Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Ολυμπιακός κέρδισε τον Βόλο με 1-0 και η ΑΕΚ τον Αστέρα Τρίπολης με το ίδιο σκορ αλλά εκτός έδρας. Και οι δυο ομάδες στο τέλος των παιγνιδιών φάνηκαν κομμάτι ανακουφισμένες για διαφορετικούς λόγους. Ο Ολυμπιακός δεν είχε καταφέρει να βρει αυτό το δεύτερο γκολ που έψαχνε από το 27’ όταν ο Ελ Καμπί άνοιξε το σκορ. Η ΑΕΚ είδε τον Στρακόσια να κρατά το υπέρ της αποτέλεσμα στις καθυστερήσεις. Όλα τα 1-0 δεν είναι ίδια. Αλλά συνήθως τα πιο πολλά είναι υποχρεωτικά: θέλω να πω πως όταν μιλάμε για μεγάλες ομάδες που κάνουν τέτοιες νίκες, αυτές οι νίκες έχουν έρθει γιατί για διάφορους λόγους δεν θα μπορούσε το πράγμα να γίνει αλλιώς. Εχουμε να κάνουμε με παιγνίδια που το αποτέλεσμα γίνεται εντός του ματς σημαντικότερο από το παιγνίδι. Και κατά την διάρκεια του παιγνιδιού οι ομάδες που προηγούνται το υπερασπίζονται, γιατί καταλαβαίνουν πως δύσκολα θα μπορούσε στην συγκεκριμένη βραδιά να υπάρχει άλλο μεγαλύτερο.
Θα το κάνω λίγο περισσότερο κατανοητό.
Με το μυαλό στο Αμστερνταμ
Ο Ολυμπιακός βρήκε τον Βόλο ανάμεσα στα δυο σημαντικότερα παιγνίδια του στο Τσάμπιονς λιγκ, το ματς με την Μπάγερ Λεβερκούζεν και το ματς με τον Αγιαξ. Πριν το ματς με την γερμανική ομάδα ανέλαβε το παιγνίδι με τον Αστέρα στην Τρίπολη: του βγήκε σε καλό. Αν στον Ολυμπιακό μπορούσαν, πιστεύω θα ζητούσαν αναβολή και του ματς με τον Βόλο – όχι ο κόουτς Μεντιλίμπαρ, οι υπόλοιποι υπεύθυνοι για το αγωνιστικό. Ετσι έγινε μια προσπάθεια ο Ολυμπιακός να παίξει, και συγχρόνως να μην παίξει, δηλαδή να κατεβεί στο ματς με μια ενδεκάδα με αναπληρωματικούς ώστε να μην χρησιμοποιηθούν όσοι θα αγωνιστούν στο Αμστερναμ. Δεν είναι η πρώτη φορά: γινόταν στα ματς του κυπέλλου πχ όσο αυτά υπήρχαν. Αλλά εδώ το πράγμα ήταν διαφορετικό για δυο λόγους. Πρώτον γιατί καθώς φαίνεται όλοι είχαν το μυαλό τους στο ματς με τον Αγιαξ – πρώτος ο Μεντιλίμπαρ κι αυτό φάνηκε από τις επιλογές του. Και δεύτερον γιατί η παρουσία ενός παίκτη στο συγκεκριμένο ματς (με ελάχιστες εξαιρέσεις) σημαίνει ταυτόχρονα μη παρουσία του στο επόμενο που είναι και το σημαντικό. Στα περισσότερα ματς του κυπέλλου οι αναπληρωματικοί που έπαιρναν ευκαιρίες προσπαθούσαν να πείσουν τον προπονητή ότι αξίζουν ευκαιρίες και στα ματς του πρωταθλήματος και του Τσάμπιονς λιγκ. Το ματς κόντρα στον Βόλο ήταν κάτι σαν τιμωρία: βρέθηκαν σε αυτό βασικοί για να μην παίξουν στο επόμενο. Κι αυτό έκαναν. Επαιξαν χωρίς το απαραίτητο κέφι. Σαν το ματς να μην είχε για τους πιο πολλούς κανένα νόημα. Σε ένα τέτοιο ματς είναι δύσκολο να περιμένεις μεγάλα σκορ, πολλές φάσεις, ωραίο ποδόσφαιρο κτλ. Το ματς έγινε μια απλή διαδικασία και τίποτα πιο πολύ.
Ποιος άλλος να βάλει γκολ;
Και μετά υπάρχει και κάτι πολύ πιο αγωνιστικά συγκεκριμένο: η ενδεκάδα που επιλέχτηκε να ξεκινήσει δεν είχε και παίκτες που να υπόσχονται γκολ. Στη θέση του δεξιού μπακ ταλαιπωρήθηκε ο καλός στόπερ Καλογερόπουλος από τον οποίο μπορείς να περιμένεις πολλά όχι όμως και σέντρες, οβερλαπ, παραγωγή φάσεων κτλ. Αριστερά ήταν ο Μπρούνο που παίζει καλά με την Εθνική Νορβηγίας. Ο Μπιανκόν και κυρίως ο Μάντσα, κρατάνε την θέση στα μετόπισθεν αλλά δεν χτίζουν φάσεις. Ο Ντάνι Γκαρθία δεν έχει πετύχει πιο πολλά από τρία γκολ στην ζωή του. Ο Σιπινόνι ακόμα δεν έχει σκοράρει στην Ελλάδα. Ο Νασιμέντο για να γίνει απειλητικός πρέπει να πατήσει περιοχή: και εξαιτίας του τρόπου που παίζει ο Ολυμπιακός και εξαιτίας των συνήθιών του αυτό δεν προβλέπεται. Προβλέπεται – κατά κάποιο τρόπο – στην περίπτωση του Στρεφέτσα, αλλά κι αυτός κάθε φορά που ξεκινάει είναι σαν να δίνει εξετάσεις: με τόσο άγχος ποδόσφαιρο δεν παίζεται. Ποιοι απόμειναν; Ο εμφανώς κουρασμένος από τις υποχρεώσεις στο Κύπελλο Εθνών Ευρώπης ΕλΚαμπί και ο Ποντένσε. Οι δυο τους συνεργάστηκαν υποδειγματικά στην φάση του γκολ κι ο Μαροκινός σκόραρε. Ο Πορτογάλος έφτιαξε σχεδόν μόνος του τρεις – τέσσερις καλές ευκαιρίες αλλά έλειπε καιρό: είχε και λίγη γκίνια. Από την ανάγνωση της σύνθεσης και μόνο καταλαβαίνεις γιατί χρειάστηκε ο Τζολάκης. Ο Βόλος, με κάμποσους αναπληρωματικούς αλλά χωρίς καμία απολύτως πίεση, όταν κατάλαβε ότι δεν κινδυνεύει παρά ελάχιστα, έπαιξε τα ρέστα του. Αρκούσαν ο δραστήριος Λάμπρου, ο καλός Χουάνμπι, ο πολύ κινητικός Μακνί και ο πανταχού παρών Σόρια στα μετόπισθεν για να γίνει επικίνδυνος και να αναγκάσει τον Τζολάκη σε δυο τουλάχιστον σημαντικές επεμβάσεις.
Κακή νοοτροπία
Ο Μεντιλίμπαρ είχε νεύρα γιατί κατάλαβε πως για την κακή νοοτροπία με την οποία ο Ολυμπιακός προσέγγισε το ματς έχει ευθύνες κι ο ίδιος. Αλλά όταν έβαλε κάποιους από τους βασικούς που ξεκούρασε (Τσικίνιο, Εσε, Ροντινέι) δεν είδε καμία διαφορά. Πρέπει να ξανακερδίσει τους Γιάρεμτσουκ και Γιαζίτζι – ειδικά αν ο Τούρκος δεν φύγει. Αλλά όταν δεν τους χρησιμοποιεί ως βασικούς σε αυτό έστω το ματς είναι δύσκολο. Από τελεί αυτό το παιγνίδι καμπανάκι συναγερμού για την συνέχεια; Για το ματς στο Αμστερνταμ όχι: ό,τι και να γίνει εκεί, δεν έχει καμία σημασία με το χθεσινό παιγνίδι. Για την εξέλιξη του πρωταθλήματος όμως έχει. Διότι μου μοιάζει πάρα πολύ δύσκολο μια ομάδα, ακόμα κι ο Ολυμπιακός που το ελληνικό πρωτάθλημα το ξέρει καλά, να το κερδίσει έχοντας την νοοτροπία του «παίζω τόσο όσο» και κερδίζω διαδικαστικά.
Δύσκολο και απαιτητικό το 4-4-2
Η ΑΕΚ δεν κέρδισε διαδικαστικά στην Τρίπολη: μόχθησε απέναντι στον Αστέρα και πολύ μάλιστα. Πέρασε με ένα σπουδαίο γκολ του Γιόβιτς που με την κεκτημένη ταχύτητα που απέκτησε χάρη στην σούπερ εμφάνιση κόντρα στον ΠΑΟ δεν θα μπορούσε να μην σκοράρει. Είναι αλήθεια ότι το γκολ μοιάζει να ξεκινά από ένα φάουλ, (πολλές πάσες πριν την εκτέλεση του Σέρβου πάντως) αλλά είναι ένα μικρό κομψοτέχνημα: υπάρχει αρκετή κίνηση (και από πολλούς), ένα ωραίο στρώσιμο του Βάργκα και μια τέλεια εκτέλεση – κι αν η ΑΕΚ έμεινε στο 1-0 είναι γιατί αυτά δεν τα ξαναέδειξε σε άλλη περίσταση στο ματς. Η δεύτερη καλύτερη στιγμή της ήταν ένα τελείωμα του Βάργκα μετά από προσπάθεια του Ρότα στο 45΄ – προσπάθεια όχι τόσο οργανωμένη.
Μου έκανε εντύπωση όχι η προσέγγιση του παιγνιδιού (εκτός έδρας πάντα σχεδόν η ΑΕΚ προσπαθεί να επικρατήσει κομμάτι κυνικά), αλλά η σύνθεση της. Περίμενα πως θα ξαναβλέπαμε, ή την ενδεκάδα της ΑΕΚ που ξεκίνησε με τον ΠΑΟ, ή την ενδεκάδα της όπως αυτή διορθώθηκε από τον Νίκολιτς στο δεύτερο ημίχρονο του ντέρμπι. Τελικά δεν είδαμε ούτε την πρώτη, ούτε την δεύτερη. Η ΑΕΚ αγωνίστηκε με τον Κοϊτά αντί του τιμωρημένου Γκατσίνοβιτς αλλά και τον Μάνταλο δίπλα στον Πινέδα και μου φάνηκε κομμάτι soft για την περίσταση. Βρήκε μεν το γκολ, αλλά δεν άρεσε πολύ στον προπονητή της που επιχειρώντας να την αλλάξει (με τους Μάριν, Ζοάο Μάριο στο 58΄ και τους Ελίασον, Ζίνι είκοσι λεπτά αργότερα) την έκανε κομμάτι χειρότερη. Ο Αστέρας που φάνηκε να παίζει με λίγη περισσότερη ένταση στο ντεμπούτο του Ράσταβατς ενώ στο πρώτο ημίχρονο έψαχνε μόνο αντεπιθέσεις, στο δεύτερο ανέβηκε, πίεσε, έχασε μια μεγάλη ευκαιρία με τον Μπαρτόλο και δεν έφτασε στην ισοφάριση στο 94΄γιατί ο Στρακόσια υπενθύμισε ότι διανύει μια σπουδαία σεζόν. Ο Νίκολιτς θέλει να καθιερώσει το δίδυμο Γιόβιτς – Βάργα στην επίθεση και για αυτό μίλησε για την ανάγκη απόκτησης ενός δυναμικού χαφ ακόμα. Στο 4-4-2 ο Πινέδα δεν γίνεται να τρέχει για να γεμίσει όλο το γήπεδο.
Η ΑΕΚ κέρδισε τελικά κι αυτή με 1-0 γιατί δεν θα μπορούσε με τον τρόπο που έπαιξε στο δεύτερο ημίχρονο να κερδίσει με άλλο σκορ. Η νίκη της όμως είναι νίκη πρωταθλητισμού. Όχι γιατί είναι επαγγελματική κτλ. Αλλά γιατί έχει βγάλει πλέον με επιτυχία όλες τις δύσκολες έδρες στην επαρχεία. Εχει περάσει με νίκη από Ηράκλειο, Λειβαδιά, Τρίπολη, Αγρίνιο κι έχει μια ισοπαλία με την ΑΕΛ. Με την οποία, όχι τυχαία, δεν είχε παίξει για να κερδίσει 1-0, πράγμα που ξέρει…
Πηγή: Karpetshow
