Η πρόκριση είναι ένα επίτευγμα. Η πρόκριση με 2/2 νίκες, είναι η Τέλεια Ληστεία. Η πρόκριση με 2/2 νίκες και με άθικτους όλους τους παίκτες που ευρίσκονταν σε απόσταση μίας κίτρινης κάρτας από το να χάσουν τον προημιτελικό, ήταν μία πέρα ως πέρα Italian Job. Μία δουλειά με πολλή sofferenza. Αλλά φυσικά, Ευρώπη είναι, δεν προκρίνεσαι δίχως να υποφέρεις, ει μη μόνον εάν είσαι η Μάντσεστερ Σίτι και παίζεις με μια βολική Σπόρτιγκ.
Ήταν βραδυά που οι Ιταλοί του σταφ-ΠΑΟΚ, ο Μπάτσι από το Βιαρέτζο, ο Καστορίνα από το Μιλάνο, ο Σπαταφόρα από τη Λιγουρία, είμαι βέβαιος πως ανίχνευσαν ακριβώς ό,τι συνθέτει το δικό τους εθνικό/ποδοσφαιρικό dna. Πρέπει να γούσταραν τρελά, υποψιάζομαι. Εκτός από το αποτέλεσμα, και τον τρόπο. Δύο στημένα, δύο γκολ. Κυνικότητα, όσο δεν γίνεται άλλο.
Η πρόκριση έχει ήρωες, έχει ρολίστες, έχει πρόσωπο. Στα μάτια μου το πρόσωπο της πρόκρισης είναι ο Ακπομ, ένας φορ-φάρος, το είδος του φορ που χρειάζεται η ομάδα η οποία υποφέρει. Έδωσε όλες τις λύσεις, όλο το ξύλο στον αντίπαλο, όλες τις βοήθειες στον συμπαίκτη, όλες τις αναπνοές που υπήρχαν για να δώσει. Αυτό που έλεγε πριν, ότι θα ταξίδευε στη Γάνδη για να παίξει το ματς της ζωής του, φάνηκε πως το εννοούσε απ’ την πρώτη ως την τελευταία λέξη.
Ότι ο ΠΑΟΚ θα υπέφερε στις μπόρες, είτε στο αρχικό διάστημα ώσπου να βρουν τις συντεταγμένες τους στον αγωνιστικό χώρο είτε και μετά από αυτό, ο ΠΑΟΚ το ήξερε και έδειχνε πνευματικά προπονημένος να το αντέξει. Αν υπέφερε στην Τούμπα, δεν θα υπέφερε εκεί; Το περίμεναν, διαθέτουν την ομαδική εμπειρία να το αντιμετωπίσουν, ζορίστηκαν (έως αφόρητα) αλλά δεν πανικοβλήθηκαν, έσβηναν τις φωτιές με όση εσωτερική ηρεμία έχουν γυμνάσει το μυαλό τους να έχουν.
Το επιπλέον σε σχέση με την Τούμπα, ήταν ότι δεν πιέζονταν απλώς. Πιέζοντάς τους, αυτή τη φορά οι Βέλγοι εύκολα έφταναν στην περιοχή, εύκολα πατούσαν στην περιοχή πλαγιοκοπώντας, εύκολα απειλούσαν, εύκολα άθροιζαν φάσεις-για-γκολ. Και σαν να μη ήταν πολύς, έτσι κι αλλιώς, ο αριθμός των βελγικών επιθέσεων που έπρεπε ο ΠΑΟΚ να υποστεί, να ένα αβίαστο λάθος σε μια πάσα εδώ, να ένα γλίστρημα και μία χαμένη κατοχή εκεί, να ένα εύκολο πλάγιο που δόθηκε παρέκει, έρχονταν συνεχώς κι άλλες.
Κόντρα σε όλο αυτό, κόντρα σε καταιγισμό που πίστευες…πως δεν θα τελειώσει ποτέ, πρωτίστως το άρρηκτο ντουέτο Ινγκασον/Κρέσπο κράτησαν γερά. Οι σέντερ-μπακ που θέλεις να έχεις. Τους βλέπεις δίπλα-δίπλα και νομίζεις πως είναι ένας (υπερ)άνθρωπος, όχι δύο άνθρωποι, ο περίφημος Ινγκασονκρέσπο. Το δίδυμο έσπασε, στην ανάπαυλα. Στο β’ ημίχρονο, ανδρώθηκε ο Μίχαϊ.Ένα, καιρό τώρα, γεγονός εν αναμονή. Πλέον, ένα γεγονός. Η αναμονή τελείωσε.
Ο Λουτσέσκου “ζει και πεθαίνει” όπως αντιστοιχεί στους σημαντικούς ανθρώπους. Με τις ιδέες του. Το εμπνέει, και το διαχέει σε όσους άμεσα επηρεάζει, δηλαδή στους ποδοσφαιριστές του. Ένα παράδειγμα. Μες στο κεφάλι του, δεν υπάρχει τρόπος να του το ξεκολλήσεις ότι στην αριστερή πλευρά της διάταξης (Βιεϊρίνια, Κούρτιτς ή Σβαμπ, Μπίζεσβαρ) η ζυγαριά, τι παίρνεις τι χάνεις, πάντοτε θα γέρνει υπέρ της ικανότητας με τη μπάλα, παρά την αδυναμία ανάσχεσης δίχως τη μπάλα, τέλος.
Είναι η βασική αρχή. Αδιαπραγμάτευτη, προφανώς. Δεν αλλάζει, όπου φυσήξει ο άνεμος. Οι παρεμβάσεις σε αυτό, ανάλογα με την εκάστοτε συνθήκη που διαμορφώνεται στο γήπεδο, έπονται. Ο Σίντκλεϊ εγκαίρως στη θέση του Μπίζεσβαρ, έφερε την ανακούφιση του Βιεϊρίνια και την αυτόματη αποσυμπίεση του όλου συστήματος. Απέναντι, μολονότι εκεί το ζήτημα δεν ήταν τόσο επιτακτικό, ο Λούκας Τέιλορ στη θέση του Μουργκ, δηλαδή και εκεί ένας μπακ να κάνει τον εξτρέμ, λειτούργησε με τον ίδιο τρόπο.
Με τον Σίντκλεϊ; Με τον Σίντκλεϊ. Με τον Λούκας Τέιλορ; Με τον Λούκας Τέιλορ. Με ό,τι είχε. Για ό,τι δεν είχε. Όπου ο έξω κόσμος έβλεπε ένα πάγκο αποψιλωμένο, ένα πάγκο γεμάτο με “διακοσμητικά στοιχεία” απλώς για να συμπληρωθεί η λίστα στο φύλλο αγώνος, ο Ραζβάν έβλεπε ποδοσφαιριστές της ομάδας. Ο Λούκας Τέιλορ ήταν ξεχασμένος…για τους άλλους. Για τον Ραζβάν, είναι αυτό. Ποδοσφαιριστής της ομάδας. Ποτέ δεν έπαψε, επειδή δεν έπαιζε, να είναι αυτό. Masterclass του προπονητή.
Ο Λουτσέσκου από τον περασμένο Ιούλιο, αμετακίνητα παλεύει (και χρησιμοποιεί την κάθε μικρή ευκαιρία που του δίνεται) για να υπερνικήσει ένα συσσωρευμένο νέφος αντιπαραγωγικής ενέργειας που επικάθεται. Η συνάντησή του με τα μίντια πριν τη Γάνδη, ξεκίνησε με την αναμενόμενη ερώτηση για τους απόντες. Μονομιάς γύρισε όλη την κουβέντα, στους παρόντες. Δεν έκλαψε στιγμή, για τους απόντες. Χαμογελούσε, για τους παρόντες.
Μία μέρα μετά, με τους παρόντες (και παρά τους απόντες) έκανε την italian job. Ένας θρίαμβος της θετικότητας, ενάντια στον αρνητισμό.
Πηγή: sdna.gr
