Του Πολύδωρου Παπαδόπουλου
Η NEC επιστρέφει έπειτα από 18 χρόνια σε ευρωπαϊκή διοργάνωση και το πρώτο της μεγάλο ραντεβού είναι στο «Γ. Καραϊσκάκης» απέναντι στον Ολυμπιακό, σε ένα ζευγάρι όπου οι ισορροπίες δείχνουν ξεκάθαρες, αλλά η ευρωπαϊκή εμπειρία έχει αποδείξει πως τίποτα δεν κρίνεται πριν από τη σέντρα.
Η κλήρωση προκάλεσε χαμόγελα στους φίλους της ολλανδικής ομάδας, όχι μόνο για την ευρωπαϊκή πρόκληση, αλλά και για την ευκαιρία να ταξιδέψουν στην Ελλάδα αντί για τη… δύσκολη Νορβηγία. Ωστόσο, στο αγωνιστικό κομμάτι γνωρίζουν πως η αποστολή είναι δύσκολη απέναντι σε έναν Ολυμπιακό με εμπειρία, ποιότητα και ξεκάθαρο στόχο την επιστροφή στους ομίλους του Champions League. Η περσινή σεζόν, όμως, έδωσε στη Ναϊμέγκεν αυτοπεποίθηση. Η εξαιρετική πορεία στην Eredivisie και η έξοδος στην Ευρώπη απέδειξαν πως η NEC δεν είναι ομάδα που συμβιβάζεται με τον ρόλο του αουτσάιντερ. Ο Sander Janssen, ρεπόρτερ της Ναϊμέγκεν στην έγκυρη ολλανδική ιστοσελίδα Voetbal International, αρθρογραφεί στο Gazzetta για τη μεγάλη μάχη με τον Ολυμπιακό και μεταφέρει το κλίμα από την πλευρά της NEC.
«Η περσινή σεζόν ήταν κάτι περισσότερο από μια καλή χρονιά για τη NEC. Ήταν η στιγμή που ένας σύλλογος χωρίς το βάρος της φανέλας των παραδοσιακών δυνάμεων της Ολλανδίας κατάφερε να βρεθεί στο προσκήνιο και να κάνει όλη την Eredivisie να ασχοληθεί μαζί του. Βέβαια, στη Νάιμεγκεν γνωρίζουν καλά πως μια ιστορική πορεία δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη τα δεδομένα.
Αν κοιτάξουμε μόνο τα ονόματα, ο Άγιαξ είναι σαφώς μεγαλύτερος και πιο δυνατός σύλλογος. Όμως ο Αίαντας βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη περίοδο. Πέρσι ήταν κακός, άλλαξε δύο προπονητές και πλέον βρίσκεται σε μια νέα εποχή με νέο τεχνικό επιτελείο. Η NEC, αντίθετα, έχει αναπτυχθεί σημαντικά υπό τον Ντικ Σρέντερ και τερμάτισε πάνω από τον Άγιαξ, κάτι που αποτελεί την κορυφαία επίδοση της ιστορίας της στο πρωτάθλημα.
Παρόλα αυτά, η πραγματικότητα της Eredivisie είναι διαφορετική. Η NEC εκμεταλλεύτηκε την πτώση μεγάλων ομάδων, όπως ο Άγιαξ και η Άλκμααρ, και ξεπέρασε τις αρχικές προσδοκίες. Δεν θεωρείται ακόμη ομάδα που μπορεί να ανταγωνιστεί σταθερά τις κορυφαίες δυνάμεις της χώρας. Ο μεγάλος στόχος της είναι διαφορετικός: να καθιερωθεί στις πρώτες έξι θέσεις και να διεκδικεί συχνότερα ευρωπαϊκή παρουσία.
Το μεγάλο όπλο της NEC είναι ο τρόπος με τον οποίο αγωνίζεται. Ο Ντικ Σρέντερ έχει δημιουργήσει μια ομάδα με ξεκάθαρη επιθετική ταυτότητα, βασισμένη στο σύστημα 3-4-2-1. Η φιλοσοφία του είναι απλή: οι παίκτες έχουν ελευθερία να επιτεθούν, αρκεί οι ισορροπίες στον αγωνιστικό χώρο να παραμένουν σωστές.
Αυτό έχει δημιουργήσει μια ομάδα που πολλές φορές επιτίθεται με επτά ή ακόμη και οκτώ ποδοσφαιριστές κοντά στην αντίπαλη περιοχή. Η NEC παίζει άμεσο ποδόσφαιρο, με ένταση, πολλές μονομαχίες και γρήγορες μεταβάσεις, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει ποδοσφαιριστές με τεχνική ποιότητα, όπως ο Σάνο, ο Τσέρι, ο Λεμπρετόν και ο Ουαϊσά.
Ωστόσο, το επιθετικό της στυλ αποτελεί ταυτόχρονα και τη μεγαλύτερη αδυναμία της. Όταν η NEC ανεβαίνει μαζικά στην επίθεση, αφήνει αρκετούς χώρους πίσω της. Αν χάσει την μπάλα σε λάθος σημείο, ο δρόμος προς την εστία της μπορεί να είναι ανοιχτός. Αυτό ήταν ένα πρόβλημα ιδιαίτερα στο πρώτο μισό της περσινής σεζόν, όταν δεχόταν εύκολα γκολ σε αντεπιθέσεις. Ο Σρέντερ προσπάθησε να διορθώσει το συγκεκριμένο ζήτημα και η εικόνα της ομάδας βελτιώθηκε σημαντικά στη συνέχεια.
Ο μεγάλος ηγέτης της NEC είναι ο Κοντάι Σάνο. Ο Ιάπωνας μέσος ήταν ο κορυφαίος παίκτης της ομάδας την περσινή σεζόν και πολλοί περίμεναν ότι θα αποχωρούσε για μεγαλύτερο σύλλογο. Μέχρι στιγμής, όμως, παραμένει στο Νάιμεγκεν και αποτελεί τον ποδοσφαιριστή γύρω από τον οποίο χτίζεται η μεσαία γραμμή.
Δίπλα του βρίσκεται ο Ντάρκο Νεγιάσμιτς, ένας εξαιρετικός αμυντικός χαφ, δυνατός στις μονομαχίες και στο πως να κερδίζει την μπάλα. Στην επίθεση υπάρχει μεγάλη εμπειρία. Ο αρχηγός Τσέρι είναι πλέον 38 ετών, ενώ ο Λίνσεν, που αγωνίζεται δίπλα του, είναι 35. Παράλληλα, η άφιξη του Ντούσαν Τάντιτς αποτελεί μια τεράστια προσθήκη ποιότητας για τα δεδομένα της NEC, ακόμη κι αν ο Σέρβος μόλις εντάχθηκε στην ομάδα.
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η περσινή επιτυχία μπορεί να επαναληφθεί. Στη Νάιμεγκεν γνωρίζουν ότι μια νέα παρουσία στην πρώτη τριάδα της Ολλανδίας δεν είναι ρεαλιστικός στόχος για έναν σύλλογο αυτού του μεγέθους. Η περσινή πορεία ήταν ιστορική, αλλά η NEC θέλει να τη χρησιμοποιήσει ως βάση για κάτι μεγαλύτερο.
Σε αυτό βοηθούν και οι μεταγραφές. Η NEC κατάφερε να κρατήσει σημαντικά κομμάτια του περσινού κορμού, όπως τον Σάνο, τον Ουαϊσά και τον Λεμπρετόν. Η μοναδική σημαντική απώλεια ήταν ο Μπασάρ Ονάλ, ο οποίος πήγε στη Λιλ, όμως αντικαταστάθηκε από τον Μπισόφ της Σάλτσμπουργκ, έναν παίκτη με παρόμοια χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, προσθήκες όπως ο Μορ, ο Τάντιτς, ο Ταχάουι και ο Μοντέιρο δίνουν στην ομάδα περισσότερη ποιότητα και εμπειρία από την περσινή σεζόν.
Η NEC δεν είναι πλέον η άγνωστη ομάδα που μπορεί να αιφνιδιάσει. Είναι ένα σύνολο με ξεκάθαρη φιλοσοφία, έντονο επιθετικό χαρακτήρα και μεγάλη αυτοπεποίθηση. Ο Ολυμπιακός παραμένει το φαβορί, όμως η ομάδα του Πειραιά θα αντιμετωπίσει μια ομάδα που έμαθε να πιστεύει στον εαυτό της και που δεν θα ταξιδέψει στην Ελλάδα μόνο για να παλέψει να μη χάσει…».
Πηγή: Gazzetta
