Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Ο καλός Μαουρίτσιο είναι ένας από τους πληρέστερους χαφ που έχει παίξει μπάλα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Αποτέλεσε ακρογωνιαίο λίθο στις επιτυχές του ΠΑΟΚ την περασμένη τριετία και ακόμα και πέρυσι, όπου γενικά πραγματοποίησε μια μέτρια σεζόν, έκανε καλά πλέι – οφ (στο «Καραϊσκάκης» δε πραγματοποίησε μια από τις κορυφαίες εμφανίσεις του με την ασπρόμαυρη φανέλα).
Ο «Δικέφαλος» καλώς ή κακώς επέλεξε στις αρχές της μεταγραφικής περιόδου να μην ανανεώσει το συμβόλαιό του, στο πλαίσιο της γενικότερης προσπάθειας για εξορθολογισμό του μπάτζετ. Βγήκαν εκατέρωθεν αποχαιρετιστήριες ανακοινώσεις γεμάτες σεβασμό, μέχρι που την περασμένη εβδομάδα ο παίκτης επανήλθε στο προσκήνιο. Ο ΠΑΟΚ που ψάχνει στην αγορά των ελεύθερων στράφηκε ξανά σε αυτόν, όμως το γυαλί είχε ραγίσει. Ο Μαουρίτσιο δεν ήταν θετικός στην προσέγγιση την πρώην ομάδας και σε μια κίνηση που μάλλον αιφνιδίασε και τους ΠΑΟΚτσήδες συμφώνησε τελικά με τον Παναθηναϊκό.
Πολλά μπορεί να έπαιξαν ρόλο – η διάρκεια του συμβολαίου του , οι όροι, ίσως ο Βραζιλιάνος να μην γούσταρε να παίξει ξανά για τον Αμπέλ, η ουσία πάντως είναι ότι οι «Πράσινοι» προσέθεσαν έναν ποιοτικό χαφ (με μεγάλο κίνητρο για να αποδείξει πράγματα) στο ρόστερ τους.
Αυτό κανονικά δεν θα έπρεπε να σημαίνει πολλά πράγματα για τον ΠΑΟΚ – η παραμονή του παίκτη δεν αποτέλεσε ποτέ βασική προτεραιότητα του Ρέμπε. Αλλά στη φετινή, παράξενη σεζόν, ο «Δικέφαλος» μοιάζει να αναζητά διαρκώς αφορμές για να βυθιστεί στην εσωστρέφεια ξανά. Οι μεταγραφές που δεν έγιναν, οι πωλήσεις σε χαμηλά νούμερα, το αντίο του Αντρέ πρωτίστως και του Μαουρίτσιο δευτερευόντως και φυσικά ο αποκλεισμός από την Κράσνονταρ, σε συνδυασμό με τις βαθμολογικές απώλειες εντός συνόρων, έχουν ήδη «καπακώσει» την χαρά από την πρόκριση επί της Μπενφίκα.
Ουδείς αντιλέγει ότι έγιναν λάθη στον μεταγραφικό σχεδιασμό του ΠΑΟΚ.
Και ουδείς μπορεί να προβλέψει αν ο Μαουρίτσιο κάνει καλή σεζόν και εκθέσει τους ιθύνοντες του «Δικεφάλου» που δεν τον κράτησαν.
Ωστόσο σε μια μεταβατική περίοδο, όπως η φετινή, ασφαλώς δεν θα μπορούσαν να αποφευχθούν οι αστοχίες.
Η γενική εικόνα όμως που καταδεικνύει περισσότερα από την ειδική στην προκειμένη περίπτωση είναι η εξής: Οι εποχές του Σαλπιγγίδη ή παλιότερα του Χρήστου Δημόπουλου, του Κωστίκου, του Μπανιώτη και του Λιχμπρετς έχουν περάσει για τον ΠΑΟΚ. Όχι ο Παναθηναϊκός του Αλαφούζου, αλλά ουδείς μπορεί να του πάρει παίκτη, εκτός κι αν ο ίδιος ΠΑΟΚ τον αφήσει ελεύθερο.
Οι ΠΑΟΚτσήδες έχουν περάσει πολλά δύσκολα μεταγραφικά καλοκαίρια, επειδή η ανάγκη ή οι φιλοδοξίες ορισμένων ποδοσφαιριστών, άνοιγαν την πόρτα της Τούμπας στους τρεις του ΠΟΚ.
Το γεγονός ότι φέτος τσακωνόμαστε για τους ελεύθερους ή για τους πρώην όπως ο Σάκχοβ που κατέληξαν στην Αθήνα, είναι μια εξέλιξη την οποία δεν έχουμε συνειδητοποιήσει καν.
Θα μου πείτε, με τον Ιβάν Σαββίδη αυτά τα θεωρούμε αυτονόητα. Σωστά. Ακριβώς έτσι είναι. Με τον Ιβάν Σαββίδη αυτά τα θεωρούμε αυτονόητα. Αλλά δεν είναι κακό να το τονίζουμε που και που, προτού επιδοθούμε σε δίκαιη ή άδικη κριτική.
Υ.Γ. Το χειρότερο στα δικά μου μάτια τις περασμένες μέρες, δεν ήταν η γκρίνια για την μη – παραμονή του Βιεϊρίνια ή τον Μαουρίτσιο. Ήταν η προσπάθεια απαξίωσής τους από κάποιους.
Μόνο σεβασμός αξίζει σε αυτά τα παιδιά, ό,τι κι αν κάνουν στην συνέχεια της καριέρας τους. Η αγνωμοσύνη δεν είναι ποτέ καλός οιωνός για το μέλλον.
Πηγή: Sport DNA
