Του Νίκου Παπαδογιάννη
Βγάζω για λίγο το ημίψηλο του ειδήμονος δημοσιογράφου, φοράω το κασκέτο του ημιμαθούς περιστασιακού θεατή, κωφεύω στις άναρθρες κραυγές όσων ξετρελάθηκαν από το χθεσινό καρναβάλι του Άμπου Ντάμπι, και ερωτώ φωναχτά.
Τι είδους αθλητική δικαιοσύνη είναι αυτή που απονεμήθηκε στο ακροτελεύτιο Γκραν Πρι της Formula 1; Και με τι θράσος μου ζητάτε να ενθουσιαστώ και να επιστρέψω στις επάλξεις, εγώ που έχω να απολαύσω κούρσα από τότε που έτρεχε ο μακαριστός Νίκι Λάουντα;
Για όσους κατέβηκαν σήμερα στον πλανήτη, υπενθυμίζω επιγραμματικά τα γεγονότα:
* Το Γκραν Πρι του Άμπου Ντάμπι διακόπηκε βιαίως 5 γύρους πριν πέσει η σημαία με τα τετραγωνάκια, επειδή η πίστα γέμισε με θραύσματα από το τράκο του Νικολά Λαφίτι.
* Τη στιγμή της διακοπής, η Μercedes του Λιούις Χάμιλτον είχε διαφορά 11-12 δευτερολέπτων από τη Red Bull του Μαξ Φερστάπεν και δεν την έβλεπε ούτε στους καθρέφτες.
* Όταν καθαρίστηκε η πίστα και αποσύρθηκε το αυτοκίνητο ασφαλείας για την επανεκκίνηση, απέμενε μόλις 1 γύρος για τον τερματισμό.
* Βάσει κανονισμών, η διαφορά ανάμεσα στα μονοθέσια απαλείφτηκε και οι δύο μνηστήρες ξεκίνησαν σχεδόν μούρη με μούρη, σαν αφηνιασμένα άλογα.
* Μέσα στην αναμπουμπούλα υπήρξε και σύγχυση σχετικά με τα πέντε «ντουμπλαρισμένα» μονοθέσια που τη στιγμή της διακοπής βρίσκονταν μεταξύ Χάμιλτον και Φερστάπεν. Οι αγωνοδίκες τους ζήτησαν τελικά να παραμερίσουν.
* Ο Φερστάπεν προσπέρασε τον Χάμιλτον χάρη στα άφθαρτα ελαστικά που «φορούσε», τερμάτισε 1ος και κατάκτησε το πρωτάθλημα, αφού οι δύο διεκδικητές ξεκίνησαν την κούρσα ισόβαθμοι.
* Οι ενστάσεις της αποσβολωμένης Mercedes απορρίφθηκαν και ο τίτλος έκανε φτερά προς Ολλανδία (και Αυστρία) μεριά.
Και είναι σοβαρό τώρα αυτό; Πρέπει κι εγώ να κουνήσω σημαιάκι, όπως έκαναν οι ορδές των βενζινοκέφαλων, στα Εμιράτα και αλλού;
Επιτρέψτε μου να κάνω μερικούς παραλληλισμούς, με το φτωχό μου το μυαλό.
* Ένας αγώνας μπάσκετ διακόπτεται στο τελευταίο λεπτό, με το σκορ στο +15. Ο νικητής κρίνεται σε μία μονομαχία εξήντα δευτερολέπτων, ξεκινώντας από μηδενική βάση.
* Ένας αγώνας ποδοσφαίρου διακόπτεται στο 88’, με το σκορ στο 4-0. Οι διαιτητές αποφασίζουν ότι το τελευταίο δίλεπτο θα παιχτεί από το 0-0.
* Σε ένα σπριντ 100 μέτρων, ο πρωτοπόρος φρενάρει στα 90 και περιμένει τους διώκτες του, για να τρέξουν από την αρχή στήθος με στήθος τα τελευταία δέκα.
Μπορώ να συνεχίσω μέχρι τα ξημερώματα, αλλά νομίζω ότι γίνεται κατανοητή η ένστασή μου. Το θέμα δεν αφορά τους κανονισμούς, που υποθέτω ότι τηρήθηκαν κατά γράμμα, αλλά τη ρημάδα την ηθική του αθλητισμού.
Η γκρίζα εξίσωση χωράει ακόμα και θεωρίες συνωμοσίας, κάθε λογής. Και γιατί να μην έγινε επίτηδες το τετ-α-κε αυτού του Λαφίτι, ώστε να σταματήσει τεχνηέντως ο αγώνας;
Τι θα συνέβαινε αν ο ευνοούμενος στην ισοβαθμία Φερστάπεν έκανε μια επιδέξια στραβοτιμονιά πάνω στην προσπέραση της τελευταίας στιγμής και έβγαινε από την πίστα μαζί με τον Χάμιλτον;
Θα μου πείτε ότι ουδείς οδηγός με τα σύγκαλά του ρισκάρει σοβαρό τραυματισμό για ένα ψωροπρωτάθλημα, αλλά έχω ακούσει και πολύ χειρότερα και μάλιστα από Έλληνα Ολυμπιονίκη.
«Δεν με πειράζει να πεθάνω από ντόπα στα 40 μου, αρκεί να κερδίσω Ολυμπιακά μετάλλια». Δεν θα πάψει ποτέ να κουδουνίζει στα αυτιά μου, αυτή η κουβέντα.
Και άλλωστε στις μέρες μας, των ακραίων μέτρων ασφαλείας και των ελάχιστων τραυματισμών (πόσο μάλλον θανάτων), το -ας πούμε- ελεγχόμενο ατύχημα είναι εύκολη υπόθεση, ακόμα και με 200 χιλόμετρα την ώρα.
Έτσι δεν είναι; Το άκουσα χθες, από κάτι άλλους γερόντους που ανέλυαν την κούρσα, στο καφενείο της γειτονιάς.
Προσπαθώ να πω το εξής. Η face to face μονομαχία λόγων δευτερολέπτων σε συνθήκες αρένας μπορεί να ήταν ένα ονειρεμένο σενάριο για τους καφενόβιους θεατές όπως εγώ, για την τηλεόραση και για όσους απαξιούν να ασχοληθούν με το άθλημα τους υπόλοιπους εννέα μήνες τη σεζόν, αλλά ήταν μία κατάληξη άδικη για όλους.
Για τους πιλότους, για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, για τους χορηγούς, για τους φιλάθλους, δεν βάζω καν στην εξίσωση τον θεατή που βιάστηκε να φύγει δέκα λεπτά πριν τον τερματισμό για να προλάβει το επικό μποτιλιάρισμα έξω από την Yas Marina.
Ήταν λάκκος λεόντων, με λιοντάρια που μουγκρίζουν χωρίς να έχουν σάρκα και οστά, αλλά όχι αθλητισμός.
Συγκίνησε τον τουρίστα των αθλητικών σελίδων που γέλασε με τη νίλα του «μαυρούκου χλεχλέ» και ταυτίστηκε με το «κωλόπαιδο» από την Ολλανδία, αλλά αποτέλεσε μία κανονική ξεφτίλα για όσους επιθυμούν να κρίνονται οι τίτλοι «στα γήπεδα και όχι στα χαρτιά».
Ο δεύτερος έγινε πρώτος, χωρίς καν να παραβιάζονται οι κανονισμοί. Έτσι γίνονται οι καλές ξεφτίλες. Σύννομα. Όπως Μόναχο 1972, για να μιλάμε μπασκετικά. Ή Ελλάδα-Ρωσία, τότε στην Άγκυρα.
Το μυριόστομο αφήγημα της Κυριακής, σε όλα τα πλάτη του ζαλισμένου από τις αναθυμιάσεις πλανήτη, ήταν ότι το κονταροχτύπημα μεταξύ Φερστάπεν και Χάμιλτον «έφερε κόσμο στη Formula 1». Προσωπικά πιστεύω το αντίθετο.
Ακόμα και αν κάποιος ανυποψίαστος αποφασίσει να πλευρίσει τα μονοθέσια για να ακούσει εκ του σύνεγγυς το μουγκανητό τους, θα πάρει δρόμο μόλις αντιληφθεί ότι το παιχνίδι παίζεται στα πιτ στοπ, στις μαλακές γόμες, στις βελτιώσεις των κινητήρων, στο αγωνοδικείο και πάντως όχι στην πίστα.
Όπως εγώ, ο ρομαντικός, ο νοσταλγός του ροκ εντ ρολ.
Παλιά παρακολουθούσα φανατικά τη Formula 1, και θυμάμαι να κουνάω κεραίες στο σπίτι για να πιάσω Μονακό μια χρονιά που δεν έδειχνε κανένα κανάλι το σιρκουί, για τα προσπεράσματα, για τις κόντρες, για την αδρεναλίνη, για τις “larger than life” προσωπικότητες, ναι, και για τον κίνδυνο.
Ειδικά τα τελευταία χρόνια, με την απόλυτη κυριαρχία της Mercedes (μέχρι που την αμφισβήτησε ο πανάξιος Φερστάπεν), προτιμώ να βλέπω τα ρούχα να στριφογυρίζουν στο πλυντήριο, παρά Formula 1.
H ακραία εμπορευματοποίηση και η κορεκτίλα στρογγύλεψαν και τις τελευταίες γωνίες και έκτοτε το χασμουρητό πέφτει σύννεφο τα μεσημέρια της Κυριακής. Ο νέος πρωταθλητής καβαλάει αυτοκίνητο με όνομα ισοτονικού ποτού ή είναι παραίσθησή μου;
Ξέρω, ξέρω, διαβάζω τα χείλη σας. «Πάψε να μιλάς για πράγματα που δεν καταλαβαίνεις και ασχολήσου με το μπασκετάκι».
Τούτου δοθέντος, αποθέτω ξανά το καπέλο του καρεκλοκένταυρου στην πιλοφόρο και επιστρέφω στα καθήκοντά μου, καθώς πλησιάζει και «διαβολοβδομάδα» στην Euroleague.
Όποιος θέλει στο μεταξύ να μου εξηγήσει με επιχειρήματα για ποιον ακριβώς λόγο κάνω λάθος, είναι ευπρόσδεκτος, στα Σχόλια κάτω από το κείμενο.
Ειδάλλως, τα ξαναλέμε από αύριο, όχι πια στον καφενέ, αλλά στο ΟΑΚΑ και στο ΣΕΦ. Να στεγνώσουν στο μεταξύ και τα ρούχα από το πλυντήριο.
Πηγή: Gazzetta
