγώνων με τα μεγάλα σκορ, τις παραγωγικές επιδόσεις και τα υψηλά ποσοστά ευστοχίας…
Τα φινάλε ωστόσο υπήρξαν εκ διαμέτρου αντίθετα: ο μεν Ολυμπιακός έβαλε το σουτ που έπρεπε και νίκησε, ο δε Παναθηναϊκός χαράμισε ένα σωρό από δαύτα και ηττήθηκε…
Πηγή: Sport24
