Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Και ξαφνικά τρία διαδοχικά στραβά αποτελέσματα ήταν αρκετά για να επέλθουν τα πρώτα σύννεφα αμφισβήτησης στη σχέση Ολυμπιακού και Πέδρο Μαρτίνς. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο μαύρο είναι πραγματικά το χρώμα τους, ή κατά πόσο το… σκουραίνουν παπαγαλάκια που επιθυμούν να δημιουργήσουν τριγμούς στο εσωτερικό των «ερυθρόλευκων», δεδομένα όμως το «βεβαρημένο ποινικό μητρώο» των Πειραιωτών στις συνεργασίες με τους προπονητές τους, καθιστά το φαινόμενο άξιο διερεύνησης.
Ειλικρινά, αδυνατώ να πιστέψω ότι ο Ολυμπιακός θα επιδείξει… αυτοκτονικές τάσεις για άλλη μια φορά την τελευταία τριετία. Ότι για άλλη μια φορά η βραχυπρόθεσμη απογοήτευση που φυσιολογικά προκαλούν ανεπιτυχή αποτελέσματα σε οποιαδήποτε ομάδα του κόσμου, θα υπερισχύσει ενός υγιούς πλάνου ανασυγκρότησης που ξεκίνησε το περασμένο καλοκαίρι.
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που έχουν μάθει να κρίνουν, να αποθεώνουν ή να ισοπεδώνουν τα πάντα εκ των υστέρων βάσει αποτελεσμάτων, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις προπονητών που καλά – καλά δεν έχουν κλείσει δέκα μήνες παρουσίας σε έναν πάγκο. Ακόμη, λοιπόν, κι αν υποθέσουμε ότι στραβώνουν τα πάντα στο υπόλοιπο της σεζόν για τους «ερυθρόλευκους» (αποκλειστούν από την Ντιναμό Κιέβου στο Europa League, χάσουν από την ΑΕΚ στο ντέρμπι της Κυριακής, δεν καταφέρουν να εξασφαλίσουν θέση στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, δεν κατακτήσουν το Κύπελλο Ελλάδος), η πιο άστοχη και επικίνδυνη επιλογή που μπορεί να πραγματοποιήσει ο Ολυμπιακός είναι η απομάκρυνση του Πέδρο Μαρτίνς από τον πάγκο του.
Ο Πορτογάλος κλήθηκε να παραλάβει το καλοκαίρι μια ομάδα-συνονθύλευμα, με ολοκαίνουργιο ρόστερ και να τη μετατρέψει ξανά σε ένα κανονικό και ανταγωνιστικό ποδοσφαιρικό σύνολο. Το κατάφερε και με το παραπάνω!
Στα δικά του χέρια ο Ολυμπιακός άρχισε ξανά να γίνεται μια ομάδα με αρχή, μέση και τέλος, με ποδοσφαιρική λογική, με σύγχρονη ανάπτυξη, εννοείται και με αδυναμίες, πολλές αδυναμίες που εστιάζονται κυρίως στα δύο άκρα του αγωνιστικού χώρου: Στο σκοράρισμα και στην καρδιά της αμυντικής του λειτουργίας.
Εννοείται ότι ουδέποτε έγιναν οι «ερυθρόλευκοι» η κορυφαία ομάδα της χώρας, αλλά για όποιον παρακολουθεί ποδόσφαιρο χωρίς παρωπίδες, ήταν μια ομάδα που ξεκίνησε από το μηδέν και κάθε μήνα παρουσίαζε κι από ένα μικρό κομμάτι βελτίωσης στην αγωνιστική της εικόνα. Μετά από χρόνια, μάλιστα, ο ίδιος ο κόσμος του Ολυμπιακού άρχισε να ευχαριστιέται ξανά το θέαμα που προσέφερε η ομάδα του και να ανυπομονεί να παρακολουθήσει το επόμενο παιχνίδι της.
Όλα αυτά θα ξεχαστούν ξανά σε περίπτωση που στραβώσουν τα αποτελέσματα στη συνέχεια της σεζόν; Αντί, δηλαδή, ο Ολυμπιακός να διατηρήσει για πρώτη φορά μετά από πολλά καλοκαίρια το μεγαλύτερο μέρος του κορμού του (και φυσικά τον ίδιο προπονητή), να επιτρέψει σε έναν τεχνικό να χτίσει μια ομάδα με χημεία και απλά να προχωρήσει το επόμενο καλοκαίρι σε λίγες αλλά ποιοτικές βελτιωτικές κινήσεις στο ρόστερ του, θα εμφανιστούν ξανά οι… σκούπες στα αποδυτήρια του Ρέντη;
Συγχωρέστε με, αλλά με αυτή τη λογική δεν χτίζονται ομάδες! Αν ο Ολυμπιακός επαναλάβει τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος θα βγάλει μόνος του τα μάτια του και εννοείται θα εκμηδενίσει τις όποιες πιθανότητές του για γρήγορη επιστροφή στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης και οι συνεργάτες του έχουν μπροστά τους έναν και μόνο δρόμο για να οδηγήσουν ξανά τον Ολυμπιακό σε μονοπάτια ποδοσφαιρικής ευημερίας: Να μην παρασυρθούν από πρόσκαιρα συναισθήματα απογοήτευσης ή και οργής που θα προκαλέσουν τυχόν αποτυχημένα αποτελέσματα (αν έρθουν εννοείται) και να πιστέψουν για μια φορά σε ένα πλάνο ποδοσφαιρικής λογικής. Οι ίδιοι το εκπόνησαν, άλλωστε, το περσινό καλοκαίρι. Για μια φορά ας υπερασπιστούν τη δική τους απόφαση!
Πηγή: Sport DNA
