Του Βασίλη Σαμπράκου
Την επομένη του ματς με την Εσθονία σχολίαζα ότι τα όσα έκανε η Εθνική δεν σήκωναν μεγάλη ανάλυση επειδή στην πραγματικότητα η Ελλάδα δεν είχε κάνει απολύτως τίποτα για να νικήσει. Την επομένη του ματς με το Βέλγιο συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, έχεις πολλά να πεις σχετικά με την εμφάνιση της Εθνικής ακριβώς επειδή η Ελλάδα έκανε πολλά για να νικήσει. Το κύριο νόημα της συζήτησης στην επόμενη ημέρα δεν είναι το τι έκανε η Εθνική κόντρα στους Βέλγους, το οποίο δεν αποδείχθηκε αρκετό, αλλά το γιατί δεν τα έκανε όλα αυτά την περασμένη Πέμπτη, όταν και θα ήταν αρκετά για μια νίκη – μισό εισιτήριο για τα μπαράζ του Μουντιάλ 2018.
Είναι εντελώς λανθασμένη η “εδώ το ματς ζητούσε άμυνα, και σε αυτό είμαστε καλοί, μόνο αυτό ξέρουμε να κάνουμε και γι’ αυτό είχαμε καλή εικόνα” εκτίμηση, η οποία πήγε να κυριαρχήσει στην κουβέντα μετά τη λήξη του παιχνιδιού. Αυτή είναι μια εκτίμηση που αδικεί την χθεσινή εμφάνιση, αδικεί αυτό που έδειξε η Ελλάδα και, κυρίως αυτό, δεν βοηθά κανέναν στην Εθνική να αλλάξει νοοτροπία. Ναι, η Ελλάδα κράτησε λιγότερο τη μπάλα συγκριτικά με το Βέλγιο (41%-59%), αλλά στα πρώτα 75′ λεπτά οι Ελληνες ήταν πιο ουσιαστικοί επιθετικά και πιο απειλητικοί για την αντίπαλη εστία συγκριτικά με τους λαμπερούς Βέλγους. Το ημίχρονο βρήκε τους Ελληνες να έχουν ολοκληρώσει 93 πάσες και τους Βέλγους 267, αλλά ήταν η Ελλάδα αυτή που είχε περισσότερες τελικές προσπάθειες στον στόχο (2-1), περισσότερα κόρνερ (4-2), περισσότερα κερδισμένα φάουλ (5-3). Η ολοκλήρωση του 90’λεπτου βρήκε τους Βέλγους να έχουν επιχειρήσει 34 επιθέσεις και τους Ελληνες 27. Το Βέλγιο έκανε μόλις 3 παραπάνω τελικές προσπάθειες από την Ελλάδα (10-7), κι αυτή η διαφορά πιθανόν να μην είχε παρουσιαστεί αν δεν είχε ανοίξει τόσο το ματς στο τελευταίο δεκάλεπτο, όταν οι Ελληνες διεθνείς ανοίχτηκαν επηρεασμένοι από την ανάγκη του γκολ και την κόπωση. Κι είναι γι’ αυτό που σήμερα οι Βέλγοι κάνουν πολλή κριτική στην δική τους Εθνική για τα χθεσινά, την ώρα που εμείς κάνουμε κριτική για την Πέμπτη και όχι για την Κυριακή.
Το βράδυ της Κυριακής η Εθνική πήρε χειροκρότημα επειδή είχε καλό αγωνιστικό σχέδιο, καλύτερες επιλογές ενδεκάδας, καλύτερη διαχείριση του ματς κατά την εξέλιξή του από τον πάγκο, πολύ περισσότερη ένταση στο παιχνίδι της και μεγαλύτερη προσήλωση και στις δύο φάσεις παιχνιδιού, δηλαδή τόσο με όσο και χωρίς τη μπάλα στα πόδια. Κι όλο αυτό συνέβη επειδή στο μεσοδιάστημα, από το βράδυ της Πέμπτης μέχρι το βράδυ της Κυριακής είχε χτιστεί αυτή η εθνική συνείδηση. Οι πάντες είχαν συνειδητοποιήσει την κατάσταση και είχαν αντιληφθεί το ματς με τους Βέλγους ως την τελευταία ευκαιρία για να συνεχίσουν να κρατούν την τύχη της 2ης θέσης στα πόδια τους. Κάναμε το λάθος να συμπεριφερθούμε στον χθεσινό σαν να ήταν ο υπέρ πάντων αγώνας, ενώ τέτοιος ήταν αυτός της προηγούμενης Πέμπτης, όχι ο χθεσινός.
Την Παρασκευή έγραφα σχετικά με την ευθύνη του Μίκαελ Σκίμπε για όσα είδαμε και δεν είδαμε στο ματς με την Εσθονία. Η ευθύνη για όσα δεν συνέβησαν στο ματς της προηγούμενης Πέμπτης όμως βαραίνει εξίσου, αν όχι περισσότερο, όλο τον οργανισμό της Εθνικής, με πρώτη την Ομοσπονδία. Δική της δουλειά και ευθύνη ήταν να επικοινωνήσει σωστά τη σημασία του ματς με την Εσθονία. Δική της δουλειά και ευθύνη ήταν να γεμίσει το Καραϊσκάκη το βράδυ της περασμένης Πέμπτης. Αρκούσε η απλή επιλογή να προσφέρει δωρεάν εισιτήρια για το ματς με την Εσθονία σε όσους έσπευσαν να εξαντλήσουν τα εισιτήρια για το ματς με το Βέλγιο. Θα ήταν η πρώτη ή η τελευταία φορά που η ΕΠΟ θα μοίραζε πολλά δωρεάν εισιτήρια προκειμένου να γεμίσει το Καραϊσκάκη; Αρκούσε μια καμπάνια στα media για να τραβήξει την προσοχή σε εκείνο το ματς και να φωνάξει προς την φίλαθλη κοινωνία ότι εκείνος ήταν ο τελικός και όχι ο χθεσινός. Η σημερινή είναι μια πολύ φρέσκια διοίκηση, για να μπορώ να είμαι πολύ αυστηρός μαζί της, αλλά δεν μπορεί κανείς να δεχθεί ότι άνθρωποι που (υποτίθεται ότι) ασχολούνται εδώ και δεκαετίες με το ποδόσφαιρο και παρακολουθούσαν την Εθνική στο παρελθόν πήγαν τόσο αδιάβαστοι και άφησαν την Ομάδα τόσο μόνη το βράδυ της Πέμπτης, να παίξει τον τελικό σε ατμόσφαιρα θερινού φιλικού προετοιμασίας. Ναι, ο Σκίμπε κοιμήθηκε, και μαζί του αποκοιμήθηκαν οι ποδοσφαιριστές, αλλά γι’ αυτό υπάρχει διοίκηση στην Ομοσπονδία και γι’ αυτό πληρώνονται στελέχη που έχουν την ευθύνη της υποστήριξης της Εθνικής, για να τους ξυπνάνε πριν, όχι εκ των υστέρων.
Είναι πολλά και σοβαρά τα λάθη που έκανε ο Σκίμπε την περασμένη Πέμπτη, όπως καλά διαπιστώσαμε την Κυριακή. Πίεσε (χθες) μια ομάδα που είχε 89% ακρίβεια στις μεταβιβάσεις και δεν πίεσε (την Πέμπτη) μια ομάδα που τελείωσε το ματς με 76% ακρίβεια στις μεταβιβάσεις. Επαιξε (χθες) με σέντερ φορ που έχει την ικανότητα να συνδυαστεί με τη μπάλα στο έδαφος αλλά και να πάει σε “ένας εναντίον ενός” καταστάσεις για να αποκτήσει πλεονέκτημα και δεν το έκανε ποτέ την Πέμπτη. Εφερε τους “μεσοεπιθετικούς” κοντά στον φορ χθες, και κάπως έτσι πήρε το γκολ από τον Ζέκα, και δεν τους έφερε ποτέ κοντά και πίσω από τον φορ την περασμένη Πέμπτη για να τους δώσει την ευκαιρία να παίξουν κάθετα, με τη μπάλα στο έδαφος, και να επιχειρήσουν να συνδυαστούν και να ντριμπλάρουν. Επέλεξε δημιουργικούς κεντρικούς μέσους χθες, απέναντι στο Βέλγιο και όχι την Πέμπτη, απέναντι σε μια ακίνδυνη ομάδα. Το δημιουργικό ρεπερτόριο της Εθνικής στο χθεσινό ματς ήταν πολύ πλουσιότερο αυτού που (δεν) είχε την περασμένη Πέμπτη, γι’ αυτό και κατάφερε να προβληματίσει την βελγική άμυνα πολύ περισσότερο από όσο προβλημάτισε την εσθονική. Το γεγονός ότι στο ένα ματς με 487 ολοκληρωμένες πάσες έφτιαξε 10 τελικές προσπάθειες (την Πέμπτη) και στο άλλο με 226, δηλαδή με λιγότερες από τις μισές ολοκληρωμένες πάσες έφτιαξε 7 τελικές προσπάθειες καταδεικνύει ότι όταν το game plan είναι το κατάλληλο η Ελλάδα μπορεί και να φτιάξει, όχι μόνο να καταστρέψει ποδόσφαιρο. Και η Εθνική του Σκίμπε μας έχει δείξει ότι μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο. Γι’ αυτό και η συζήτηση περί της προοπτικής της Εθνικής, εφόσον αυτή ολοκληρώσει τα παιχνίδια της προκριματικής φάσης του Μουντιάλ 2018 με εικόνα όμοια της χθεσινής, θα πρέπει να ανοίξει, αναφορικά με το μέλλον της σχέσης με τον Σκίμπε, πάνω στη βάση ότι επί των ημερών του Γερμανού ξανάγινε ομάδα και ξανάπαιξε, έστω κατά διαστήματα, ποδόσφαιρο.
Πηγή: Gazzetta
