Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η αγωνιστική περίοδος έχει πολύ μέλλον. Η κανονική όμως, όχι και τόσο. Σχεδόν το ένα τέταρτό της, κύλησε κιόλας!
Ο Παναθηναϊκός έκανε το κομμάτι του με τον Ολυμπιακό εκείνο το βράδι στο Στάδιο, νωρίτερα την ίδια ημέρα ο Αρης στην Τούμπα είχε κάνει κι αυτός το κομμάτι του με τον ΠΑΟΚ, και μετά; Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ «θέλοντας και μη» το κατάπιαν, το χώνεψαν, το αντιμετώπισαν, το αξιολόγησαν, συνέχισαν τη ζωή τους. Ο Παναθηναϊκός και ο Αρης το χάρηκαν όσο το χάρηκαν, κι επέστρεψαν στο πρόβλημά τους.
Το πρόβλημά τους, είναι ακριβώς αυτό. Ότι λειτουργούν και πορεύονται, σαν να εξαντλείται το κίνητρό τους στο ένα ματς με τον αιώνιο αντίπαλο. Σε 6+6 εμφανίσεις έχουν νικήσει μόνον, τον Παναθηναϊκό (ο Αρης) και τον Πανιώνιο (ο Παναθηναϊκός). Τα μοναδικά παιγνίδια, στα οποία δεν δέχθηκαν γκολ. Το τεχνικό τάιμ-άουτ του Οκτωβρίου βρίσκει Αρη και Παναθηναϊκό, κραυγαλέα να λείπουν μακρυά από το top-6. Ενόσω είναι ομάδες, σχεδιασμένες και προορισμένες για να έχουν θέση στο top-6.
Ηδη, Ξάνθη και ΟΦΗ βρήκαν χώρο και κατσικώθηκαν. Προφανώς, ακόμη η περίοδος έχει πολύ μέλλον. Η κανονική περίοδος όμως, όχι και τόσο. Σχεδόν το ένα τέταρτό της, κύλησε κιόλας! Εάν ο Αρης και ο Παναθηναϊκός δεν θέλουν την άνοιξη να παίζουν με τον Παναιτωλικό και τη Λαμία, το ελάχιστο που χρειάζονται είναι να επισπεύσουν. Δεν θα είναι καθόλου απλό. Η Ξάνθη τους περνάει, δέκα πόντους. Ο ΟΦΗ, οκτώ. Λάρισα και Ατρόμητος παίζουν επίσης, με τις δικές τους εύλογες αξιώσεις. Οσο αφήνεις το φως ανοιχτό, κόσμος θα ψάχνει να μπει στο σπίτι.
Η αίσθηση στο μεταξύ είναι ότι με αντίστοιχο χαρακτήρα, να ζει για τη μικρή χαρά της μιας νύχτας στην οποία κάτι θα βρει να κόψει από ένα Ολυμπιακό ή ένα ΠΑΟΚ, τρέχει στην κούρσα και η ΑΕΚ. Δεν λείπει μεν, κι ούτε πρόκειται, από το top-6. Το επίπεδό της άλλωστε είναι, με όλα τα αντικειμενικά κριτήρια, υψηλότερο από του Αρη και του Παναθηναϊκού. Αλλά προς τα εκεί, προς τον ίδιο παρονομαστή, το πηγαίνει. Εκανε το κομμάτι της με τον ΠΑΟΚ, ίσως το κάνει και με τον Ολυμπιακό, το παραπέρα είναι δύσκολο να το δει κανείς.
Η ΑΕΚ ομοιάζει με τον Αρη, κατά το ότι περιμένουν τα αποτελέσματα για να…μάθουν εάν έχουν στον πάγκο τους τον κατάλληλο προπονητή. Αλλά το αποτέλεσμα στο ποδόσφαιρο, σκέτο το αποτέλεσμα δίχως την ανάλυση γιατί αυτό (είτε το καλό αποτέλεσμα είτε το κακό) ήλθε, είναι σαν τον άνεμο. Πότε φυσάει κατά δω, πότε κατά κει. Τέσσερα-μηδέν τον Παναθηναϊκό, ισοπαλία στην Τούμπα, καλός ο Τερζής. Υστερα δύο διαδοχικές εντός έδρας ήττες, δεν κάνει ο Τερζής. Πολύ φοβάμαι πως το ριζικό του Κωστένογλου είναι, εν καιρώ να κριθεί και αυτός κάπως έτσι, ή ακριβώς έτσι. Πρέπει να το περιμένει, να είναι προετοιμασμένος.
Είναι η ποδοσφαιρική διαφορά, από τον ΟΦΗ. Στον ΟΦΗ, όταν ο (Γιάννης) Σαμαράς αποφάσισε πως θα πάρει προπονητή τον Σίμο, ήξερε ότι επρόκειτο για τον κατάλληλο να υποστηρίξει αυτό που θέλουν η ομάδα τους να παίζει. Το ήξερε, πριν το πρώτο ή το δεύτερο αποτέλεσμα. Δεν περίμενε το αποτέλεσμα, για να πάρει ή να επιβεβαιώσει την πληροφορία. Την είχε, α πριόρι. Όσοι κινούνται κοντά στον κόσμο του youth football, δεν εκπλήσσονται.
Ο Σίμος έχει χωρέσει μες στο κεφάλι του, (κατ)έχει όλο αυτό το ποδόσφαιρο. Το νιώθει, το πιστεύει, το αναπνέει, το τρώει, το πίνει. Το ζει, 24/7. Φαίνεται πως έκανε ένα γκρουπ ποδοσφαιριστών, να το ακολουθήσουν και να το παίζουν. Είναι άλλο, να ψάχνεις το αποτέλεσμα. Και άλλο, να ψάχνεις το ποδόσφαιρο που θα σε οδηγήσει με καλή προοπτική στο αποτέλεσμα. Αν ο Σαμαράς αναζητούσε δάσκαλο να κάνει ιδιαίτερα στο παιδί του ενόψει εξετάσεων, είμαι βέβαιος για ένα πράγμα. Δεν θα του έλεγε, πέρασέ τον μου σε κάποια σχολή. Θα του έλεγε, μάθε τον να καταλαβαίνει μαθηματικά. Περάσει δεν περάσει έπειτα, που εάν μάθει πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες να περάσει, σε κάποια σχολή…
πηγή: sdna.gr
