Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Θα μείνει το EURO 2020 νομίζω, ως η “στιγμή” που ο άνθρωπος χρησιμοποίησε το μηχάνημα και υπερνίκησε την ατέλεια της φύσης του. Τα μεγαλύτερα κανονιστικά βάσανα σε χρονικά 150 ετών, το όφσαϊντ πρωτίστως αλλά και το πέναλτι δευτερευόντως, εσχάτως δε και η κόκκινη κάρτα, πλέον όλα είναι πίσω. Τελείωσαν. Παρελθόν. Στο μπαούλο. Έπαψε να είναι ζήτημα, το όφσαϊντ. Λύθηκε, πέραν πάσης αμφισβητήσεως. Συνταρακτικό. Αδιανόητο.
Το μάτι του εκπαιδευμένου ανθρώπου, πιάνει εννέα περιστατικά στα δέκα. Το ένα στα δέκα που ξέφευγε όμως, ήταν η τροφή για το παγκόσμιο σύστριγκλο. Γινόταν φασαρία, σαν να είχαν ξεφύγει…εννέα στα δέκα. Αυτό το καθοριστικό ένα στα δέκα λοιπόν, το καλύπτει η μηχανή. Ενα σωτήριο μπακ-απ. Δίχως αυτό, τώρα θα συζητούσαμε για το πέναλτι που έφαγαν στην Ελβετία αμέσως πριν το νταμπλ του Μπενζεμά, για την αποβολή που γλίτωσε ο Ολλανδός Ντε Λιχτ στο 0-0 με την Τσεχία ή ο Σουηδός Ντάνιελσον στην παράταση με την Ουκρανία, για το όφσαϊντ-γκολ της Αυστρίας στο 0-0 με την Ιταλία, για το γκολ που έφαγαν στην Κροατία στο 85′ του ματς με την Ισπανία.
Η έρευνα στα 36 ματς της φάσης των ομίλων, είναι κατατοπιστική. Σε πρώτο χρόνο, επί τόπου, στο τερέν, δίχως βίντεο, το 91,6% των αποφάσεων ήταν οι σωστές. Οι διορθώσεις από το βίντεο, σε απόλυτο αριθμό ήταν 12. Δηλαδή, μία ανά τρεις αγώνες. Προσοχή, στην κρίσιμη ειδοποιό διαφορά. Ο άνθρωπος έκανε τη μηχανή, υπηρέτριά του. Δεν έγινε ο άνθρωπος, δούλος της μηχανής. Το παιγνίδι εξακολουθεί να διευθύνεται από τον άνθρωπο, τον διαιτητή. Η μηχανή, δεν κατάργησε τον διαιτητή. Δεν είναι θέμα VAR ή GLT, ο τρόπος της διαιτησίας. Το στιλ.
Το δείγμα των 36 ματς, σε σχέση με τα επόμενα (στα νοκ-άουτ) 15, είναι πολύ πιο αντιπροσωπευτικό και ωφέλιμο. Πιο κοντινό, στον αληθινό κόσμο. Διότι στα 36 ματς συνωστίζονται όσοι συνωστίζονται και στον αληθινό κόσμο των εθνικών πρωταθλημάτων και των διεθνών διοργανώσεων συλλόγων. Μεγάλες ομάδες, μεσαίες ομάδες, μικρομεσαίες ομάδες. Όταν στα 36 ματς συνεπώς, ο μέσος όρος των φάουλ που σφυρίχτηκαν είναι 22,4 ανά παιγνίδι και ο μέσος όρος των κίτρινων καρτών που βγήκαν είναι 2,7 ανά παιγνίδι, ιδού ο χρυσός κανόνας. Ο ιδανικός πήχυς, για κάθε λίγκα που θέλει να σέβεται τον εαυτό της, το προϊόν, τον πελάτη, το άθλημα.
Στα 36 ματς του EURO 2016, τα φάουλ ήταν 25,3 ανά παιγνίδι. Τα 22,4 τώρα, αυτό λέγεται πρόοδος. Οι κίτρινες ήταν 3,6 ανά παιγνίδι. Οι 2,7 τώρα, αυτό λέγεται πρόοδος. Το 2016 ο μέσος καθαρός χρόνος, ήταν 56’30” στα 90′. Το 2021, ο μέσος καθαρός χρόνος ήταν 58’51” στα 90′. Αυτό κι αν λέγεται πρόοδος! Και είναι μια κρυστάλλινη απάντηση, αν το σύστημα-VAR στερεί χρόνο παιγνιδιού. Η απόδειξη είναι, ότι προσθέτει! Οπως προσθέτει βέβαια, και πέναλτι. Επτά, στα 36 ματς του 2016. Δεκατέσσερα, ακριβώς τα διπλάσια, στα 36 ματς του 2021. Προσθέτει πέναλτι, αφαιρεί κίτρινες κάρτες για διαμαρτυρία. Ολοι αντιλαμβάνονται ότι με τη μηχανή, η διαμαρτυρία χάνει το νόημά της.
Αντιστοιχεί, ένα μπράβο στον αρχιδιαιτητή Ροζέτι. Για την κοινή γραμμή. Εκανε, όλοι οι διαιτητές στη διοργάνωση να είναι…σαν ένας διαιτητής. Δεν ξεχωρίζουν, πια. Επέβαλε ο Ιταλός με αυστηρότητα, την πολιτική του ενιαίου κριτηρίου. Μόνον τα απολύτως απαραίτητα σφυρίγματα. Και μόνον στα οφθαλμοφανή, η χρήση VAR. Χρήση, όχι κατάχρηση. Ενα παράδειγμα διαφάνειας, από τη μητέρα-UEFA για όλη την οικογένεια. Κι ένα μπράβο επιπλέον, στον μηχανισμό-UEFA. Οτι έδωσαν στον πιεσμένο κόσμο, ένα θέαμα περιωπής. Κόντρα στη μέγιστη οργανωτική δυσκολία. Οποια άλλη διοργάνωση μετά από αυτή, μπροστά σε αυτή θα είναι παιγνιδάκι.
Στη ζούλα δε, “στη ζούλα” που λέει ο λόγος, για το μετά που ήδη έρχεται, επιτέλους πέρασαν την τροποποίηση που ρεαλιστικά απηχεί το σήμερα. Και αλλάζει ό,τι ξέραμε, επί μία ολόκληρη ζωή. Κατάργησαν την παράλογη ισχύ του εκτός έδρας γκολ. Θα καθορίσει η τροποποίηση, άλλες τακτικές/στρατηγικές προσεγγίσεις στο εξής. Πράγματι, για πολλούς και διάφορους λόγους που κατά βάσιν έχουν να κάνουν με την εξέλιξη της ίδιας της ζωής τα τελευταία 50 χρόνια, η ισχύς της έδρας συνεχώς συρρικνωνόταν σε βάθος χρόνου. Το επιβεβαιώνουν όλοι οι αριθμοί, όλες οι στατιστικές, όλες οι έρευνες. Συνακολούθως η σημασία του εκτός έδρας γκολ, ατόνησε. Ηταν ο καιρός, για να απαλειφθεί.
Η μόνη ένσταση, μία τροφή για τη ζύμωση, θα μπορούσε να είναι η εξής. Τρεις ώρες ποδόσφαιρο, (90+90=) 180 λεπτά, είναι καλά. Αν σε τρεις ώρες οι δύο ομάδες δεν κατάφεραν να βάλουν η μία ένα γκολ περισσότερο από την άλλη, ποιο το νόημα να…τιμωρηθούν με άλλη μισή ώρα ποδόσφαιρο; Είναι δεδομένο πως με την κατάργηση του εκτός έδρας γκολ, οι παρατάσεις θα πολλαπλασιαστούν. Οι ποδοσφαιριστές θα κληθούν να παίξουν πιο πολύ, σε εποχή συζήτησης ότι το ωφέλιμο είναι να παίζουν πιο λίγο. Τι κακό θα είχε, να πήγαιναν απευθείας σε πέναλτι;
Πηγή: Sport DNA
