Του Χρήστου Σωτηρακόπουλου
Τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Αν και για να είμαστε ειλικρινείς, τα δύσκολα για την Αγγλία έχουν ήδη προκύψει. «Ζορίστηκε» στον όμιλο, αγχώθηκε πάρα πολύ απέναντι στο Κονγκό, είδε τον Χάρι Κέιν να τη σώζει, αλλά τώρα οι ισορροπίες είναι διαφορετικές. Θα παίξει στο Αζτέκα, η ιστορία έχει δείξει πως εκεί το Μεξικό δεν ηττάται και για να έχει πραγματικές ελπίδες η ομάδα του Τούχελ, θα πρέπει να «εμφυτεύσει» στο DNA της, κάτι που γενικώς δεν προτιμά… Έτσι θα έχει τύχη και θα διαχειριστεί το υψόμετρο. Σε διαφορετική περίπτωση, ίσως οι Άγγλοι να εκτιμήσουν τώρα λίγο περισσότερο τον Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ και τα όσα έκανε στη χώρα τους.
Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε αυτό το Μουντιάλ είχα την αίσθηση πως η Αγγλία δύσκολα θα φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής. Και, μέχρι στιγμής, δεν έχω δει κάτι που να μου αλλάζει αυτή την άποψη.
Αν εξαιρέσουμε την πρεμιέρα απέναντι στην Κροατία και το επιβλητικό 4-2, η εικόνα της ομάδας δεν ήταν αυτή που θα περίμενε κάποιος από μία χώρα που θέλει να διεκδικήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η ισοπαλία με την Γκάνα ήταν απογοητευτική, απέναντι στον Παναμά χρειάστηκαν 60 λεπτά χωρίς να δημιουργηθεί πραγματική απειλή για να ανοίξει το παιχνίδι, ενώ και στη φάση των «32» η Αγγλία βρέθηκε από πολύ νωρίς να κυνηγά το σκορ απέναντι στο Κονγκό.
Εκεί, όμως, εμφανίστηκε ξανά ο άνθρωπος που τόσα χρόνια κουβαλά αυτή την εθνική στις πλάτες του. Ο Χάρι Κέιν.
Με δύο γκολ γύρισε μόνος του το παιχνίδι, έστειλε την Αγγλία στους «16» και, κατά την άποψή μου, έσωσε και τη θέση του Τόμας Τούχελ. Γιατί αν η Αγγλία αποκλειόταν σε αυτό το σημείο, η κουβέντα θα είχε ήδη ανοίξει και θα ήταν πολύ δύσκολο να σταματήσει.
Τώρα, όμως, αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα.
Το Μεξικό περιμένει στο Αζτέκα. Και αυτό δεν είναι μία απλή έδρα. Είναι μία από τις πιο ιδιαίτερες που υπάρχουν στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Το μεγάλο υψόμετρο αλλάζει τις ισορροπίες, οι γηπεδούχοι γνωρίζουν κάθε εκατοστό του γηπέδου και η ιστορία λέει πως εκεί δεν έχουν γνωρίσει ποτέ την ήττα σε Παγκόσμιο Κύπελλο, ούτε το 1970 ούτε το 1986.
Ακούω πολλές αναφορές στον αγγλικό Τύπο για το γήπεδο, τον Μαραντόνα και όσα έγιναν εκεί στο παρελθόν. Είναι ωραίες ιστορίες, αλλά δεν παίζουν ποδόσφαιρο. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι τι θα κάνει ο Τόμας Τούχελ.
Κατά την προσωπικό μου άποψη, πρέπει να κάνει κάτι που η Αγγλία ιστορικά δεν έκανε ποτέ. Να αποδεχθεί ότι σε ορισμένα παιχνίδια δεν χρειάζεται να έχει εκείνη την πρωτοβουλία.
Πρέπει να περιμένει. Να αφήσει το Μεξικό να κρατήσει περισσότερο την μπάλα, να μην ανοίξει το παιχνίδι από νωρίς και να επιτρέψει στους ποδοσφαιριστές του να προσαρμοστούν στις συνθήκες του Αζτέκα. Όσο περνά η ώρα, η ποιότητα της Αγγλίας μπορεί να κάνει τη διαφορά. Αν όμως επιχειρήσει να επιβάλει από το πρώτο λεπτό τον ρυθμό της, φοβάμαι πως θα πέσει στην παγίδα που θέλουν οι Μεξικανοί.
Μέχρι τώρα, άλλωστε, δεν έχω πειστεί ούτε από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές. Ο Κέιν είναι ο φυσικός ηγέτης και το αποδεικνύει κάθε φορά που η ομάδα τον χρειάζεται. Ο Μπέλιγχαμ παρουσιάζεται καλύτερος από όσο θα περιμέναμε πριν από τη διοργάνωση. Ο Ντέκλαν Ράις τρέχει ασταμάτητα, παρότι ο ίδιος παραδέχθηκε πως αγωνίζεται με ενοχλήσεις.
Από εκεί και πέρα, όμως, υπάρχουν ερωτήματα. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί έμεινε εκτός αποστολής ο Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ, που δεδομένα θα μπορούσε να δώσει λύσεις, παρά την αρνητική του σεζόν με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το ίδιο ισχύει και για τον Τζάροντ Μπόουεν. Αντίθετα, ο Ιβάν Τόνεϊ βρίσκεται στην αποστολή χωρίς να έχει προσφέρει το παραμικρό, ενώ προσωπικά θεωρώ πως είτε ο Ντόμινικ Κάλβερτ-Λιούιν είτε ο Ντάνι Γουέλμπεκ θα προσφέρουν κάτι. Το ίδιο πιστεύω και για τον Κόουλ Πάλμερ, έναν ποδοσφαιριστή που απέδειξε στο προηγούμενο EURO πως μπορεί να αλλάξει μόνος του τη ροή ενός αγώνα.
Και ίσως, τελικά, αν η Αγγλία δεν καταφέρει να φτάσει εκεί που ονειρεύεται, αρχίσει να εκτιμά λίγο περισσότερο όσα πέτυχε ο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ.
Για χρόνια ακούγαμε πως δεν ήταν αρκετός. Κι όμως, οδήγησε την Αγγλία σε δύο τελικούς μεγάλων διοργανώσεων, την καθιέρωσε ψηλά σε όλες τις διοργανώσεις που συμμετείχε και έκανε τον κόσμο να το πιστέψει ξανά. Μπορεί να μην ήξερε πώς να τους κερδίσει, αλλά τουλάχιστον κατάφερνε να φτάσει μέχρι εκεί.
Ο Τούχελ ίσως γνωρίζει καλύτερα πώς να διαχειριστεί έναν τελικό. Το ερώτημα είναι αν αυτή η Αγγλία θα του δώσει ποτέ την ευκαιρία να βρεθεί σε έναν, διότι το οικοδόμημα που έχει «χτίσει» ως τώρα, δεν πείθει. Και το πραγματικά μεγάλο, πρώτο «ραντεβού» είναι σε ένα γήπεδο, που δεν έχει επιτρέψει σε φιλοξενούμενο να πανηγυρίσει κόντρα στο Μεξικό…
Πηγή: England365
