Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Δεν θέλω να αφαιρέσω τίποτα από την ευρωπαϊκή προσπάθεια του Ολυμπιακού. Όχι μόνο την φετινή αλλά των τελευταίων ετών συνολικά, κυρίως με τον Πέδρο Μαρτίνς.
Άλλωστε οι Ερυθρόλευκοι αποτελούν μακράν της δεύτερης την καλύτερη ελληνική ομάδα στην Ευρώπη εδώ και κάμποσα χρόνια, με εμφανίσεις και αποτελέσματα που οι υπόλοιποι δεν πλησιάζουν καν.
Πλην όμως αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Μπορούμε να σταθούμε σε αυτήν να και να υιοθετήσουμε τίτλους που θέλουν τον Ολυμπιακό …μια ανάσα από την κατάκτηση ευρωπαϊκής κούπας ή αναλύσεις που περιγράφουν πώς «πάτησε» την Άρσεναλ και αποκλείστηκε καθαρά από ατυχία (το γεγονός ότι οι «Κανονιέρηδες» έχασαν ένα τσουβάλι γκολ και στα δυο παιχνίδια, ο Ολυμπιακός δεν είχε περισσότερες από τρεις – τέσσερις ευκαιρίες επίσης και στα δυο παιχνίδια και γενικά εδώ που τα λέμε η Άρσεναλ πέρασε εύκολα, είναι λεπτομέρειες που δεν πρέπει να τις αφήνουμε να μας χαλάνε μια ωραία ιστορία).
Ή μπορούμε να δούμε την αλήθεια κατάματα και να προσγειωθούμε λίγο στην πραγματικότητα.
Και τούτη είναι απλή όσο και σκληρή: Ναι, οι Ερυθρόλευκοι είναι μια καλή έως πολύ καλή ελληνική ομάδα στην Ευρώπη, με τον Μαρτίνς στον πάγκο. Ο τρόπος που παίζουν στα περισσότερα παιχνίδια τους ξεφεύγει από τον συνήθη των ελληνικών ομάδων εκτός συνόρων. Έχει θάρρος, ταυτότητα, αυτοπεποίθηση, καλή νοοτροπία.
Και ταυτόχρονα οι Ερυθρόλευκοι είναι μια μέτρια ευρωπαϊκή ομάδα. Έχουν σταθεροποιηθεί στο τρίτο γκρουπ δυναμικότητας, έχουν απόσταση από το τέταρτο αλλά κάθε φορά που πλησιάζουν το δεύτερο, πέφτουν σε τοίχο.
Όσο καλά λόγια κι αν αφιερώσει κάποιες στις εμφανίσεις της τελευταίας διετίας, επί της ουσίας αυτά προκύπτουν από την σύγκριση με τον εγχώριο ανταγωνισμό. Ο Ολυμπιακός αποθεώνεται διότι οι υπόλοιποι ελληνικοί σύλλογοι στην Ευρώπη κατά κανόνα θαλασσοδέρνονται (μιλάμε πάντα για το πρόσφατο διάστημα). Κατά τα άλλα, δεν έχει πετύχει και τίποτα πραγματικά μοναδικό. Δεν έχει περάσει από όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ στους «16», δεν έχει περάσει από τους «16» του Γιουρόπα Λιγκ στην οκτάδα και οι όποιες υπερβάσεις του είναι απέναντι σε ομάδες με βαριές φανέλες και κάπως προβληματικό παρόν (Μίλαν, Άρσεναλ).
Προφανώς κι αυτό δεν είναι κάτι εύκολο και απλό. Ούτε καν για μομφή. Ο Ολυμπιακός με βάση το μπάτζετ του κάνει αξιοπρεπώς τη δουλειά του στην Ευρώπη και με το παραπάνω. Στέκεται καλά, παίρνει βαθμούς και εκατομμύρια. Μέχρι εκεί.
Όλα τα υπόλοιπα είναι υπερβολές που συσκοτίζουν την πραγματικότητα που λέει ότι ο καλύτερος εκπρόσωπος του ελληνικού πρωταθλήματος στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, κινείται γύρω από στην μετριότητα. Λίγο πάνω, λίγο κάτω, ανάλογα τις συγκυρίες, πάντως στην μετριότητα.
Αυτό δείχνει πολλά. Πρωτίστως για το ελληνικό πρωτάθλημα και δευτερευόντως για τον Ολυμπιακό.
Πηγή: Sport DNA
