Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η απόσταση των ομάδων στη σέντρα, ήταν 11 βαθμοί (Φράιμπουργκ 12, Ολυμπιακός 1) και 17 γκολ (Φράιμπουργκ 11-1, Ολυμπιακός 1-8). Μια παρτίδα θα ‘λεγε κανείς, εκτός ανταγωνισμού. Ο,τι ακολούθησε μετά τη σέντρα, έμοιαζε πολύ καλό. Οχι αυτό που λέμε “πολύ καλό για να ‘ναι αληθινό”. Διότι επί εξήντα λεπτά, ήταν αληθινό. Πολύ καλό, για να κρατήσει ενενήντα λεπτά. Η πλοκή θύμισε αρκετά, και φυσικά το αποτέλεσμα επίσης, Ολυμπιακός-Βόλος 1-1 τον Σεπτέμβριο στο Καραϊσκάκη. Με τον Ολυμπιακό τότε, στον ρόλο της Φράιμπουργκ. Και τον Βόλο, στου Ολυμπιακού. Ενα πρώτο ημίχρονο που το μηδέν-ένα “και λίγο ήταν”, για την ποιότητα και την επικινδυνότητα των ευκαιριών.
Ενα δεύτερο ημίχρονο που συνέβαιναν…μαγείες μες στη φιλοξενούμενη εστία, και το ένα-ένα ήταν το λιγότερο που το ταμπλό θα μπορούσε να έχει, εν τέλει, γράψει. Οχι δηλαδή, ένα παράξενο παιγνίδι ποδοσφαίρου. Μάλλον ένα σύνηθες παιγνίδι ποδοσφαίρου, όταν υπάρχει μια τέτοια διαφορά στη δυναμικότητα.
Στην τελική ανάλυση, για την όλη προσπάθεια τη νύχτα της Πέμπτης στον Μέλανα Δρυμό δεν θα ήταν ανάξια ανταμοιβή του Ολυμπιακού το να είχε κάτι για να παίξει την άλλη Πέμπτη στο τελευταίο ματς με τη Ναντ στον Πειραιά. Οτι δεν του έμεινε κάτι για να παίξει, αυτό δεν ήταν (όλο) στο χέρι του Ολυμπιακού. Κάτι για να παίξει, απέμεινε στη Ναντ. Ηταν στο δικό της χέρι, και in extremis το κράτησε με τις δύο εντός έδρας νίκες μετά το 90′ (με τον Ολυμπιακό την πρώτη αγωνιστική και με τους Αζέρους τώρα).
Ο Ολυμπιακός στο Φράιμπουργκ, ήταν ένας Ολυμπιακός στο Μπακού…που έκανε και επίθεση. Ενας Ολυμπιακός που επί 57 λεπτά έκρυβε στους Γερμανούς το τέρμα του, το ίδιο τέρμα που στη Γκαράμπαγ το είχε κρύψει 90 λεπτά. Επιπλέον ένας Ολυμπιακός που, εκτός από το να κρύβει το τέρμα του, έκανε τη ζωή των Γερμανών ποδήλατο στο άλλο μισό γήπεδο. Με συμπαγή οργάνωση, με αμεσότητα στις αμυντικές επεμβάσεις, με ενεργοβόρα τρεξίματα, με υποσχόμενες μεταβάσεις που ανέδιδαν ταχύτητα, κάθετη κίνηση, θάρρος.
Στις οποίες μεταβάσεις, για να βγαίνουν στοχευμένες στον αγωνιστικό χώρο και με το στοιχείο της προσωπικότητας στο παιγνίδι, ευθύς εξαρχής η ανεκτίμητη επίδραση ήταν ο Γιώργος Μασούρας. Το γκολ, το μοναδικό γκολ στον όμιλο που έχει μπει από ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού, δεν θα έμπαινε ποτέ εάν ο Μασούρας δεν είχε την ιδέα να κάνει (από αριστερά) την κίνηση ώστε να γίνει ο εξτρά παίκτης στη δεξιά πλευρά δίπλα στον Γκάρι Ροντρίγκες, εκεί και τότε να προκαλέσει τη δύο-εναντίον-ενός συνθήκη (δύο, εναντίον του αριστερού μπακ) και να προλάβει να δώσει τη σωστή, χαμηλά και έξω, πάσα προτού βάλει το μπλοκ ο αριστερός στόπερ που στο μεταξύ βγήκε, αφήνοντας κενό μέσα, για να καλύψει τον αριστερό μπακ.
Στο χάος των προσθαφαιρέσεων, άλλη μία χρονιά ο Μασούρας παραμένει, με κάποιον τρόπο, ο νούμερο-ένα στην αξιολόγηση των εξτρέμ του κόκκινου ρόστερ. Διότι οι αξιολογήσεις γίνονται, στον χρόνο και στη διάρκεια.
Αφήνοντας τις λεπτομέρειες σε δεύτερο πλάνο, το πρώτιστο που ανέδιδε ο αγώνας του Ολυμπιακού στη Γερμανία ήταν εκείνη η “συλλογική επιθυμία” να το ξαναφτιάξουν μετά τη λαίλαπα. Ενα ευδιάκριτο σημείο ζωής, οπωσδήποτε ενθαρρυντικό και για τον προπονητή και για το ίδιο το, ασύμμετρα πολυπληθές, γκρουπ. Οι μόνοι που δεν φταίνε για την πρωτοφανή λαίλαπα άλλωστε, είναι ο προπονητής και το γκρουπ.
Στην πραγματικότητα, ο προπονητής και το γκρουπ είναι που βάζουν τη μεγάλη προσπάθεια να στήσουν πάλι τα κομμάτια όπως είναι το σωστό να στηθούν. Σε αυτό, ο ασφαλέστερος σύμμαχος της συλλογικής επιθυμίας είναι (με το μπρέικ του Παγκόσμιου Κυπέλλου να έρχεται σε δύο εβδομάδες) το υψηλότερο fitness level. Η επιθυμία…δεν αποχώρησε στο 60′. Κατεπνίγη μετά το 60′, από την εξάντληση. Οι δεύτερες μπάλες, ξεχείλωσαν την ισορροπία στον αριθμό των επιθέσεων. Η Φράιμπουργκ που στα προηγούμενα τέσσερα ευρωπαϊκά ματς μετρούσε 6+8+6+7 τελειώματα on-target, την Πέμπτη ως το 57′ είχε 0.
Ισοφάρισε με το, αν δεν απατώμαι, ένατο. Σε 35-40 λεπτά δηλαδή, έκανε on-target πιο πολλά απ’ όσα έκανε (στα προηγούμενα ματς) σε 90 λεπτά.
Εύλογα θα σκεφτεί κανείς, στη Σούπερ Λιγκ ποιος να τρέξει τον Ολυμπιακό έτσι όπως τον έτρεξε η Φράιμπουργκ; Η απάντηση είναι, ναι αλλά όχι. Διότι δεν αρκεί στον Ολυμπιακό, στο εξής να μη τον τρέξει άλλος κανείς όσο η Φράιμπουργκ. Ο Ολυμπιακός στη Σούπερ Λιγκ, χρειάζεται το παραπάνω. Δεν προηγείται, στην κούρσα. Υπολείπεται. Συνεπώς το παραπάνω που χρειάζεται, είναι αυτός να “τρέξει” τον ανταγωνισμό ώστε να καλύψει το χάντικαπ που κυνηγά να υπερκαλύψει.
Ας αφήσουν τον προπονητή και το γκρουπ ήσυχους, να το δουλέψουν ως εκεί που δεν θα παίρνει άλλο. Και βέβαια, κάποιος να προσέχει τον ιδιοκτήτη μη τον κυριαρχήσει η μανία και κάνει τον Ιανουάριο καμιά δεκαριά, ακόμη, μεταγραφές. Είναι κιόλας αρκούντως δύσκολο για τον προπονητή και για το γκρουπ, να το δουλέψουν ενόσω ένας ολόκληρος…Ολυμπιακός Γ είναι παρκαρισμένος, σε ένα παράλληλο σύμπαν, κάπου στου Ρέντη.
Πηγή: Sdna
