Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Δεν λέω ότι μας έλλειψε το ποδόσφαιρο. Το Μουντιάλ του Κατάρ με όλες τις ενστάσεις οι οποίες δικαίως το συνοδεύουν για τα εξωαγωνιστικά γεγονότα που προηγήθηκαν και έχουν καταγραφεί, είναι ποιοτικά πολύ καλό. Όσοι θεωρούσαν ότι -επειδή οι παίκτες έχουν αγωνιστικό ρυθμό- θα δούμε ωραία διοργάνωση δικαιώθηκαν. Είναι επίσης ένα Παγκόσμιο Κύπελλο με αρκετές ενδιαφέρουσες ιστορίες: από τον μύθο του Μέσι που γιγαντώνεται διαρκώς, μέχρι την αποκαθήλωση του Κριστιάνο και από το εκπληκτικό Μαρόκο μέχρι τον τελικό που ούτε παραγγελία να είχε κάνει η FIFA, υπάρχουν πραγματικά πολλά πράγματα που θα θυμόμαστε. Πρωτίστως βέβαια πρέπει να θυμόμαστε τους χιλιάδες νεκρούς .
Οφείλω, ωστόσο να πω, ότι καλός ο Μέσι, εντάξει, αλλά καλύτερος Μπίσεσβαρ. Δηλαδή όχι ακριβώς καλύτερος, στην παρούσα φάση ο λατρεμένος «Μπίσε» είναι μάλλον χειρότερος και από τον Σταύρο Κόλκα (αν βάζαμε τον Σταύρο δεκάρι). Όμως η φετινή παραδοξότητα, να διακόπτεται η αγωνιστική δράση πάνω στο καλύτερο, δημιούργησε πολλαπλά στερητικά σύνδρομα. Οπότε το πρώτο επίσημο παιχνίδι του ΠΑΟΚ στην Καλαμάτα ήταν για εμάς τους εξαρτημένους βάλσαμο. Σε βαθμό που βλέπαμε ακόμα και τον «αφάνα» και αγαλλίαζε η ψυχή μας.
Για λίγα λεπτά βέβαια. Μετά στρώσαμε, ήρθαμε στα ίσα μας και επανήλθαν τα γνωστά βασανιστικά ερωτήματα.
Είναι δυνατόν ενώ πλησιάζει η έναρξη της μεταγραφικής περιόδου, το πρωτάθλημα ξαναρχίζει και υπήρχε χρόνος όποιος παίκτης αποκτηθεί να έρθει και να κάνει προετοιμασία ώστε να είναι έτοιμος την 1ην Ιανουαρίου, ο ΠΑΟΚ να συζητά ακόμα αν θα πάρει παίκτη;
Είναι δυνατόν να παίζει ο «Μπίσε» σε τόσο κακό αγωνιστικό χώρο και ο έρμος ο Κουαλιάτα που έδειξε κάποια πράγματα στην Κύπρο να μην αγωνίζεται ούτε λεπτό;
Για να μιλήσουμε λίγο σοβαρά. Ο ΠΑΟΚ έδειξε στο φινάλε του πρώτου γύρου αισθητή βελτίωση, την οποία επιβεβαίωσε και στα φιλικά της Κύπρου. Δεν την επιβεβαίωσε στην Καλαμάτα, έχοντας πάντως αρκετά ελαφρυντικά και κάνοντας την δουλειά, πράγμα που ήταν και το σημαντικότερο.
Όμως το κενό στο «10», ειδικά όταν δεν παίζει και ο Ελ Καντουρί (όχι και το πιο ασύνηθες) εξακολουθεί να βγάζει μάτι. Ο Μουργκ, ο οποίος βγήκε από την ναφθαλίνη το παλεύει και σε σχέση με τον Ντιέγκο που δεν μπορεί πια μάλλον προσφέρει περισσότερα, αλλά κι αυτό είναι ενδεικτικό ένδειας και έλλειψης εμπιστοσύνης στον Κουαλιάτα.
Ο Λουτσέσκου πέρυσι, περίπου αναγκαστικά, έβαλε στην ομάδα Λύρατζη, Τσιγγάρα και η χρονιά άλλαξε προς το καλύτερο. Φέτος έβαλε Φελίπε και Ράφα Σοάρες, μαζί με τον Κωνσταντέλια και πάλι η εικόνα του ΠΑΟΚ βελτιώθηκε. Το ερώτημα αν τους βάζει αργά ή αν τους βάζει όταν είναι έτοιμοι παραμένει αναπάντητο. Το ιστορικό του Ρουμάνου δείχνει ότι είναι «μανούλα» στην διαχείριση παικτών. Οπότε εμπιστευθούμε την κρίση του και για τη θέση 10: για να μην παίζει ο Κουαλιάτα, υπάρχουν λόγοι προφανώς.
Για να μην αποκτηθεί μεσοεπιθετικός ούτε τώρα, ουδένα λόγο μπορώ να φανταστώ.
Πηγή: Sdna
