Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι και πέρυσι, αγωνιστικά, ο ΠΑΟΚ ήταν καλύτερη ομάδα από την ΑΕΚ. Άλλωστε, αφήνοντας στην άκρη αφαιρέσεις βαθμών, τιμωρίες και τα συναφή, μετά το μεταξύ τους ματς στην Τούμπα (ό,τι συνέβη από εκεί και πέρα έχει μικρή σημασία – η ΑΕΚ δεν θα γκέλαρε ξανά αν κρινόταν ο τίτλος από αυτό) και εφόσον δεν μέτρησε το γκολ του Βαρέλα, η Ένωση είχε δυο βαθμούς παραπάνω από τον ΠΑΟΚ, έχοντας παίξει ένα ματς περισσότερο. Αυτό από μόνο του ακυρώνει κάθε συζήτηση περί ξεκάθαρης αγωνιστικής ανωτερότητας των «κιτρινόμαυρων». Τα πράγματα ήταν οριακά και κρίθηκαν από όσα έγιναν εκτός γηπέδου και όχι εντός αυτού.
Το άξιζε η ΑΕΚ σε μεγάλο βαθμό, αλλά θα το άξιζε και ο ΠΑΟΚ. Από το ρολό στο Γκαρθία κι έπειτα, εντούτοις, η συζήτηση περί ποδοσφαίρου πήγε περίπατο και στο τέλος, ό,τι κι αν γινόταν, μεγάλος θριαμβευτής της σεζόν ήταν η τοξικότητα.
Θα μου πείτε, για ποιο λόγο τα ανασκαλίζω σήμερα όλα αυτά; Σήμερα που ο ΠΑΟΚ έχει μόλις σφραγίσει ένα ιστορικό επίτευγμα; Ακριβώς για αυτό. Για να καταστήσω απολύτως διακριτή την διαφορά.
Ο ΠΑΟΚ πήρε το φετινό πρωτάθλημα αήττητος. Το ξαναγράφω: ο ΠΑΟΚ πήρε το πρωτάθλημα αήττητος! Ποιος το πέτυχε αυτό; Η ομάδα που επί σειρά ετών άπαντες υποτιμούσαν ή χλεύαζαν. Θεωρούσαν ότι δεν διαθέτει μέταλλο και βαριά φανέλα, ότι είναι χαμένη από χέρι κάθε φορά που κατεβαίνει στο Λεκανοπέδιο, ότι είναι ΠΑΟΚάκι και άλλα τέτοια γραφικά.
Και κοιτάξτε τώρα τι συνέβη: ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα που διεξήχθη με ξένους διαιτητές στα ντέρμπι, και – πάμε άλλη μια να το εμπεδώσουμε – το κατέκτησε αήττητος! Προερχόμενος μάλιστα από ένα δραματικό φινάλε στην περυσινή σεζόν, το οποίο αν ήταν πράγματι ΠΑΟΚάκι, αν δεν διέθετε μέταλλο και βαριά φανέλα θα τον είχε διαλύσει!
Το σύνολο του Λουτσέσκου όμως, όχι απλώς δεν διαλύθηκε αλλά έγραψε ιστορία – έγινε η δεύτερη μόλις ομάδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο που ολοκληρώνει το πρωτάθλημα χωρίς ήττα. Ένα συγκλονιστικό κατόρθωμα που όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος είναι αδύνατον να μην παραδεχτεί την αξία του. Ο ΠΑΟΚ, επανήλθε στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου, εμφατικά, δίχως αμφισβήτηση από πουθενά.
Αντιθέτως, αν έπαιρνε πέρυσι το πρωτάθλημα, αν μετρούσε δηλαδή το γκολ του Βαρέλα, θα ήταν ένα πρωτάθλημα με αμφισβητούμενο γκολ (για πολλούς), με μεταμεσονύκτιες αποφάσεις της αθλητικής δικαιοσύνης, με σκανδαλώδη εύνοια, και άλλα παρεμφερή. Θα ήταν ένα πρωτάθλημα που είτε το άξιζε, είτε όχι ο ΠΑΟΚ, θα μας το έβγαζαν από τη μύτη! Θα το ευχαριστιόμασταν (εν πάση περιπτώσει εγώ θα το ευχαριστιόμουν) απείρως λιγότερο από το εκπληκτικό φετινό.
Το οποίο είναι τόσο καθαρό, τόσο αναμφισβήτητο, τόσο ωραίο και ΠΑΟΚτσήδικο που ειλικρινά θεωρώ ότι άξιζε την αναμονή 33 χρόνων και 12 δύσκολων αλλά υπέροχων μηνών!
Τρεις δεκαετίες με πίκρες, στεναχώριες, θυμό και αδικίες, για ένα πρωτάθλημα που πολλοί θα θεωρούσαν άδικο; Ε, όχι ρε παιδιά, κρίμα θα ήταν.
Τρεις δεκαετίες όμως, για ένα κατόρθωμα όπως το φετινό που θα μείνει στην ιστορία; Ναι, ΟΚ, αυτό το δέχομαι. Μια χαρά ανταλλαγή!
Υ.Γ. Παρεμπιπτόντως, η ιστορία του νέου, μεγάλου ΠΑΟΚ δεν τελείωσε. Τώρα μόλις ξεκίνησε να γράφεται.
Πηγή: Sport DNA
