Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Ήττες, νίκες, καλές και κακές εμφανίσεις. Για τον Ολυμπιακό το ζητούμενο της φετινής σεζόν είναι άλλο, όσο δύσκολο κι αν είναι να το αντιληφθεί η συντριπτική πλειοψηφία μιας φίλαθλης κοινής γνώμης που έχει μάθει να κρίνει τα πάντα… εκ του αποτελέσματος. Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, οι συζητήσεις που ανοίγουν για τους «ερυθρόλευκους» δεν πρέπει να σχετίζονται με βραχυπρόθεσμα συναισθήματα που προκαλεί ένας θρίαμβος ή ένα στραβοπάτημα, αλλά υπό το πρίσμα ενός μακροπρόθεσμου σχεδιασμού.
Όπως έχουμε συζητήσει ουκ ολίγες φορές από το ξεκίνημα της σεζόν, ο Ολυμπιακός ψάχνεται και διανύει τα πρώτα του βήματα σε μια περίοδο προσαρμογής αφενός στη φιλοσοφία του Ντέιβιντ Μπλατ και αφετέρου στις συνθήκες μετάβασης στην επόμενη μέρα του συλλόγου. Είναι μια προσπάθεια που θα διαρκέσει μήνες και που – θα επαναλάβω – πρέπει να αξιολογηθεί το καλοκαίρι του 2020.
Στο πλαίσιο των παραπάνω ιδιαίτερων συνθηκών, πρέπει να δοθεί απάντηση σε ένα καίριο ερώτημα: Δεδομένου ότι ο Ολυμπιακός στήριξε τη «χρυσή» εποχή των τελευταίων ετών στον ελληνικό του κορμό, μπορεί να βαδίσει στην ίδια συνταγή για να χτίσει και την επόμενη μέρα του; Δύσκολη η απάντηση. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η συνολική προσφορά των Ελλήνων παικτών του Ολυμπιακού σε σχέση με τα πρώτα πέντε χρόνια της τρέχουσας δεκαετίας (που ουσιαστικά καθιέρωσε τους Πειραιώτες στην ελίτ της Ευρωλίγκας) βρίσκεται διαρκώς σε φθίνουσα πορεία. Να δούμε, ένα προς ένα τα οστά του ελληνικού κορμού; Ας τους πάρουμε ανά θέση, αφήνοντας εκτός εξίσωσης τις περιπτώσεις Σπανούλη – Πρίντεζη που έχουμε υπεραναλύσει…
Βαγγέλης Μάντζαρης: Πριν από δύο χρόνια, θα κέρδιζε… άνευ συναγωνισμού το βραβείο του πιο βελτιωμένου παίκτη στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Εδώ και μήνες τον βλέπεις και προσπαθείς να βρεις που στα κομμάτια πήγε ο γκαρντ που αποτελούσε σημείο αναφοράς όχι μόνο στην άμυνα, αλλά και στην επίθεση του Ολυμπιακού; Που έχει χαθεί ο παίκτης με την προσωπικότητα να βγαίνει μπροστά στα δύσκολα, να παίρνει μεγάλα σουτ σε στιγμές που η μπάλα «ζεματάει», να έχει εκτοξεύσει τα ποσοστά ευστοχίας του από το τρίποντο. Θαρρείς και έχουν εμφανιστεί ξαφνικά οι… εξωγήινοι του Space Jam και έχουν αφαιρέσει το ταλέντο του. Υπάρχει μια στιγμή του αγώνα με τη Ζαλγκίρις που είναι χαρακτηριστική του ελλείματος αυτοπεποίθησης από το οποίο – εκτός των άλλων – υποφέρει. Κάποια στιγμή, στην τρίτη περίοδο αν θυμάμαι καλά, παίρνει την μπάλα στα χέρια του στη γωνία και επιχειρεί αμαρκάριστος τρίποντο. Η μπάλα μόλις και μετά βίας ακούμπησε τη στεφάνη… Επιπλέον, θυμίζω, ότι βάσει ύψους συμβολαίου αλλά και βάσει προσφοράς των προηγούμενων ετών ο Μάντζαρης έπρεπε να θεωρείται σήμερα ο βασικός άσος στην «ερυθρόλευκη» περιφέρεια. Αντ’ αυτού σπάει τα κοντέρ σε… αρνητικούς δείκτες (η αξιολόγηση του στη φετινή Ευρωλίγκα βρίσκεται στο… 1,7!) και αποτελεί έναν από τους κύριους λόγους για τους οποίους ο Μπλατ αναζητεί μανιωδώς γκαρντ στην αγορά…
Βασίλης Τολιόπουλος: Δεν είναι πλέον κανένας πιτσιρικάς. 22 ετών είναι. Θυμίζω απλά ότι 22 ετών ήταν ο Βαγγέλης Μάντζαρης στο φάιναλ φορ του 2012! Βρίσκεται εκτός rotation, ο Μπλατ φαίνεται να μην τον θεωρεί ακόμη έτοιμο για επίπεδο Ευρωλίγκας, άρα ενδεχόμενος δανεισμός του ίσως αποτελεί μονόδρομο προκειμένου να αποκτήσει παραστάσεις και εμπειρίες που θα του επιτρέψουν να επιστρέψει πιο έτοιμος στο λιμάνι.
Κώστας Παπανικολάου: Στα δικά μου μάτια φάνταζε ως ο επόμενος ηγέτης του Ολυμπιακού που θα παραλάμβανε την σκυτάλη από τα χέρια Σπανούλη – Πρίντεζη, μέχρι να την παραδώσει στον επόμενο. Η εικόνα του, όμως, εδώ και μήνες είναι απογοητευτική και στις δύο πλευρές του παρκέ. Ακόμη και στην άμυνα. Ο δείκτης αξιολόγησής του στη φετινή Ευρωλίγκα βρίσκεται καθηλωμένος στο 6.8 και γενικά η εικόνα του δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον… πυραυλοκίνητο φόργουορντ που άφηνε άφωνη την Ευρώπη με τις επιδόσεις του και οδήγησε τους Χιούστον Ρόκετς να του εμπιστευτούν μια θέση στον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ.
Αλέξανδρος Βεζένκοφ: Ένα από τα… μυστήρια της χρονιάς. Η εικόνα του στα πρώτα παιχνίδια της σεζόν ήταν άκρως ενθαρρυντική. Κομβικός στη Χίμκι, θετικός με Αρμάνι, Μακάμπι και ξαφνικά… χάθηκε. Οι επιδόσεις του εμφάνισαν καθίζηση, ο χρόνος παρουσίας του στην πεντάδα περιορίστηκε στο ελάχιστο (στο Κάουνας δεν αγωνίστηκε ούτε τρία λεπτά) και πλέον έχει υποχωρήσει αρκετά στο rotation του Μπλατ. Με τον Αμερικανό κόουτς να έχει δείξει ότι δεν αδικεί παίκτες (το αντίθετο), προφανώς κάτι βλέπει τον Βεζένκοφ που δεν τον ικανοποιεί…
Γιώργος Μπόγρης: Αφήνω εντελώς στην άκρη τους λόγους για τους οποίους απασχολεί κατά καιρούς την κοινή γνώμη και μένω αποκλειστικά στην αγωνιστική του προσφορά. Ο δείκτης αξιολόγησης στον σχετικό πίνακα της Ευρωλίγκας μιλάει από μόνος του: Το απόλυτο μηδέν (0,3 για να είμαστε ακριβείς). Έχει πατήσει παρκέ σε 7 από τα 11 παιχνίδια του Ολυμπιακού και στα δύο έφτασε στο σημείο να έχει… αρνητικό συντελεστή (-3 στο Μόναχο, -2 στο Κάουνας). Ειδικά στην επίθεση η εικόνα του είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτική! Και αυτό είναι το παράδοξο της υπόθεσης, καθώς οι «ερυθρόλευκοι» τον απέκτησαν από την Τενερίφη ως σέντερ και αξιοπρόσεκτη ευχέρεια στο σκοράρισμα γύρω από τη ρακέτα. Οι μέσοι του όροι στην απαιτητική ACB άλλωστε, δεν έπεφταν κάτω από τους 7 πόντους, ενώ και η παρουσία του στο Basketball Champions League κάθε άλλο παρά απαρατήρητη είχε περάσει. Στον Πειραιά, όμως, η προσφορά του στην ομάδα περιορίζεται μόνο στη σκληρή άμυνα που καλείται να παίξει και στη… σχέση του με την εξέδρα. Αγωνιστικά διεκδικεί – όσο σκληρό κι αν ακούγεται – τον τίτλο του χειρότερου σέντερ που έχει αγωνιστεί στον Ολυμπιακό την τρέχουσα δεκαετία. Και, επαναλαμβάνω, στην Ισπανία έχει αποδείξει ότι δεν είναι ψηλός για πέταμα. Κάθε άλλο…
Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω δεδομένα την αναγκαιότητα ειδικής διαχείρισης των δύο ηγετών του Ολυμπιακού (με τον Σπανούλη να βρίσκεται στο 37ο έτος της ηλικίας του και τον Πρίντεζη να ετοιμάζεται να μπει στο 34ο και να προέρχεται από δύο σεζόν… καψίματος λόγω της υπερφόρτωσής του) και το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο αμείλικτο: Μήπως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα που καλείται να διαχειριστεί ο Μπλατ και η διοίκηση του Ολυμπιακού δεν αφορά τόσο την ποιότητα των ξένων του, αλλά την… ελεύθερη πτώση του ελληνικού του κορμού;
ΥΓ: Όλα τα παραπάνω προστίθενται στο γεγονός ότι κανένας ξένος δεν είναι σταθερός. Όλοι έχουν προσόντα, αλλά και πολλά πάνω-κάτω, γεγονός ίσως αναμενόμενο. Στο τέλος της ημέρας, πάντως, το ταμείο είναι αυτό: Ο Πρίντεζης και ο Σπανούλης αναζητούν… συμπαίκτες Έλληνες και ξένους να βγουν μπροστά και να δώσουν βοήθειες με συνέπεια. Αυτή τη στιγμή πέραν του Μιλουτίνοφ όλοι οι υπόλοιποι μοιάζουν με τρενάκι roller coaster. Κι αν για πρωτάρηδες στην Ευρωλίγκα, όπως ο ΛεΝτέι και ο Γκος υπάρχουν ελαφρυντικά, για… παλιοσειρές της ομάδας όπως ο Μάντζαρης ή ο Παπανικολάου υπάρχουν απαιτήσεις. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι οι Έλληνες ήταν αυτοί που παραδοσιακά έπαιρναν από το χέρι τους ξένους που έπιαναν λιμάνι και ενίοτε τους βοηθούσαν να εκτοξεύσουν την καριέρα τους φορώντας την ερυθρόλευκη φανέλα…
Πηγή: Sport DNA
