Του Νίκου Παπαδογιάννη
O ανυποψίαστος που θα βγει από αεροπλάνο και θα δεί ξαφνιασμένος στο διαδίκτυο μόνο το σκορ από το «ντέρμπι» των μέχρι απόψε αήττητων Ολυμπιακού και Χίμκι, 92-75 μετά πολλών επαίνων, δεν έχει παρά να παρακολουθήσει ένα δίλεπτο για να λύσει τις απορίες του.
Όχι το πρώτο δίλεπτο, ούτε αυτό στο οποίο το 34-32 έγινε 45-34 για να μπει το νερό στο αυλάκι, αλλά το τελευταίο. Το τελευταίο του αγώνα.
Η ομάδα του Μπαρτζώκα είχε βαρέσει προ πολλού διάλυση και θύμιζε σκόρπια διαδήλωση, όπου ο καθένας έκανε ό,τι κατέβαζε η κούτρα του, για να περισώσει τα απερίσωστα.
Ο Ολυμπιακός, όμως, το μελωδικό βιολί του. Ουδείς αυτοσχεδίαζε όσο θα επέτρεπε η περίσταση και ουδείς σήκωνε το δικό του μπαϊράκι.
Στην προτελευταία επίθεση, ο Παπαπέτρου «ποστάρισε» σωστά και έβαλε πλάτη τον αντίπαλό του, όπως ακριβώς έκανε στο ξεκίνημα του αγώνα, όταν τοποθέτησε τα θεμέλια με 8 προσωπικούς πόντους.
Αμέσως μετά, στήθηκε κανονικό pick’n’roll, χάρη στο οποίο ο Γιώργος Μπόγρης κέρδισε φάουλ και πήγε στη γραμμή. Καμία από τις δύο επιθέσεις δεν επιβραβεύτηκε με πόντους, αλλά αυτό αποτελεί ασήμαντη λεπτομέρεια.
Ο Ολυμπιακός είναι ομάδα, με κεφαλαία και τα πέντε γράμματα της λέξης.
Ειδάλλως δεν θα διαμέλιζε με τόσο πειστικό τρόπο την ισχυρή Χίμκι ούτε θα τελείωνε τη διαβολοβδομάδα αλώβητος ούτε θα καμάρωνε στην κορυφή της βαθμολογίας μετά από 4 αγωνιστικές γεμάτες προβλήματα και απουσίες.
Υποθέτω ότι δεν χρειάζεται να θυμίσω από ποιοι ακριβώς σημείο του γηπέδου παρακολούθησε τους αγώνες του Ολυμπιακού ο ηγέτης του.
Το πρόγραμμα των πρώτων αγωνιστικών ήταν βολικό για να ξεκινήσει η πορεία με το δεξί, αλλά το ίδιο έλεγαν και ανταγωνίστριες όπως λ.χ. η Μπαρτσελόνα (1-3) ή η Μακάμπι (2-2), πόσο μάλλον η Βασκόνια (0-3).
Τα χαρτιά μπορούν να πνίξουν όποιον προσπαθήσει να τα καταπιεί αμάσητα…
Ο Ολυμπιακός φρόντισε να παρουσιαστεί πανέτοιμος για το πρώτο σπριντ της περιόδου και εξαργύρωσε την ετοιμότητά του με 4 νίκες σε ισάριθμους αγώνες.
Στα δύο ταξίδια που έπονται, Καταλωνία και ανατολική ακτή Βοσπόρου, έχει πλέον το περιθώριο να σκοντάψει χωρίς να κλάψει.
Εάν υπάρχει στον ορίζοντα ματς ικανό να τον εκτροχιάσει, αυτό είναι το ευρωελληνικό ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, σε δύο εβδομάδες στο Φάληρο.
Αυτή τη στιγμή, όμως, το φοβούνται περισσότεροι οι «πράσινοι» παρά οι «κόκκινοι». Τρέχα και γύρευε, σε τι κατάσταση θα τους αφήσουν, οι απανωτές συγκρούσεις με τη Φενέρ στο ΟΑΚΑ και με τη Βασκόνια στη Βιτόρια…
Η εμφάνιση του Ολυμπιακού, απέναντι στο ναυάγιο της Χίμκι, ήταν μάλλον η καλύτερη των τελευταίων ετών.
Το τρικ του Σφαιρόπουλου με τους τέσσερις ψηλούς στην αρχική πεντάδα μίκρυνε το γήπεδο στα μετόπισθεν και έδωσε καθοριστικό πλεονέκτημα μπροστά, όπου δεν υπήρχε αντίδοτο στα «ποσταρίσματα» του Παπαπέτρου, του Πρίντεζη και του Μιλουτίνοβ.
Οι Ρώσοι χρειάστηκαν ιδρώτα και αίμα για να ανταποδώσουν τους 20 πόντους που πέτυχαν στο άψε σβήσε τα τρία ντερέκια του Ολυμπιακού.
Τα τρίποντα του Στρέλνιεκς και του Μάντζαρη, που άνοιξαν ακόμα περισσότερο τη διαφορά, προήλθαν και αυτά από τις πάσες που μοίρασαν προς τα έξω οι ψηλοί, Αγραβάνης και Μακλέιν.
Οι «ερυθρόλευκοι» άγγιξαν τους 50 πόντους στο πρώτο μέρος χωρίς να πάρουν πολλά από Ρόμπερτς, Τόμπσον και Παπανικολάου.
Το ολοκληρωτικό μπάσκετ που έπαιξαν έκανε το κοινό να χορεύει και ημάς, τους ουδέτερους, να αναρωτιόμαστε τι διάβολο βλέπουν που εμείς δεν βλέπουμε όσοι καταθέτουν τον οβολό τους στην ποδοσφαιρική ομάδα αγνοώντας το θαύμα του μπάσκετ.
Τον Μάιο, βέβαια, οι ίδιοι αμετανόητοι (και ακατανόητοι) θα ψάχνουν εκδρομές για το Βελιγράδι, εάν επαναληφθεί η πορεία του 2017, του 2015, του 2013 και του 2012.
Ο ακρογωνιαίος λίθος του φετινού Ολυμπιακού δεν είναι ο Πρίντεζης, ούτε κάποιος από τους Αμερικανούς του, αλλά ο Μιλουτίνοβ.
Δυσκολεύεται να πιστέψει κανείς ότι πρόκειται για τον ίδιο παίκτη που πέρυσι τέτοια εποχή αποτελούσε αχίλλειος πτέρνα της ομάδας, στα εξάλεπτα που έπαιζε.
Μέσα σε δώδεκα μήνες, ο Σέρβος έγινε πλήρης σέντερ, αξιόπιστος πυλώνας στην επίθεση και -το σημαντικότερο για τη φυσιογνωμία της ομάδς- ισχυρό τελευταίο ανάχωμα στην άμυνα.
Περισσότερο και από τα αποψινά 8/8 σουτ ή από τις ασίστ που μοιράζει άλλες φορές, με εντυπωσίασαν οι 2-3 καθοριστικές άμυνες που έβγαλε ο Μιλουτίνοβ στην τελική ευθεία του αγώνα με τη Μακάμπι.
Ο ΜακΛέιν είναι κυρίως σκόρερ (και πάντως ψηλός ειδικών συνθηκών), αλλά δεν είμαι πια σίγουρος ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται περισσότερα από 10-15 λεπτά, από τον εφεδρικό σέντερ του.
Απόψε, σε «ντέρμπι κορυφής», κανένας παίκτης του Ολυμπιακού δεν έφτασε τα 24 λεπτά συμμετοχής. Αυτό είναι το μεγαλύτερο γαλόνι για την ομάδα.
Πηγή: Gazzetta
