Του Βασίλη Σαμπράκου
Το ποδόσφαιρο δημιουργείται από τα συναισθήματα, και τρέφεται από τα συναισθήματα. Κι όσο πιο υψηλό είναι το επίπεδο, εκεί όπου η ποιότητα και η εκπαίδευση λαμβάνονται ως δεδομένα, τόσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά που κάνουν τα συναισθήματα, όπως και τα ψυχικά χαρίσματα. Γι’ αυτό η προπονητική στο επίπεδο της ελίτ φτάνει σήμερα να δίνει μεγαλύτερη σημασία στην διαχείριση των ανθρώπων και τη διαχείριση των συναισθημάτων από όσο δίνει στην εκπαίδευση.
Ο Βενσάν Κομπανί πήγε φορτισμένος το απόγευμα της Κυριακής στο Etihad. “Είναι από εκείνα τα πρωινά των αγώνων που σε βρίσκουν να ξυπνάς με την πίστη ότι θα κάνεις κάτι σημαντικό, ότι θα συνεισφέρεις”, εξήγησε μετά τη λήξη του ματς με τη Λέστερ. Ετσι είχε νιώσει σε κάθε παιχνίδι των τελευταίων 3-4 εβδομάδων, όπως αποκάλυψε, αλλά αυτή η πίστη δεν ήταν αρκετή για να προκαλέσει την τύχη του και να πετύχει ένα γκολ. Του συνέβαινε να ξυπνά με την “θα κάνω τη διαφορά” πίστη επειδή επηρεαζόταν από όσα διάβαζε και άκουγε για το γεγονός ότι δεν είχε σκοράρει στη διάρκεια της σεζόν, όπως είπε μετά το ματς. Του συνέβαινε όμως πιθανότατα και επειδή είχε επηρεαστεί από την εξέλιξη των συζητήσεων του ατζέντη του με τον Πεπ Γκουαρδιόλα σχετικά με την πιθανότητα επέκτασης του συμβολαίου του με τη Σίτι, το οποίο λήγει στο τέλος του μήνα. Ο αρχηγός ένιωθε στη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων ότι το τέλος της καριέρας του στη Σίτι είναι πιο πιθανό από ποτέ. Πήγαινε στο γήπεδο με τη συνείδηση ότι είναι πιθανό αυτό να ήταν το τελευταίο του επίσημο ματς στην έδρα της ομάδας που αγωνίζεται στη διάρκεια των τελευταίων 11 ετών.
Δεν είναι όμως μόνο τα παραπάνω που τη δημιούργησαν αυτή, που αποδείχθηκε η πιο σημαντική στιγμή του Κομπανί σε μια σεζόν που ενδέχεται να αποδειχθεί η τελευταία του στο Μάντσεστερ. Δίχως να το ξέρουν, οι συμπαίκτες του προκάλεσαν το χρυσό γκολ επί της Λέστερ επιδιώκοντας το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή να τον πείσουν να πασάρει, επειδή κατάφεραν να τον θυμώσουν, όπως ο ίδιος εξήγησε στο SkySports μετά τη λήξη του ματς. Ο Κομπανί, που δεν είχε ξαναπετύχει γκολ τα τελευταία 12 χρόνια με σουτ εκτός περιοχής, άκουγε τους συμπαίκτες να του φωνάζουν “όχι Βίνι, πάσα, μη σουτάρεις, κάνε πάσα στα πλάγια”. Και θύμωσε. “Μετά από τόσα χρόνια καριέρας δεν μπορούσα να ανεχθώ ότι νεαροί ποδοσφαιριστές μου έλεγαν αν πρέπει, αν μπορώ ή όχι να σουτάρω”, εξήγησε. Ο δημιουργικός θυμός, για έναν παίκτη με αυτή την ποιότητα, ήταν το τελευταίο συστατικό που χρειαζόταν να προστεθεί σε ένα κοκτέιλ συναισθημάτων που είχαν δημιουργηθεί από την λαχτάρα για τη νίκη και την επιθυμία να κάνει την τελευταία, αν αποδειχθεί τελευταία, παρουσία του στο Etihad για επίσημο αγώνα “να μετράει”, όπως είπε.
Ο Κομπανί δεν πήρε την ευθύνη του τελευταίου σουτ, της τελευταίας επίθεσης. Πήρε ένα σουτ στο 70′ λεπτό. Δεν θα ‘πρεπε να του βάλουν τέτοια πίεση οι συμπαίκτες. Δεν θα ‘πρεπε να είναι τόσο αρνητική η αύρα που του έστελνε ο Πεπ Γκουαρδιόλα από τον πάγκο, όπως ο ίδιος εκ των υστέρων παραδέχθηκε. Συνέβαινε επειδή στην συντριπτική πλειονότητά τους τα μέλη της Μάντσεστερ Σίτι, σε τερέν και πάγκο, όπως ίσως και στις κερκίδες, είχαν αρχίσει να παραλύουν από το άγχος και τον εκνευρισμό που δημιουργούνταν από τη συνείδηση ότι ο χρόνος περνά και το γκολ δεν έρχεται.
Ο Κομπανί σούταρε επειδή θύμωσε από την αμφισβήτηση, και επειδή πίστευε. Κι αυτή η στιγμή μεγαλείου είναι ένα highlight που διηγείται μέσα σε δευτερόλεπτα την ιστορία του των τελευταίων ετών. Σακατεμένος από τους πολλούς τραυματισμούς, και πληγωμένος από την αμφιβολία που έπιανε στον αέρα στη διάρκεια της τελευταίας περίπου διετίας, ο Κομπανί τρεφόταν από το όραμα της απάντησης που θα έδινε στο τερέν σχετικά με την επάρκειά του για το υψηλό επίπεδο. Στο ντοκιμαντέρ για την περσινή μαγική σεζόν της Σίτι, ο θεατής βλέπει τον – για καιρό – τραυματία Βέλγο να δουλεύει μόνος και να μην τα παρατά, να μην εγκαταλείπει, να μη κάθεται πάνω στα κεκτημένα, να μην αρκείται στον ρόλο του εμψυχωτή και του ηγέτη των αποδυτηρίων, και να πανηγυρίζει σαν τρελός οπαδός την κατάκτηση του τίτλου σε μια παμπ. Σε αυτό το ντοκιμαντέρ ο θεατής μπορεί να σχηματίσει εντύπωση και για την ανθρώπινη ποιότητα ενός παιδιού που νοιάζεται πολύ για τον συνάνθρωπό του και το δείχνει με πράξεις.
Με το ντοκιμαντέρ που δημιούργησε το βράδυ της Δευτέρας με όσα έκανε στο τερέν, με τα δάκρυα στη λήξη του ματς και με τα όσα δήλωσε μετά την ολοκλήρωση του αποχαιρετιστήριου γύρου στο Etihad, ο Κομπανί αφήνει πίσω ένα δείγμα που εξηγεί με σαφήνεια πώς διαχωρίζονται οι καλοί ποδοσφαιριστές – αθλητές από τους πρωταθλητές. Για εκείνον, όπως εξήγησε στην κάμερα, το να κάνει “του κεφαλιού” του δεν ήταν κανόνας της ζωής των τελευταίων περίπου 15 ετών της ποδοσφαιρικής ζωής του. “Εδώ και 15 χρόνια άκουγα τους μέσους να μου ζητούν να πασάρω και να μη σουτάρω και απαντούσα ότι κάποτε θα βάλω ένα γκολ που θα σας αφήσει άφωνους”, διηγήθηκε. Εκανε του κεφαλιού του, τόλμησε με την καρδιά του, βασίστηκε στον εγωισμό του, έβγαλε την ποιότητά του και έβαλε ένα γκολ που θα τον ανεβάσει ακόμη ψηλότερα στο πάνθεον της Σίτι επειδή ήθελε να “απαντήσει”, επειδή την αμφισβήτηση την μετέτρεψε σε κίνητρο.
“Στο τέλος της σεζόν θα πιούμε μια μπύρα και θα αποφασίσουμε μαζί τι θα κάνουμε”, είπε το βράδυ της Δευτέρας ο Γκουαρδιόλα όταν πιέστηκε να απαντήσει σχετικά με το αν θα επεκτείνει ή όχι το συμβόλαιο του Κομπανί. Ο,τι κι αν αποφασίσουν, είναι βέβαιο ότι αν η Σίτι κατακτήσει το πρωτάθλημα οι οπαδοί της θα πίνουν μπύρα στην υγειά του αρχηγού τους. Οποτε και αν φύγει από τη Σίτι, ο Κομπανί θα είναι πιο γεμάτος. Στάθηκε τυχερός επειδή προκάλεσε την τύχη του, με αυτή την εγγενή άρνησή του να χάνει, να τα παρατήσει, με αυτόν τον χαρακτήρα που δεν ανέχεται την αμφισβήτηση και την μετατρέπει σε κίνητρο. Την προκάλεσε επειδή είναι πρωταθλητής.
Πηγή: Gazzetta
