Η δεξαμενή με λεφτά μέσα, είναι το Τσάμπιονς Λιγκ. Η δεξαμενή με πόντους για το ranking, είναι το Γιουρόπα Λιγκ. Οι ελληνικές ομάδες, πράγμα που λίγο ως πολύ ισχύει και για τις ομάδες όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών υπό το big-5, δεν μπορούν ν’ ανταγωνιστούν στο επίπεδο του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι ελληνικές ομάδες μπορούν ν’ ανταγωνιστούν ως ένα σημείο, στο επίπεδο του Γιουρόπα Λιγκ. ‘Η, μόνον ως το επίπεδο πριν τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ είναι μια…άλλη διοργάνωση, καμία σχέση με το αληθινό Τσάμπιονς Λιγκ.
Στο Τσάμπιονς Λιγκ, κάνεις περισσότερα λεφτά από πόντους. Τα λεφτά έρχονται με τη σέσουλα, οι πόντοι με το σταγονόμετρο. Πρόπερσι η ΑΕΚ μάζεψε λεφτά, για το καινούργιο γήπεδο. Από πόντους, ζερό. Εξι ματς, έξι ήττες, 2-13 γκολ. Πέρυσι ο πολύ καλός Ολυμπιακός, ως το τελευταίο παιγνίδι του ομίλου είχε ένα πόντο. Τους έκανε τέσσερις εν τέλει, με κορόνα-γράμματα. Δεν έβαλε το πέναλτι ο Ερυθρός Αστέρας, δύο λεπτά πριν το φινάλε του α’ μέρους. Εβαλε το πέναλτι ο Ελ Αραμπί, τρία λεπτά πριν το φινάλε του β’ μέρους.
Φυσικά, για λόγους που είναι εύκολο να γίνονται κατανοητοί, Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ πεθαίνουν να βουτήξουν στο βαρέλι με το μέλι. Κι ένας (λόγος) παραπάνω, ότι είναι η τελευταία χρονιά που δίνεται τέτοια δυνατότητα σε δύο (ελληνικές ομάδες). Από του χρόνου οι δύο ομάδες γίνονται μία, η πρωταθλήτρια. Και οι προκριματικοί γύροι, επιπλέον ένας. Εκεί που μπαίνουν Ουαλοί, Λιθουανοί, Μαυροβούνιοι, Γεωργιανοί, Φινλανδοί, Λευκορώσοι, Αλβανοί, Μολδαβοί κ.λπ.
Το μέλι είναι ακαταμάχητο, αλλά το πληρώνεις με ξύλο. Ο Ολυμπιακός έφτασε εκεί, ήδη. Η μακροχρόνια συνέπειά του στα θερινά προκριματικά, η ετοιμότητα και η αξιοπιστία του σ’ αυτά τα παιγνίδια, είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη. Η εικόνα στο Καραϊσκάκη έδειξε ότι η Ομόνοια είναι ίσαμε δύο επίπεδα παρακατιανή. Ακόμη και ομάδες κάτω από το top-6 της Σούπερ Λιγκ, πιο πολύ θα δυσκόλευαν τους κόκκινους. Ολα έμοιαζαν, και ήταν, μονάχα θέμα χρόνου για να συμβούν. Λίγη ταχύτητα, λίγη έκρηξη, σχόλασε ο γάμος.
Η Ομόνοια είχε κρατήσει ολόκληρη την ενδεκάδα της, φρέσκια. Κανείς απ’ όσους ξεκίνησαν στον Πειραιά, δεν είχε παίξει στο αμέσως προηγούμενο ματς του κυπριακού πρωταθλήματος. Κι όμως, για όλο το κουράγιο που είχαν να κόβουν ασταμάτητα, η απόστασή τους από την περιοχή του Ζοζέ Σα γινόταν ολοένα και πιο απέραντη. Σαν να ήταν το μήκος του τερέν, διπλάσιο. Η χάρη που μένει να κάνει ο Ολυμπιακός στον εαυτό του, είναι να πάει στη Λευκωσία και να νικήσει κι εκεί.
Το ζήτημα για μετά, στη φάση των ομίλων, είναι ότι ο Ολυμπιακός δύσκολα θ’ ανταγωνιστεί, άσε τους αντιπάλους που θα του φέρει η κλήρωση, καν τον περσινό εαυτό του. Και ο πλέον δυσαναπλήρωτος από εκείνους που έφυγαν, δεν είναι κανείς από τους δύο ακραίους μπακ. Ο πλέον δυσαναπλήρωτος στη λειτουργία του μηχανισμού, μοιάζει να είναι ο Γκιλιέρμε.
Χάρη στον Γκιλιέρμε (και στον Μπουχαλάκη) ο ορμητικός Καμαρά έφτανε να είναι ο πιο κοντινός συμπαίκτης του σέντερ-φορ. Ενα ψευτοδεκάρι, που έκανε τον αντίπαλο κόσκινο. Ανακτούσε μπάλες ψηλά, έδινε μπάλες, σούταρε μπάλες. Με την Ομόνοια ο Καμαρά, εναλλάξ με τον Μπουχαλάκη, έπαιζε έως 50 μέτρα πίσω. Ανάμεσα στους στόπερ, για να πάρει την πρώτη μπάλα. Οχι καλό.
Η πρόβλεψη για ξύλο στον όμιλο, προφανώς ισχύει και για τον ΠΑΟΚ. Με τη διαφορά, ότι ακόμη ο ΠΑΟΚ δεν έχει φτάσει εκεί. Επ’ αυτού τα νέα μετά το ταξίδι στη Ρωσία είναι, και κακά και καλά. Ξεκινώντας από τα κακά, η Κρασναντάρ στο πιο δύσκολο κομμάτι του παιγνιδιού-ποδόσφαιρο, δηλαδή στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου, έχει δουλεμένες πολύ ενδιαφέρουσες ρουτίνες.
Λεπτεπίλεπτες συνδυαστικές κινήσεις, με τους μπροστινούς (συμ)παίκτες σε κοντινές αποστάσεις, με πολλή σπόντα στους στενούς χώρους, με τη γρηγοράδα του αυτοματισμού, με τη μία επαφή. Μία τέτοια φάση άλλωστε, τους έδωσε τη νίκη. Με τη νίκη, έχουν προβάδισμα. Είναι το φαβορί. Αν θέλετε, έκλεψαν το προβάδισμα. Εδώ το κακό νέο είναι ότι δεν έχω την παραμικρή ιδέα, πώς δεν θα σκοράρουν (και) στην Τούμπα. Ο ΠΑΟΚ έτσι κι αλλιώς, τις φάσεις του τις τρώει σε κάθε παιγνίδι. Εύκολα, ή σχεδόν εύκολα.
Τα καλά νέα είναι ότι κι αυτοί θα φάνε γκολ, στην Τούμπα. Η αδυναμία στις αμυντικές μεταβάσεις τους, βγάζει μάτι. Δεν μπορώ ν’ αξιολογήσω, έτσι αυθαίρετα, πόσο επιδραστικός για το transition είναι στη θέση-έξι ο διεθνής τους, ο Γαζίνσκι, που έμεινε στον πάγκο (ερχόμενος από τραυματισμό) στο πρώτο ματς. Αλλά δεν νιώθω ότι είναι ζήτημα ενός παίκτη. Αυτή η ομάδα, από φιλοσοφία, είναι χτισμένη πρώτα για να ‘ναι entertaining κι έπειτα winning.
Ενώ ο ΠΑΟΚ έχει ανάγκη, στη ρεβάνς πιο πολύ από ποτέ, να είναι winning. Θα χρειαστεί, γκολ. Γκολ, στον πληθυντικό αριθμό. Ως τώρα, γκολ δίνουν οι πίσω από το εννέα. Τζόλης, Πέλκας, Ζίβκοβιτς. Κατά την εκτίμησή μου είναι κρίσιμο, ως την Τετάρτη ο Αμπέλ με κάποιον τρόπο να έχει “ενσωματώσει” στα πλέι της ομάδας το νέο εννέα. Καμία ομάδα δεν πήγε μακρυά, μονάχα με τους γύρω-γύρω από το εννέα. Καλοί/χρυσοί/άγιοι, αλλά όλοι χρειάζονται να είναι στο κόλπο και το εννέα. ‘Η μάλλον, πρώτα το εννέα.
Η ΑΕΚ νίκησε στην Ελβετία, με το εννέα της. Ενα άριστο νέο. Είπαμε, πρώτα το εννέα. Δεν θα τα βάζουν εσαεί, ο Μάνταλος με τον Λιβάια. Η ΑΕΚ έφαγε πολύ νερό στο κεφάλι, έφαγε πολύ ξύλο στο πρώτο ημίωρο, νίκησε 1-0 υποφέροντας, είναι ακριβώς η νίκη που κάθε Ιταλός λατρεύει, καθόλου λιγότερο ο Καρέρα και οι συνεργάτες του, όλα στο τέλος της ημέρας άξιζαν τον κόπο.
Νίκη της τρίτης ομάδας της ελληνικής λίγκας επί της δεύτερης ομάδας της ελβετικής λίγκας, κατά καμία έννοια δεν μας παίρνει να την υποβαθμίζουμε. Πολύ περισσότερο δεν νοείται να την υποβαθμίζει…η ίδια η ΑΕΚ που, μετά το δίμπαλο Αγρίνιο/Ζανκτ Γκάλεν φαίνεται ν’ αφήνει οριστικά πίσω τον οδυνηρό τελικό κυπέλλου. Η ΑΕΚ, για την ακρίβεια και η ΑΕΚ, τελεί σε φάση μερικής ανακατασκευής. Αυτές οι διεργασίες, παίρνουν τον χρόνο τους.
Οι λύσεις όμως, ακόμη και στα σημεία που με μια πρώτη ματιά μπορεί να δείχνουν αδιέξοδα, πάντοτε προκύπτουν καθ’ οδόν. Οσο πιο στριμωγμένη η κατάσταση, τόσο πιο απρόσμενη η διέξοδος. Ο Βασιλαντωνόπουλος “από το πουθενά” είναι ένα παράδειγμα. Ο Βασιλαντωνόπουλος έρχεται και επιτρέπει στην ΑΕΚ, δίχως πολλές-πολλές δεύτερες σκέψεις να πωλήσει τον Μπακάκη. Υποψιάζομαι δε, για τον Βασιλαντωνόπουλο, ότι έχει πολλά (περισσότερα) να δώσει σε σχηματισμό με τρεις σέντερ-μπακ.
Καμιά πενηνταριά σκαλοπάτια κάτω από τη Βόλφσμπουργκ στο ranking, η συζήτηση φαβορί/άουτσαϊντερ πηγαίνει περίπατο. Η ΑΕΚ θα υποδεχθεί στην Αθήνα, μια ομάδα δουλεμένη όσο η Ζανκτ Γκάλεν και, από πάνω, με την ατομική ποιότητα που η Ζανκτ Γκάλεν δεν διαθέτει. Εξίσου όσο ο ΠΑΟΚ στους τρεις διαδοχικούς γύρους με Μπεσίκτας, Μπενφίκα, Κρασναντάρ η ΑΕΚ μπορεί να σκέφτεται ότι, σε ένα ματς, έχει την πιθανότητά της να συρρικνώσει το χάντικαπ.
πηγή: sdna.gr
