Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Κράτησε (45+4 και 45+14) 108 λεπτά και έδωσε μόλις τρεις σπουδαίες (επιθετικές) ενέργειες.Κράτησε (45+4 και 45+14) 108 λεπτά και έδωσε μόλις τρεις σπουδαίες (επιθετικές) ενέργειες. Οι δύο ήλθαν από τον Παναθηναϊκό. Η μία για να προηγηθεί, με την εφόρμηση του Μπερνάρ. Η άλλη για να ισοφαρίσει, με το σόλο του Ιωαννίδη. Από την ΑΕΚ ήλθε μόνο, η φάση στο κερδισμένο πέναλτι του Πάολο Φερνάντες. Τρεις σπουδαίες ενέργειες, οι δύο (διαδοχικές) στο 90+8. Γίνεται, πέραν πάσης αμφιβολίας, ξεκάθαρο πως ήταν ματς που δεν παίχτηκε. Ηταν ματς που κερδήθηκε. ‘Η χάθηκε.
Η ΑΕΚ μπορεί να νιώθει ικανοποιημένη με τον εαυτό της, για όσα κατάφερε…από Παναθηναϊκό σε Παναθηναϊκό. Εννοώ, στο τετράμηνο μετά τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας έως και τώρα. Είναι προφανές ότι εκεί μέσα έχει πέσει πολλή, παραγωγική δουλειά. Και επειδή βρισκόμαστε στο σημείο της σεζόν που αρχίζουμε να κοιτάζουμε και τη βαθμολογία, αυτή η πιο “άσχημη” νίκη της ΑΕΚ φαίνεται να είναι η πιο σημαντική. Διότι της επιτρέπει, στις αρκετές επόμενες εβδομάδες, να έχει στραμμένο το βλέμμα μπροστά πάρα πίσω. Να προσβλέπει σταθερά, στην πρώτη θέση του πίνακα. Λιγότερο, να ανησυχεί για τη (δική της) δεύτερη.
Ο Παναθηναϊκός, επίσης μπορεί να νιώθει την ικανοποίηση με τον εαυτό του για όσα επιτυγχάνει με συνέπεια και συνέχεια, εδώ και ενάμισι χρόνο. Ναι, ολοφάνερα διανύει καμπή κατά την οποία “δίνει πίσω” μερικά απ’ όσα του πήγαν τόσο πρίμα πριν το μπρέικ του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Και καθότι…καλομαθημένος με εκείνα, τώρα εύλογα δυσκολεύεται να καταπιεί το χάπι μιας τέτοιας πρώτης ήττας. Αλλ’ η ήττα στον (πρωτ)αθλητισμό, μη το ξεχνάμε ποτέ αυτό, συχνά είναι ευλογία. Σημείο αφετηρίας του καλού της ΑΕΚ, είπαμε, είναι η ήττα στη Λεωφόρο. Σημείο αφετηρίας του καλού του ΠΑΟΚ, αν το σκεφτούμε, είναι η ήττα στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Συναναστρεφόμαστε όλοι, με κόσμο εκεί έξω. Με κόσμο, όλων των συλλογικών προτιμήσεων. Με τους Παναθηναϊκούς εφέτος μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, και το συζητώ όποτε το φέρνει η κουβέντα, το εξής. Το επιθυμούν όσο τίποτα, το λαχταρούν, είναι φουλ υποστηρικτικοί, άνευ όρων θα έλεγα. Αλλά στα μάτια τους, περισσότερο από πεποίθηση ότι θα γίνει, διαβλέπεις φόβο ότι κάπως στο τέλος δεν θα γίνει. Και αυτό, όχι τώρα, στο +4. Αυτό υπήρχε, ακόμη και όταν η απόσταση της ομάδας από τον ανταγωνισμό είχε φτάσει στη μέγιστη τιμή.
Πιθανόν, έχει να κάνει (και) με τον χρόνο που κύλησε από την τελευταία φορά. Η ΑΕΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα, το 2018. Ο ΠΑΟΚ, το 2019. Ο Ολυμπιακός, το κατακτά καθ’ έξιν. Ο Παναθηναϊκός το κατέκτησε τελευταία φορά, το 2010. Πέρα κι από τον χρόνο όμως, καταλαβαίνεις πως οι Παναθηναϊκοί εκτιμούν τι έχει φτιάξει, τούτη τη χρονιά, η ΑΕΚ. Επιπλέον, ποτέ δεν έφυγε από το πίσω μέρος του μυαλού η ιδέα ότι το δίπολο ΠΑΟΚ/Ολυμπιακός κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Αυτή η “κάποια στιγμή” φαίνεται να είναι τώρα. Ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ έχουν τις θέσεις (το ένα και το δύο) και τους βαθμούς. Ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός αναπτύσσουν τη δυναμική της φόρμας.
Ο ΠΑΟΚ βρήκε τις λύσεις στο “10” και στο “9” προτού βγει στην αγορά να ψωνίσει. Στο “10” με τον Κωνσταντέλια, στο “9” με τον Νέλσον Ολιβέιρα. Επικουρικά, καλώς ψωνίζει. Ο Τάισον φέρει χαρακτηριστικά μεταΜπίζεσβαρ, μολονότι ευρίσκεται στην ίδια ηλικία με τον Μπίζεσβαρ. Μία σοβαρή λύση. Τα ψώνια είναι η θεότητα των ποδοσφαιρόφιλων και των media, η δουλειά στην καθημερινότητα του προπονητήριου προέχει. Μετά, φυσικά τα ψώνια βοηθάνε. Βλέπουμε την προοπτική ισορροπίας που έφεραν στον αιμορραγούντα Αρη, οι αφίξεις του Ετέμπο και του Ντάριντα.
Βλέπουμε ότι ίσως ο Ολυμπιακός βρήκε, στον Ροντινέι, τον καλύτερο δεξιό μπακ στα χρόνια μετά τον Ελαμπντελαουί. Προηγήθηκε ωστόσο, δουλειά. Να πούμε ό,τι θέλετε για τον προπονητή Μίτσελ. Στο τέλος μένει, η ουσία που του πιστώνεται. Ο Μίτσελ τακτοποιεί, όλη εκείνη την ασυναρτησία που παρέλαβε. Βάζει τα πράγματα, στη θέση τους. Τα κάνει, να λειτουργούν σαν ένα πράγμα. Επανενεργοποίησε, το τρομερό μπόνους-Φορτούνης. Πλέον, και τα δύσκολα στον αγωνιστικό χώρο γίνονται σαν να είναι πολύ εύκολα. Τα παιγνίδια το ένα μετά το άλλο, ο χρόνος στο δεύτερο μισό της περιόδου, λειτουργούν υπέρ.
Στην επανεκκίνηση της Σούπερ Λιγκ κατεγράφησαν στραβές, μαζεμένες. Οι δύο του Παναθηναϊκού, με Ιωνικό και ΟΦΗ. Οι δύο στα Γιάννενα, του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ. Του ΠΑΟΚ, στο Περιστέρι. Του Αρη, στη Λιβαδειά. Εκτιμώ ότι στη συνέχεια, οι στραβές των top ομάδων θα είναι (όλο και) πιο λίγες. Αρα θα είναι ακόμη πιο καθοριστικά, στους συσχετισμούς, τα head-to-head παιγνίδια. Και βέβαια, θα αρχίσει να φαίνεται “τι έκανες” στο κενό του Κατάρ. Τι έκανε ο καθένας, στις τέσσερις-πέντε εβδομάδες από τα μέσα Νοεμβρίου ως τα τέλη Δεκεμβρίου.
Για την ακρίβεια, ήδη αρχίζει να φαίνεται. Προσέξτε, για παράδειγμα, τον ΠΑΣ. Σε ολόκληρο τον πρώτο γύρο, έγραψε εννέα πόντους. Στους τέσσερις αγώνες του δεύτερου γύρου, κιόλας έχει γράψει οκτώ πόντους. Και, σε τι αγώνες! Στους εκτός έδρας six-pointer σε Λαμία και Λιβαδειά, στους εντός έδρας με Ολυμπιακό και (κεκλεισμένων των θυρών) με ΑΕΚ. Κάτι καλό έκαναν, αναμφισβήτητα.
Πηγή: Sport DNA
