Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Σε μια διοργάνωση όπως η Ευρωλίγκα, με ασταμάτητα και δύσκολα παιγνίδια δηλαδή, για να τα καταφέρεις να μην έχεις κραδασμούς στην κανονική της περίοδο και να μπεις με τον αέρα στα πανιά σου που χρειάζεσαι όταν αυτή κρίνεται, δηλαδή στα play off και στο Final4, χρειάζονται δυο πράγματα: να αποκτήσεις κεκτημένη ταχύτητα (πράγματα που σου δίνουν η φόρμα και η πληρότητα) και να δείξεις αντοχή, όταν τα πράγματα είναι δύσκολα. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ βρίσκονται σε αυτές τις δυο ολότελα διαφορετικές φάσεις. Ο Ολυμπιακός κερδίζοντας και την Μπαρτσελόνα (87-75) έφτασε τις 6 νίκες στα 7 τελευταία του ματς και τις 5 συνεχόμενες: έχει αυτή την στιγμή το περισσότερο γκάζι (και κατ΄επέκταση και την μεγαλύτερη σταθερότητα) στην διοργάνωση μαζί με την Φενέρ – το κάνει φανερό και το γεγονός ότι αυτή την αγωνιστική έχασαν ομάδες όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Χάποελ Τελ Αβίβ και η Μονακό, όλες υποψήφιες για την πρώτη τετράδα. Ο ΠΑΟ από την άλλη, κερδίζοντας δύσκολα την Βίλερμπαν απλά θύμισε τα προβλήματα του, με τα οποία παλεύει: ή θα τα ξεπεράσει ή θα τον λυγίσουν. Δε μάθαμε κάτι καινούργιο αυτή την αγωνιστική αλλά είχε κι αυτή την σημασία της.
Ο Μπαρτζώκας τρίβει τα χέρια του
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας τρίβει τα χέρια του κι όταν αυτός τρίβει τα χέρια του ο κόσμος τρίβει τα μάτια του. Ο Ολυμπιακός είχε ένα εκπληκτικό πρώτο δεκάλεπτο κόντρα στην Μπαρτσελόνα όταν και προηγήθηκε με 27-13 κι ένα σπουδαίο τέταρτο όταν και την περιόρισε στους 11 πόντους: αν δεν υπήρχε η μοναδική στιγμή έλλειψης συγκέντρωσης του Ταρίκ Τζόουνς σε όλο το ματς θα είχε γλυτώσει το καλάθι του Βέσελι στην λήξη και θα είχε πάρει και την διαφορά σβήνοντας το -13 του πρώτου ματς. Το σημαντικότερο όμως στην νίκη αυτή είναι ότι αρχίζει να φαίνεται μια σημαντική διαφορά σε σχέση με πέρσι – για την ακρίβεια υπάρχει κάτι που θυμίζει τον Ολυμπιακό που έπαιξε στο Final 4 του Βελιγραδίου και αυτόν του Κάουνας: αναφέρομαι στην δυνατότητα της ομάδας να έχει στο ίδιο ματς και ανά δεκάλεπτο πολλούς και διαφορετικούς πρωταγωνιστές.
Πέρυσι ο Ολυμπιακός ήταν επιθετικά εξαρτημένος από τον Φουρνιέ και τον Βεζένκοφ κι αναζητούσε σε όλη την διοργάνωση αυτό τον τρίτο επιθετικό πόλο που όπως παίζεται το μπάσκετ σήμερα είναι απαραίτητος για να σκαρφαλώνεις εύκολα στους 90 πόντους. Φέτος το πράγμα είναι διαφορετικό και τα δύο ματς με την Μπαρτσελόνα είναι ενδεικτικά. Στην Βαρκελώνη ο Ολυμπιακός είχε πάρει 20 πόντους από τον Βεζένκοφ και 19 από τον Ντόρσεϊ, αλλά όποτε οι δυο φρέναραν στην διάρκεια του ματς ο Ολυμπιακός χανόταν: ο Σάσα είχε κάνει ένα μέτριο πρώτο ημίχρονο και ο Ντόρσεϊ ένα πολύ κακό φινάλε. Την Πέμπτη οι δυο είχαν σε γενικές γραμμές την ίδια επιθετική προσφορά: ο Βεζένκοφ χάρη κυρίως σε ένα μαγικό ξεκίνημα έφτασε πάλι τους 20π κι ο Ντόρσεϊ χάρη στα ξεσπάσματα του τέλος έφτασε τους 17π. Αλλά δίπλα τους υπήρχαν αυτή την φορά κι άλλοι που έκαναν τον Ολυμπιακό πραγματικά πολυφωνικό: ο Τζόουνς με 16 πόντους (κατά κανόνα προσωπικούς και συχνά έπειτα από επιθετικά ριμπάουντ) έδωσε λύσεις ενώ σκλήρανε και την άμυνα, ενώ ο Γουόρντ με 8 πόντους ήταν βασικός υπεύθυνος για το γκάζι της αρχής. Δίπλα σε όλους, ο Φουρνιέ με άμυνες ανθολογίας (παρόλο που έπαιξε πολύ με 4 φάουλ) και καθοδήγηση της ομάδας σχεδόν υποδειγματική ειδικά στο τέλος θύμισε ότι μπορεί να προσφέρει ακόμα κι αν δεν σκοράρει πολύ. Φέτος υπάρχουν κι άλλοι που μπορούν να το κάνουν.
Μελανό σημείο; Η απώλεια σε ένα ακόμα ματς (το τρίτο στην σειρά) μιας μεγάλης διαφοράς, αλλά το πράγμα δεν είναι τόσο ανησυχητικό. Οφείλεται νομίζω κυρίως στο ότι οι Αμερικάνοι γκαρντ που ήρθαν για να βοηθήσουν τον Γουόκαπ είναι ακόμα σε φάση ρονταρίσματος, ενώ έλειπε και ο Νιλικίνα. Ο Μόρις είναι εκτός και ο δίδυμός του νεοφερμένος Τζόζεφ έχει μεγάλη θέληση αλλά θέλει τον χρόνο του: στα 12 λεπτά που έπαιξε έκανε πολλά και συγχρόνως λίγα. Αν οι δυο είχαν αποκτηθεί το καλοκαίρι σήμερα – και μετά την προσθήκη του Τζόουνς – ο Ολυμπιακός θα είχε μια αξιοζήλευτη πληρότητα που την βρήκε ψάχνοντας: ο Μπαρτζώκας έχει χρησιμοποιήσει 19 παίκτες από την αρχή της σεζόν και το καλό είναι ότι κατάλαβε ότι οι καλές ομάδες χρειάζεται πρώτα να είναι πλήρης και τα υπόλοιπα έπονται.
Ωραία στιγμή και η αγκαλιά του κόουτς με τον Ντόρσεϊ: δείχνει πως ακόμα κι αν δυο άνθρωποι αντιλαμβάνονται το μπάσκετ διαφορετικά, πρέπει να συνεργάζονται: στις καλές ομάδες όλοι χωράνε. Είναι φανερό πως μετά κόπων και βασάνων ο Ολυμπιακός είναι στο δρόμο για να έχει επιτέλους μια σπουδαία, δηλαδή πλήρης ομάδα. Την Πέμπτη έλειπαν ο Παπανικολάου, ο Νιλικίνα, ο Μόρις, και δεν έπαιξε καθόλου ο Χολ. Ποιος το κατάλαβε;
Επανάληψη της ίδιας εικόνας
Αντιθέτως αυτές που γίνονται συνεχώς όλο και πιο πολύ βαριές κι ασήκωτες είναι οι απουσίες του ΠΑΟ – και δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτή του Ναν που είναι η μεγαλύτερη που θα μπορούσε να έχει ο Αταμάν, αφού όλη η ομάδα του βασίζεται επιθετικά στον Αμερικάνο. Στον ΠΑΟ καιρό τώρα υπάρχουν «παρόντες – απόντες», δηλαδή παίκτες που την μια εμφανίζονται και την άλλη χάνονται – προφανώς και με ευθύνη του προπονητή που έχοντας μπλέξει με ένα γρίφο που δεν του αρέσει, δυσκολεύεται να παρουσιάσει μια ομάδα με την στοιχειώδη σταθερότητα. Τέτοιοι παίκτες είναι ο Σόρτς, ο Γιούρτσεβεν, ο Τολιόπουλος, ο Ρογκαβόπουλος και πλέον και ο Φαρίντ. Κόντρα στην Βιλερμπαν ο Αταμάν ξεκίνησε τους Σόρτς, Τολιόπουλο και Ρογκαβόπουλο (και μαζί τους Χουάντσο και Χόλμς) και τρόμαξε τόσο με αυτά που είδε που τους έβγαλε σε χρόνο ρεκόρ. Στον Σόρτς και στον Ρόγκα έδωσε χρόνο και στην συνέχεια (γιατί ο Ναν λείπει κι ο Οσμαν δεν είναι ακόμα καλά και φαίνεται), αλλά δεν πήρε τίποτα. Το ίδιο συμβαίνει καιρό τώρα και με τους Φαρίντ και Γιούρτσεβεν. Ο πρώτος πληρώνει εμφανώς ότι ήρθε ενώ η σεζόν είχε ξεκινήσει και φαίνεται ότι δεν έχει κάνει προετοιμασία. Ο Τούρκος όσο περνά ο καιρός παίζει και λιγότερο. Ο Αταμάν μπροστά σε αυτά πάει στην αγαπημένη του λύση («πολλά από λίγους») αλλά οι λίγοι γίνονται όλο και λιγότεροι κι αυτό έχει ως συνέπεια όχι μόνο να μην βελτιώνεται η εικόνα του ΠΑΟ, αλλά και να υπάρχουν πάντα τα ίδια προβλήματα. Στα τελευταία ματς ο ΠΑΟ προσπαθεί να τα λύσει ρίχνοντας βάρος στην άμυνα, αλλά αυτό δεν αποτρέπει τους γκαρντ των αντιπάλων σχεδόν σε όλα τα ματς του ΠΑΟ να μοιάζουν ότι μόλις ήρθαν από τους τελικούς του ΝΒΑ. Χθες ήταν η σειρά του Μπράιαν Αγκόλα να βάλει 20π κι αν δεν ήταν πραγματικά κακοί οι άποντοι Γουότσον και Λάιτι ο ΠΑΟ θα είχε μπλέξει σοβαρά.
Η σοβαρότητα και το νοικοκυριό του Σλούκα, που αξιοποιεί και τον Χόλμς, σε συνδυασμό με την πολυποίκιλη προσφορά του Γκραντ και των Μίτογλου και Χουάντσο έδωσαν στον ΠΑΟ μια νίκη πιο εύκολη από όσο δείχνει το τελικό σκορ (το 78-79 διαμορφώθηκε από τον Αγκόλα ενώ το ματς είχε ουσιαστικά τελειώσει), αλλά εντός της νίκης υπάρχουν πολλά σημάδια προβληματισμού. Ο ΠΑΟ είχε 8/24 τρίποντα, 15 λάθη και δεν μπορούσε να ξεφύγει στο τέλος από μια ομάδα που είχε 38% στο δίποντο. Βέβαια το ό,τι πολλοί που είναι μπροστά του στην βαθμολογία χάνουν, τον βολεύει. Αλλά κι αυτός έχει ήδη 10 ήττες, που αν δεν κάνω λάθος είναι πιο πολλές από όσες είχε πέρυσι σε όλη την κανονική περίοδο. Στην οποία όμως ο Ναν ήταν πάντα παρών κι ΜVP της διοργάνωσης…
Πηγή: Karpetshow
