Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Το ελληνικό πρωτάθλημα δεν έχει σοβαρό ζήτημα διαιτησίας. Το μόνο σοβαρό ζήτημα στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι ότι η διαιτησία γίνεται το προνομιακό πεδίο βολής στο οποίο το Τραμπουκιστάν, ανενόχλητο, ασκείται βρίζοντας.
Το περιστατικό Τζήλου είναι η απάντηση, στην τουλάχιστον αφελή ερώτηση γιατί ο Ελληνας διαιτητής δεν σφυρίζει στη Σούπερ Λιγκ «όπως οι ξένοι». Ας σκεφτεί ο καθένας τον εαυτό του, στον εργασιακό χώρο του. Οποιος μπορεί να κάνει τη δουλειά του δίχως λάθη σε τέτοια συνθήκη, έρμαιο ξεδιάντροπου bullying, ας σηκώσει το χέρι…
Ο κύριος Τζήλος είναι ένας καλός διαιτητής. Καλοί διαιτητές δεν είναι αυτοί που δεν έχουν λαθέψει ποτέ. Μ’ αυτό το κριτήριο, δεν υπάρχει καλός διαιτητής πουθενά στον κόσμο. Παντού στον κόσμο, ο διαιτητής κάνει λάθος στο μέσες-άκρες 20% των αποφάσεών του. Και με το σύστημα-VAR, όπου αυτό είναι διαθέσιμο, το ποσοστό κατεβαίνει σε μονοψήφιο νούμερο.
Ο κύριος Τζήλος ξεχωρίζει, επειδή σφυρίζει για το παιγνίδι και για το θέαμα. Όχι για τον παρατηρητή και για τον βαθμό του. Όχι για να φυλάξει τον πισινό του και για να κάνει πολιτική. Εξι αγώνες που του δόθηκαν στον πρώτο γύρο, τους έβγαλε τον καθένα (κατά μέσον όρο) με 31,5 φάουλ και με λιγότερες από πέντε κίτρινες κάρτες.
Από τους ξένους που ήρθαν κι έπαιξαν εφέτος, ο μακράν χειρότερος ήταν ο Ιταλός στο Αρης-ΠΑΟΚ. Ευστόχησε, στα δύο πέναλτι που καταλόγισε. Αλλά έδωσε 40 φάουλ και 9 κίτρινες! Όχι ένας άδικος διαιτητής. Ενας κακός διαιτητής. Το «ψυχολογικό όριο» ανάμεσα σ’ ένα διαιτητή που σφυρίζει πολύ και σ’ ένα διαιτητή που σφυρίζει όσο πρέπει, είναι κοντά στα 30 φάουλ και στις πέντε, το πολύ έξι, κίτρινες κάρτες ανά ματς.
Είναι ευχάριστο να παρατηρεί κανείς ότι πληρούν το συνδυαστικό κριτήριο φάουλ/κάρτες, αρκετοί διαιτητές στη λίστα της Σούπερ Λιγκ. Ο κύριος Παπαπέτρου, εύκολα ο καλύτερος όλων αυτήν την εποχή. Ο κύριος Σιδηρόπουλος. Ο κύριος Παπαδόπουλος. Αλλά και μεταγενέστεροι. Ο κύριος Σέζος, ο κύριος Διαμαντόπουλος, ο κύριος Τσαμούρης, ο κύριος Σκουλάς, ο κύριος Φωτιάδης, ο κύριος Κουμπαράκης, ο κύριος Ευαγγέλου.
Δεν γνωρίζω, κανένα. Τους περισσότερους, ούτε καν στην όψη. Βλέπω μονάχα, πώς σφυρίζουν. Οι αριθμοί μετά, επιβεβαιώνουν αυτό που έχω δει. Οποιονδήποτε στείλεις να παίξει Αούστρια-Ράπιντ στη Βιέννη, Γιανγκ Μπόις-Βασιλεία στην Ελβετία, Κοπεγχάγη-Μπρέντμπι στη Δανία, θα είναι πολύ καλύτερος από τους Αυστριακούς, τους Ελβετούς, τους Δανούς που γνωρίσαμε στα ντέρμπι εδώ.
Το ελληνικό πρωτάθλημα δεν έχει ζήτημα διαιτησίας, κυρίως υπό την έννοια ότι δεν υπάρχει ευδιάκριτη τάση. Τα φάουλ του ΠΑΟΚ στις δεκατέσσερις αγωνιστικές είναι 209-200 (υπέρ-κατά), του Ολυμπιακού 212-194. Οι κάρτες εις βάρος του ΠΑΟΚ είναι 31+1 (κίτρινες+κόκκινη), εις βάρος του Ολυμπιακού 27+1. Ο ΠΑΟΚ έχει κερδίσει τρία πέναλτι, ο Ολυμπιακός δύο. Οι αντίπαλοι του ΠΑΟΚ έχουν χρεωθεί 30+1 κάρτες (κίτρινες+κόκκινη), του Ολυμπιακού 48+2.
Είναι λίγο ως πολύ ομαλοί αριθμοί, σε μια πέρα ως πέρα ανώμαλη κατάσταση. Σε μια κατάσταση, στην οποία δεν έχει την παραμικρή σημασία, δεν ενδιαφέρει κανένα, εάν ο διαιτητής είναι καλός ή κακός. Ενδιαφέρει μόνον, να είναι εκατό-μηδέν μαζί μας. Ειδάλλως, είναι εναντίον μας. Και τον τραμπουκίζουμε.
Για να είμαστε πρακτικοί, τον τίτλο απέμειναν να τον διεκδικούν οι εξής δύο, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός. Το μοναδικό εφικτό μέτρο που βγάζει νόημα είναι, όλα τα παιγνίδια των δύο διεκδικητών στον δεύτερο γύρο να τα διευθύνουν ξένοι διαιτητές. Τα 14 του ΠΑΟΚ, τα 14 του Ολυμπιακού, το μεταξύ τους στην Τούμπα, το όλον 29. Εάν ο τίτλος έχει κριθεί πριν την τελευταία αγωνιστική, τότε κάνουμε οικονομία και βάζουμε Ελληνες. Δεν είναι λύση αυτό, προφανώς. Είναι όμως, η μόνη-λύση-τώρα.
Πηγή: Sport DNA
