Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Τώρα που καταλάγιασε (;) ο θόρυβος από το περιστατικό που είδαμε στο Ντουμπάι με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Μπαρτζώκα θα σας πω τη γνώμη μου για αυτή την εικόνα. Που είναι σπάνια μεν, αφού δεν έχουμε δει συχνά προπονητή να ανεβαίνει στην εξέδρα να ζητά τον λόγο από οπαδό που τον έβριζε, αλλά όχι από αυτές που με σκανδαλίζουν. Μάλιστα το ασυνήθιστο της πράξης αρχικά με προβλημάτισε και στην συνέχεια με έκανε να σκεφτώ και αρκετά για την αιτία αλλά και για την συνέπειά της. Αν περιμένετε να διαβάσετε ηθικοπλαστικά κηρύγματα διαβάστε κάτι άλλο.
Ας τα πάρουμε με την σειρά. Ο Μπαρτζώκας έχει μόλις χάσει ένα ματς το οποίο είχε πιστέψει ότι θα το κερδίσει. Δεν ξέρω τι σφυγμούς έχει εκείνη την στιγμή: υποθέτω προσπαθούσε να ηρεμίσει και να πάει να περάσει το μαρτύριο – μετά από ήττα – που λέγεται «συνέντευξη Τύπου». Ο τύπος που τον έβριζε, το έκανε προφανώς και πιο νωρίς. Δεν είναι συνηθισμένο νομίζω να σε βρίζουν στα ελληνικά στο Ντουμπάι. Κάτι μη συνηθισμένο μπορεί να προκαλέσει και μια μη συνηθισμένη αντίδραση. Ο Μπαρτζώκας βέβαια είχε ανάλογες αντιδράσεις και άλλες φορές. Γιατί ζει πολύ έντονα τα παιγνίδια. Οι εκρήξεις του είναι συχνές: χειρονομεί έντονα, μπορεί να βρίσει, φωνάζει υπερβολικά στους παίκτες του, βωμολοχεί. Ο,τι έκανε δεν ήταν απίθανο να το περιμένεις. Απλά ξέφυγε.
Αδυναμίες με κόστος
Είναι παράξενο να «ξεφεύγουν» παίκτες, προπονητές και παράγοντες μετά το τέλος των παιγνιδιών; Φυσικά και όχι. Την περασμένη Κυριακή μετά το ΑΕΚ – Ολυμπιακός (1-1) είδαμε το αφεντικό της Ενωσης κ. Μάριο Ηλιόπουλο να κάνει περαντζάδα από τον πάγκο του Ολυμπιακού και να καταλήγει να διαμαρτύρεται στον Ολλανδό διαιτητή Μάκελι. Εχω δει σε ανάλογες εκρήξεις πριν από τον Ηλιόπουλο, τον Μαρινάκη, τον Καρυπίδη, παλιά τον πάντα ήρεμο Κώστα Πηλαδάκη, ακόμα πιο παλιά τον Αγγελο Φιλιππίδη και κάποτε τον Γιώργο Βαρδινογιάννη – φυσικά θυμάμαι το πιο αξέχαστο «ντου», εκείνο του Ιβάν Σαββίδη με το όπλο στην ζώνη. Ολοι αυτοί στάθηκε αδύνατον να κρατήσουν τα νεύρα τους μετά από ματς στα οποία ένιωσαν αδικημένοι από διαιτητικές αποφάσεις. Καταλαβαίνω πως είναι εύκολο να βγεις από τα ρούχα σου, αν αισθανθείς αδικημένος. Δεν με σκανδαλίζουν οι αντιδράσεις: με σκανδαλίζει το να μην τιμωρούνται όσοι «ξεφεύγουν». Θες να κάνεις τον οργισμένο οπαδό που καταλαβαίνει την πίκρα του κόσμου κτλ κτλ; Πολύ ωραία. Αλλά πρέπει και να πληρώσεις το προβλεπόμενο τίμημα. Με σκανδαλίζει το να μην το πληρώνεις.
Φυσικά δεν πιστεύω πως όλες οι εκρήξεις είναι ίδιες: υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο παράπονο και στην γραφικότητα, ανάμεσα στην αδυναμία να κρατήσεις τα νεύρα σου και στο σόου. Και σε κάθε περίπτωση πρέπει να εξετάζονται τα γεγονότα. Όχι για να βρίσκουμε δικαιολογίες αλλά για να έχουμε την πλήρη εικόνα του γιατί κάτι έχει συμβεί.
Αντιδρά ενώ γνωρίζει
Ο Μπαρτζώκας δεν αντέδρασε στο Ντουμπάι ως αδικημένος. Αντέδρασε ως άνθρωπος που στοχοποιείται από κάποιον που γνωρίζει πως, ακριβώς επειδή βρίσκεται εκτός Ελλάδος σε ένα γήπεδο που πλην των Ελλήνων κανένας δεν καταλαβαίνει τι λέει, εκμεταλλεύεται την συνθήκη για να τον βρίσει ανενόχλητος. Όπως φαίνεται από όσα ακούγονται στο βίντεο έχει πάει στο γήπεδο για να βρίσει τον προπονητή του Ολυμπιακού και μάλλον για κανένα άλλο λόγο.
Ξεπερνά τα όρια ο Μπαρτζώκας; Ναι, αλλά απέναντι σε κάποιον που δεν έχει όρια έτσι κι αλλιώς. Θα μπορούσε να τον αφήσει να βρίζει και να τον αγνοήσει; Πιθανότατα. Πλην όμως, πόσο αδικαιολόγητος είναι κάποιος που απαντά σε κάποιον που τον στοχοποιεί και τον βρίζει χυδαία εκ του ασφαλούς;
Υπάρχει για μένα κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον στην ιστορία. Ο Μπαρτζώκας αντιδρά ενώ γνωρίζει ότι το περιστατικό θα χρησιμοποιηθεί στην Ελλάδα από ένα ολόκληρο σύστημα που τον πολεμάει πιστεύοντας πως αυτός είναι το μεγαλύτερο asset του Ολυμπιακού. Και μολονότι αυτό το γνωρίζει, δεν κάνει πίσω. Αυτό δεν δικαιολογεί την πράξη του, πλην όμως της δίνει στα μάτια του κόσμου του Ολυμπιακού μια άλλη διάσταση: ο Μπαρτζώκας δείχνει πως δεν φοβάται να αντιδράσει δημόσια γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια το σύστημα που περιμένει μια παρεκτροπή του. Η αυθόρμητη δήλωση έλλειψης φόβου στον κόσμο αρέσει. Γιατί όλοι θέλουν να συμπαρασταθούν σε κάποιον που δεν φοβάται.
Τον κάνουν όλο και πιο συμπαθή
Αυτή η διάσταση της ιστορίας δείχνει κάτω από ποια πίεση δουλεύει ο Μπαρτζώκας στον Ολυμπιακό αλλά και πως αυτή την διαχειρίζεται: το κάνει με εξωστρέφεια και δεν θέλει να αφήσει την πίεση αυτή να του φάει τα σωθικά. Είναι νομίζω προφανές από την έκρηξή του πως κάθε νίκη του επί του ΠΑΟ είναι για τον ίδιο ο τρόπος του για να κλείνει στόματα και για να απαντάει σε αυτό το σύστημα επικριτών που έχει στηθεί και στο οποίο η ΚΑΕ Ολυμπιακός θα έπρεπε να νιώθει υποχρεωμένη: δεν πρέπει να υπάρχει πιο μεγάλο αυτογκόλ παγκοσμίως. Όλοι αυτοί που στοχοποιούν τον Μπαρτζώκα και δαιμονοποιούν τις αντιδράσεις και τις συμπεριφορές του προσφέρουν στον Ολυμπιακό μια μεγάλη υπηρεσία: υποχρεώνουν τον προπονητή του να ρίχνει μεγάλο βάρος στα ματς με τον ΠΑΟ έχοντας πλέον σε αυτά ένα έξτρα κίνητρο. Δηλαδή το κίνητρο να πικράνει όσους του κάνουν δύσκολη την ζωή επιδιώκοντας απόπειρες δολοφονίας του χαρακτήρα του με αφορμή οτιδήποτε.
Η υπερβολική ενασχόληση με τις αντιδράσεις του Μπαρτζώκα, η συνεχής προσπάθεια να τον εμφανίσουν σαν τον κακό της ιστορίας (ενώ είναι απλά κάποιος που κάνει την δουλειά του) κάνει τον κόουτς ακόμα πιο συμπαθή στον κόσμο του Ολυμπιακού, που βλέπει ένα είδος μάρτυρα που υπομένει πολλά. Η στοχοποίηση είναι μαρτυρική διαδικασία. Η έκρηξη του κόουτς στο Ντουμπάι δείχνει και μια αδυναμία να κοντρολάρει τα νεύρα του. Αλλά όταν προηγείται η στοχοποίηση, ποιος ασχολείται με τα νεύρα του προπονητή; Κάπως έτσι, ένα περιστατικό που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν απολύτως καταδικαστέο γίνεται στα μάτια του κόσμου απλή πράξη ανθρώπινης αντίδρασης. Υπερβολική αλλά όχι αδικαιολόγητη. Γιατί είναι συνέπεια στοχοποίησης. Προμελετημένης μάλιστα.
Αν η στοχοποίηση δεν υπήρχε, είναι δεδομένο πως για την συμπεριφορά του κόουτς θα υπήρχε μια σκληρότατη αντιμετώπιση κυρίως από το κομμάτι των οπαδών του Ολυμπιακού που απαιτεί από προπονητές και αθλητές να σέβονται με την συμπεριφορά τους και την ομάδα: δεν είναι όλοι οι οπαδοί των ομάδων κάφροι που γουστάρουν προπονητές έτοιμους να παίξουν ξύλο με αντιπάλους κτλ κτλ. Αλλά όλοι οι οπαδοί που βλέπουν την στοχοποίηση καταλαβαίνουν ότι στον κόουτς γίνεται πόλεμος. Και στον πόλεμο παίρνουν το μέρος του. Απολύτως λογικά.
Η εργολαβική εξόντωση
Επαναλαμβάνω ότι δεν με εντυπωσιάζουν ούτε οι παραγοντικές εκρήξεις, ούτε οι αντιδράσεις των περίφημων πρωταγωνιστών, ούτε τίποτα. Μεγάλα παιδιά είναι και οι παράγοντες και οι προπονητές και οι παίκτες: όταν παρεκτρέπονται πρέπει να πληρώνουν – για αυτό υπάρχουν οι πειθαρχικοί κώδικες και οι τιμωρίες. Αυτά τα λέω χρόνια τώρα γιατί χρόνια τα βλέπω. Το μόνο αληθινά ενδιαφέρον στην ιστορία είναι ότι πολλοί στο επικοινωνιακό σύστημα του ΠΑΟ δεν καταλαβαίνουν ότι έχουν γίνει οι καλύτεροι σύμμαχοι του Μπαρτζώκα, ακριβώς επειδή το έχει παρακάνει καιρό τώρα με την ενασχόληση μαζί του. Τι έχουν πετύχει; Να τον κάνουν πολύ προσεχτικό πριν τα ματς του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟ. Να κάνουν και τις χειρότερες αντιδράσεις του να μοιάζουν αντιδράσεις ενός στοχοποιημένου ανθρώπου διότι τέτοιος είναι. Κυρίως έχουν καταφέρει να μεγαλώσουν τρομερά την δημοφιλεία του. Στο ματς κόντρα στην Βίρτους απόψε ο Μπαρτζώκας θα γνωρίσει μια αποθέωση χωρίς προηγούμενο. Κι ας έχει ζητήσει χθες συγνώμη για την συμπεριφορά του.
Νομίζω πως πιο πολύ από συγνώμη θα έπρεπε να έχει ευχαριστήσει όσους έχουν αναλάβει εργολαβικά την εξόντωσή του κατορθώνοντας να τον κάνουν τρομερά αγαπητό στον κόσμο του Ολυμπιακού. Τέτοια τύχη ούτε που την είχε φανταστεί πιστεύω…
Πηγή: Karpetshow
