Του Νίκου Παπαδογιάννη
Μετά από μήνες ατέλειωτους σκοτεινιάς και μελαγχολίας, ο ξεγραμμένος από θεούς και ανθρώπους Ολυμπιακός πήγε στα κρύα της Μόσχας και έφερε τον ήλιο, ένα λουλούδι που άνθισε πάνω στον βράχο.
Oι λογάριθμοι που προοιώνιζαν διαφορά μαμμούθ υπέρ της πρωταθλήτριας Ευρώπης κλειδώθηκαν κακήν κακώς στο πλησιέστερο συρτάρι και η βραδιά ολοκληρώθηκε με το πιο βροντερό διπλό των τελευταίων ετών.
Η εικόνα του αγώνα θα παρείχε δικαίωμα στην αισιοδοξία ακόμα και αν οι Ρώσοι έβρισκε τρόπο να τουμπάρει το ματς με τα γνώριμα κολοκοτρωνέικα του Τζέιμς.
Αλλά, όχι, δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεί τέτοια ευκαιρία για επανεκκίνηση. Η ΤΣΣΚΑ δεν είναι η ίδια ατσάλινη ΤΣΣΚΑ των προηγούμενων ετών και ο Ολυμπιακός έπιασε την ευκαιρία από τα μαλλιά.
Στη διάρκεια του παιχνιδιού, αλλά και στο φινάλε του, είχα την αίσθηση ότι αυτό που είδαμε ήταν το όνειρο του Ντέιβιντ Μπλατ, αυτό που ο Αμερικανός είχε εξαρχής στο μυαλό του.
Τα έφερε έτσι η τύχη, ώστε να το μετουσιώσει σε πράξη ο μέχρι προ τινος βοηθός του, δίχως μάλιστα ενίσχυση από τους νεοαποκτηθέντες παίκτες.
Για μια φορά, ο Ολυμπιακός ήταν μία ομάδα με ταυτότητα και με πλάνο, το οποίο μάλιστα επαίνεσαν οι παίκτες του ο ένας μετά τον άλλο στις επινίκιες δηλώσεις.
Αξιόλογο σχέδιο μπορούν να καταστρώσουν ακόμη και οι ερασιτέχνες. Το ζήτημα είναι η πιστή εφαρμογή του από αυτούς που φορούν το σορτσάκι…
Ο παίκτης που λοιδορήθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε, ο Ουίλ Τσέρι, ήταν κατά τη γνώμη μου ο ακρογωνιαίος λίθος του θριάμβου.
Η επίμονη άμυνά μου προκάλεσε βραχυκυκλώματα και ο αριθμός των deflections που προκλήθηκαν από τη δράση του Αμερικανού θα έκανε υπερήφανο τον Ρικ Πιτίνο.
Ο Τσέρι, που προσπέρασε με την αξία του τον αόρατο Μπάλντγουιν στην κούρσα της επιβίωσης, κράτησε τα ηνία με ηρεμία και πέτυχε και κάποια κρίσιμα καλάθια, με κορωνίδα το τρίποντο που σταμάτησε την αντεπίθεση των Ρώσων στο 66-68.
Ο Μπράντον Πολ ήταν ο πληθωρικός «πλάγιος» που θαυμάσαμε παλαιότερα στην Euroleague, αλλά η δική του αξία ήταν γνωστή και δεν αποτελεί είδηση πρώτης γραμμής.
Ο Ολυμπιακός κέρδισε το ματς χάρη στους παίκτες που μεγάλωσαν μπροστά στα μάτια μας, όπως ο Τσέρι (με τα 0 λάθη και το +14 στα 28,5 λεπτά της συμμετοχής του), αλλά και ο Κέβιν Πάντερ των 16 πόντων και των 6/11 σουτ.
Ο Γιώργος Πρίντεζης κράτησε την ομάδα όρθια με ποσταρίσματα και αιφνιδιασμούς στη φουρτούνα του α’ ημιχρόνου, όταν το 29-18 έγινε 31-33 με 9 δικούς του πόντους.
Δεν ξέρω αν η αρχική σκέψη του Κεστούτις Κεμζούρα ήταν να περιορίσει τα λεπτά των βετεράνων του για να τους έχει φρέσκους στο ντέρμπι με τη Μακάμπι, αλλά το ανακάτεμα της τράπουλας έφερε αποτέλεσμα.
Η υπηρεσιακή αρχική πεντάδα, με τον Κουζμίνσκας στο «4» και τον Πάντερ στο «2», έκανε τον Ολυμπιακό πιο αθλητικό, πιο σβέλτο και πιο απρόβλεπτο.
Αλήθεια, πόσο καιρό είχαμε να δούμε κόκκινες φανέλες να καλπάζουν στον ανοιχτό ορίζοντα; Με πρόχειρους υπολογισμούς, το τρεχαλητό πρόσφερε στον Ολυμπιακό γύρω στους 12-14 πόντους, ιδίως στο πρώτο μισό του αγώνα.
Η ΤΣΣΚΑ δεν ήταν σε θέση να τρέξει μαζί με τους «ερυθρόλευκους», αφού ο Τζέιμς προσγειωνόταν μέσα στην ελληνική ρακέτα και δεν προλάβαινε να επιστρέψει, ενώ ο Χάκετ αποχώρησε τραυματίας μετά από 5:22 συμμετοχής.
Το πινακάκι του Δημήτρη Ιτούδη έβγαλε ωραίες φάσεις απέναντι σε οργανωμένη άμυνα, ιδίως όταν η μπάλα ξεκολλούσε από τα χέρια του Μάικ Τζέιμς, αλλά η απώλεια του Κλάιμπερν έκοψε την πρωταθλήτρια στα δύο και την έκανε πιο βαριά.
Ο Ολυμπιακός κυριάρχησε στα ριμπάουντ (38-30), ανανέωσε 13 επιθέσεις με μπροστάρηδες τους Ρούμπιτ, Μιλουτίνοβ και κράτησε τη γηπεδούχο ΤΣΣΚΑ κάτω από το 50% εντός παιδιάς.
Τα κρισιμότερα καλάθια του, όπως το ζογκλερικό του Πολ στα 2:12, σημειώθηκαν με παιχνίδι «1 εναντίον 1» ή στο ανοιχτό γήπεδο. Η άμυνά του παρουσίασε υψηλό δείκτη αυτοσυγκέντρωσης και κατόρθωσε να καμουφλάρει ορισμένες εγγενείς αδυναμίες.
Ο Ολυμπιακός δεν έκανε το λάθος του χθεσινού Παναθηναϊκού, να ψάξει τη νίκη με το τρίποντο και την επίθεση. Η ωριμότητά του θύμιζε ομάδα κωλοπετσωμένη στην κορυφογραμμή και πάντως όχι πρωτάρα.
Ο αριθμός των λαθών έμεινε στο μονοψήφιο 8, απέναντι σε αντίπαλο που είχε 9 από το πρώτο μέρος αλλά έγινε πιο προσεκτικός και προστάτευσε καλύτερα τη μπάλα μετά την ανάπαυλα.
Και τα πέτυχε όλα αυτά, ο ξεγραμμένος Ολυμπιακός που λέγαμε, χωρίς τον χτυπημένο Παπανικολάου, χωρίς το σκοράρισμα του Μιλουτίνοβ και με παιχνίδι χαμηλών τόνων από τον Βασίλη Σπανούλη.
Όταν βεβαίως χρειάστηκε ένα εκκωφαντικό σουτ για να αποτελειώσει τη δουλειά, ο συνήθης δήμιος της ΤΣΣΚΑ παρέλαβε τη μπάλα και την εκτόξευσε στο ρωσικό καλάθι σαν αδυσώπητος τιμωρός.
Πίστευε κανείς ότι θα σταματούσε στο σίδερο αυτό το σουτ; Η μπάλα πήγε στο πλεχτό ασάλιωτη. Το ταμπλό έγραψε 72-79, το ρολόι σταμάτησε στα 1:09 και ο Σπανούλης πήγε στον πάγκο τσιμογελώντας.
Εάν ο Ρώσος σκηνοθέτης είχε λίγο νιονιό, θα έστελνε στο τελευταίο δίλεπτο μια κάμερα να καταγράφει διαρκώς τις αντιδράσεις του Βατούτιν.
Η ΤΣΣΚΑ έχασε τον δρόμο της μετά την έξοδο του Χάκετ, όταν δηλαδή ο Τζέιμς είδε απέναντί του τον άπειρο Κόνιαρη και βάλθηκε να μετατρέψει το παιχνίδι στο συνηθισμένο one man show.
Οι παθογένεις του αντιπάλου ενδιαφέρουν τον Ολυμπιακό, στον βαθμό που μπορεί να τις εκμεταλλευτεί.
Η αντεπίθεσή του στη β’ περίοδο θύμισε τον παλιό καλό καιρό και ξόρκισε προσωρινά το χτικιό των πρώτων εβδομάδων και των μηνών που προηγήθηκαν.
Το βαθμολογικό κέρδος δεν είναι αμελητέο, αλλά θα ήταν σαφώς μεγαλύτερο αν δεν είχαν μεσολαβήσει οι ήττες από τη Ζενίτ και τη Βιλερμπάν.
Έστω και έτσι, η επόμενη μέρα ξημερώνει πιο αισιόδοξη και λιγότερο κρύα, χάρη στον χλιαρό ήλιο του μεσονυκτίου.
Εάν ο Γιάννης Σφαιρόπουλος κατορθώσει να χύσει την καρδάρα με το κόκκινο γάλα μεθαύριο στο παλιό του σπίτι, θα έχει μετατρέψει το δώρο σε άδωρο.
Απομένει να δούμε πόσο γρήγορα θα προσαρμοστούν και τι ακριβώς θα συνεισφέρουν οι νεοσύλλεκτοι που ήρθαν από την Αμερική και πρωτίστως ο Ουίλι Ριντ.
Από το +17 που έγραψε στη μέτρια βραδιά του ο Μιλουτίνοβ μέχρι το -12 του μολαταύτα καλούτσικου Ρούμπιτ, η απόσταση είναι χαώδης.
Πηγή: Gazzetta
