Του Διονύση Κουκουβιάδη
Ήταν αρχές Ιουνίου του 2015. Ο 54χρονος τότε, σχετικά άγνωστος στο ευρύ κοινό, προπονητής Luis de la Fuente Castillo, συνοδευόμενος από ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, μόλις είχε προσγειωθεί στο Αεροδρόμιο Μακεδονία. Λίγες εβδομάδες αργότερα, θα άρχιζε η τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου κάτω των 19 ετών, στα γήπεδα της Κατερίνης, της Λάρισας και της Βέροιας. Οι 8 Εθνικές Ομάδες που είχαν προκριθεί για την τελική φάση, ήταν η Ελλάδα (διοργανώτρια χώρα), η Ρωσία, η Ουκρανία, η Αυστρία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Γερμανία και η Ισπανία.
Ο σκοπός της ολιγοήμερης πρώτης επίσκεψης των δύο ανδρών στην Ελλάδα, ήταν η παρουσία τους στη διεξαγωγή της κλήρωσης για το σχηματισμό των δύο ομίλων του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Κ19, αλλά και η επιθεώρηση των τριών γηπέδων διεξαγωγής των αγώνων, του προπονητικού κέντρου και του ξενοδοχείου διαμονής της Εθνικής Ομάδας της Ισπανίας. Μετά από λίγες ημέρες, o Luis de la Fuente θα επέστρεφε στην Ελλάδα, με τους 18 ποδοσφαιριστές του και άλλα 16 συνολικά μέλη (προπονητικό team, γιατρό, φυσιοθεραπευτές, φροντιστές, μάγειρα, δημοσιογράφους κ.α.) της αποστολής της «Selección de fútbol de España» για την διεξαγωγή του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.
Μαζί με τον πρώην διαιτητή ποδοσφαίρου Χρήστο Αθανασόπουλο, ο οποίος εκείνο το ζεστό βράδυ του Ιουνίου εκτελούσε χρέη οδηγού, υποδεχτήκαμε τους δύο Ισπανούς, επιβιβαστήκαμε σε ένα όχι και τόσο πολυτελές Nissan Tiida και τους οδηγήσαμε σε παραλιακό ξενοδοχείο της Πιερίας, όπου ήταν προγραμματισμένο να διανυκτερεύσουν. Στη διαδρομή, η οποία διήρκεσε κάτι παραπάνω από μια ώρα, ο Luis de la Fuente ήταν εξαιρετικά ευγενικός και καλοδιάθετος. Είχα διαβάσει στο διαδίκτυο το βιογραφικό του για να είμαι πλήρως ενημερωμένος για τον άνθρωπο που θα υποδεχτώ. Παρασυρμένος από τον ποδοσφαιρικό ενθουσιασμό μου και την αγάπη μου για την ισπανική γλώσσα, του έκανα αρκετές ερωτήσεις. Θα το θεωρούσα εντελώς φυσιολογικό να μη μου δώσει και πολλή σημασία, μιας και είχε προηγηθεί γι’αυτόν ένα αεροπορικό ταξίδι με ενδιάμεσο σταθμό και η ώρα άφιξής του στη Θεσσαλονίκη ήταν αρκετά προχωρημένη. Παρόλα αυτά, απάντησε με ευγένεια στις ερωτήσεις μου και μου αποκάλυψε ότι είχε επισκεφτεί άλλη μια φορά τη Θεσσαλονίκη, ως παίχτης της Σεβίλλης, σε εκείνο το αξέχαστο ματς του Οκτώβρη του 1990, στο οποίο η Σεβίλλη πήρε την πρόκριση από τον ΠΑΟΚ με συνολικό σκορ 3-4 στη διαδικασία των πέναλτι. «Θυμάμαι ότι εκείνο το βράδυ υποφέραμε πολύ για να προκριθούμε», ήταν ακριβώς τα λόγια του.
Ως ποδοσφαιριστής, ο Luis de la Fuente αγωνίστηκε κυρίως ως πλάγιος αριστερός μπακ και κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ισπανίας (temporada 1982 – 1983 & 1983 – 1984), ένα Copa del Rey (1983 – 1984) και ένα Supercopa de España (1984) με την Αθλέτικ Μπιλμπάο, ενώ αγωνίστηκε επίσης στη Σεβίλλη και στην Αλαβές. Συνολικά έλαβε μέρος σε περισσότερα από 250 παιχνίδια στην Primera Division. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση εντός των 4 γραμμών το 1994, σε ηλικία μόλις 33 ετών.
Η προπονητική καριέρα του γεννημένου στο Haro της αυτόνομης επαρχίας La Rioja της βόρειας Ισπανίας, Luis de la Fuente Castillo, δεν είχε να επιδείξει κάποια αξιοσημείωτη επιτυχία μέχρι το 2013 που εντάχθηκε στο δυναμικό των μικρών Εθνικών Ομάδων της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ισπανίας. Πορτουγκαλέτε, Αουρερά, Ακαδημίες Σεβίλλης, Ακαδημίες και Β’ ομάδα της Αθλέτικ Μπιλμπάο. Το 2011 έκανε ένα σύντομο πέρασμα από την Αλαβές, η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία του ομάδα σε συλλογικό επίπεδο. Έπειτα από 18 δύσκολους μήνες ανεργίας, ο Luis de la Fuente είδε μια αγγελία στην εφημερίδα, στην οποία έλεγε ότι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ισπανίας αναζητούσε προπονητές για τις μικρές της Εθνικές Ομάδες. Όταν ο Ζουλιέν Λοπετέγκι πήρε προαγωγή, η θέση του προπονητή της K19 έμεινε κενή. Φαβορί για τη θέση ήταν ο πρώην ποδοσφαιριστής της Ρεάλ Μαδρίτης Fernando Morientes. Ο άνθρωπος που πήρε την απόφαση να προσληφθεί ο Luis de la Fuente, αρχικά δοκιμαστικά για τρεις μήνες, ήταν o Gines Melendez. Άλλος ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος για το ποδόσφαιρο της Ισπανίας, τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω εκείνο το αξέχαστο καλοκαίρι του 2015. «Dionisio, όταν τελειώσει το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, θα σου κάνω δώρο μια συλλογή με τα αγαπημένα μου ισπανικά τραγούδια», μου είπε. Και κράτησε την υπόσχεσή του.
Έπειτα από εκείνο το διήμερο του Ιουνίου στην Κατερίνη, ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στο αεροδρόμιο. Στη διαδρομή ρώτησα τον Luis de la Fuente αν θα μείνει στη Μαδρίτη μέχρι να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα. Μου απάντησε ότι θα επέστρεφε για μερικές μόνο ημέρες στo Haro για να γιορτάσει τα γενέθλια του (21 Ιουνίου) με την οικογένειά του και κατόπιν θα πήγαινε στη Μαδρίτη. Τον ρώτησα πόσα χρόνια συμπληρώνει και σχεδόν μελαγχολικά μου απάντησε «Κλείνω τα 54 Dionisio, δεν μπορώ να το πιστέψω πως πέρασαν τόσο γρήγορα τα χρόνια». Όμως είναι μια ζωή γεμάτη ποδόσφαιρο Coach, πολλοί θα ζήλευαν την πορεία σας ως εδώ, του απάντησα πολύ αυθόρμητα. Συμφώνησε και χαμογέλασε. Που να φανταστούμε εκείνη την ημέρα, ότι τα πολύ σπουδαία για τον προπονητή Luis de la Fuente δεν είχαν καν ξεκινήσει….
Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή…
Ο Luis de la Fuente επέστρεψε λίγες ημέρες μετά στην Ελλάδα, για να οδηγήσει την Εθνική Ομάδα Κ19 της Ισπανίας στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 2015. Ο τελικός διεξήχθη στην Κατερίνη στις 19 Ιουλίου του 2015. Αντίπαλος ήταν η Ρωσία. Η παρέα του Rodri, του Unai Simon, του Mikel Merino, του Dani Ceballos, του Borja Mayoral, του Jesus Vallejo, του Jorge Mere και του Marco Asensio επικράτησε με 2-0 και πανηγύρισε στη μικρή Κατερίνη την πρώτη σημαντική στιγμή της ποδοσφαιρικής καριέρας όλων εκείνων των παιδιών, αλλά και της προπονητικής καριέρας του Luis de la Fuente. Τα γκολ εκείνο το βράδυ σημείωσαν ο Borja Mayoral και ο μετέπειτα παίκτης του Ολυμπιακού Nahuel Matias Leiva. Ο τελευταίος μου έκανε δώρο τη φανέλα του. Ο αγαπημένος μου αμυντικός Jesus Vallejo μου δώρισε υπογεγραμμένα τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Ο προπονητής τερματοφυλάκων Miguel Angel España Rosado μου δώρισε κι αυτός τα γάντια του. Πιο πολύτιμες από όλα τα παραπάνω δώρα ωστόσο, οι ανεξίτηλες εικόνες και οι αναμνήσεις που μένουν ολοζώντανες στο μυαλό μου, 11 καλοκαίρια μετά.
Τριά χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 2018, ο Luis de la Fuente πήρε τη θέση του σπουδαίου Albert Celades στην Εθνική Ομάδα Κ21 της Ισπανίας. Ένα χρόνο μετά, στις 30 Ιουνίου του 2019, την οδήγησε στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Κ21, νικώντας στον τελικό τη Γερμανία με 2-1. Στις 8 Ιουνίου 2021, έκανε το ντεμπούτο του ως προπονητής της εθνικής ανδρών σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Λιθουανίας, λόγω της απουσίας του Luis Enrique εξαιτίας του πρωτοκόλλου COVID-19. Ο αγώνας διεξήχθη στο Λεγανές και η Ισπανία κέρδισε με 4-0.
Στις 8 Δεκεμβρίου 2022, μετά την αποχώρηση του Luis Enrique ύστερα από το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ, ανακοινώθηκε ότι θα είναι ο νέος προπονητής της Εθνικής Ισπανίας. Τέσσερις ημέρες αργότερα παρουσιάστηκε επίσημα, υπογράφοντας συμβόλαιο μέχρι το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2024. Στο διάστημα που ακολούθησε, oδήγησε την Εθνική Ομάδα της Ισπανίας στην κατάκτηση του UEFA Nations League της περιόδου 2022–2023 για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ωστόσο, η επόμενη επιτυχία του ήταν η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα…. Η Ισπανία κατέκτησε αήττητη το Euro 2024, κερδίζοντας την Αγγλία με 2–1 στον τελικό. Τον Ιανουάριο του 2025, ο Luis de la Fuente επέκτεινε το συμβόλαιό του μέχρι το τέλος του Euro 2028.
Σήμερα, 19 Ιουλίου του 2026, 11 ακριβώς χρόνια μετά τον τελικό της Κατερίνης και έπειτα από μια εξαιρετική πορεία στα γήπεδα της Αμερικής, όντας αήττητη στην κανονική διάρκεια για 37 συνεχόμενα επίσημα παιχνίδια από το 2024, η Ισπανία του 65χρονου πλέον Luis de la Fuente, του Unai Simon, του Mikel Merino και του Rodri, διεκδικεί απέναντι στην Αργεντινή του Lionel Messi να κατακτήσει για δεύτερη φορά στην ιστορία της το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ο Luis de la Fuente, μετά από την απόλυσή του από την Αλαβές το 2011 σε ηλικία 50 ετών, δεν σταμάτησε να πιστεύει, να εργάζεται σκληρά, να θέτει υψηλούς στόχους και να ονειρεύεται. Μια αληθινή πηγή έμπνευσης!
¡Suerte Míster!
¡Vamos a por la Copa del Mundo!
