Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Ολυμπιακός κέρδισε και τον Ερυθρό Αστέρα στο ΣΕΦ 92-86 και με δέκα νίκες στα δώδεκα τελευταία ματς έχει στρογγυλοκαθίσει στην πρώτη τετράδα: αν δεν υπάρξει ένα κάποιου τύπου συνταρακτικό απρόοπτο που δεν μπορώ να φανταστώ θα είναι σε αυτή μέχρι το τέλος ακόμα κι αν έχει δυο τρία δύσκολα εκτός έδρας ματς στην συνέχεια. Ο ΠΑΟ έχασε ένα ακόμα παιγνίδι: η Φενέρ στο ΟΑΚΑ ήταν καλύτερη από την Ρεάλ Μαδρίτης στις λεπτομέρειες και επικράτησε με 85-83. Καθώς βρισκόμαστε στα μέσα του Φεβρουαρίου και λίγο πριν μια ακόμα αναμέτρηση των δυο, αυτή τη φορά για το κύπελλο Ελλάδος, νομίζω πως αρχίζει να φαίνεται η μεγάλη διαφορά τους. Ο Ολυμπιακός μετά τις μεταγραφικές του προσθήκες έχει αποκτήσει ταυτότητα και δεδομένη συμπεριφορά: ξέρει ποια προβλήματα πρέπει να λύσει και σε ποιες αρετές του να στηριχθεί. Ο ΠΑΟ για πολλούς και διάφορους λόγους ακόμα ψάχνεται. Και ο ερχομός του Χέις Ντέιβις σημαίνει πως θα συνεχίσει να το κάνει.
Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.
Ο γεμάτος Αστέρας
Ο Ερυθρός Αστέρας είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ομάδες της Ευρωλίγκας: με την επιστροφή του Μπολομπόι στα μάτια μου μοιάζει πλήρης. Εχει τρια ολότελα διαφορετικά σέντερ (Μοντεγιούνας, Ιζούντου, Μπολομπόι) ικανά να υποστηρίξουν κάθε ανάγκη. Εχει σκληρά τεσσάρια (Κάλινιτς, Μονέκε), έχει τον Νουόρα που δεν κρύβεται από την ευθύνη, τον Οντελέγιε και τον Νταβιντόβατς που είναι ρολίστες με χρησιμότητα – και κυρίως έχει αυτό που στην Ευρωλίγκα είναι απαραίτητο, δηλαδή καλά γκαρντ. Ο Μπάτλερ στην βραδιά του είναι κακός μπελάς με τα ασταμάτητα «ένας εναντίον ενός». Ο Μακιντάιερ είναι ένας από τους καλύτερους καθοδηγητές στην διοργάνωση: έχει και ένα τρομερό σερί σπουδαίων εμφανίσεων απέναντι στον Ολυμπιακό, όχι τυχαία. Αρκετοί από αυτούς τους παίκτες είναι κομμάτι ασταθείς – κάποιοι και στην διάρκεια του ίδιου ματς. Αλλά η ομάδα του Σάσα Ομπράντοβιτς είναι γεμάτη: ίσως να λείπει λίγη ποιότητα, όχι ποσότητα. Στο ΣΕΦ ήρθε και χωρίς τους Κάρτερ, Ντόμπριτς, Ριβέρο – φυσικά καιρό τώρα λείπει και ο Κάναν.
Απέναντι σε μια τόσο γεμάτη ομάδα ο Γιώργος Μπαρτζώκας βρέθηκε μόνο με τον Γουόκαπ και τον Νιλικίνα που επέστρεψε, δηλαδή επί της ουσίας μόνο με τον Τεξανό. Η απουσία των δυο Αμερικάνων γκαρντ (ειδικά του Τζόζεφ που έχει παίξει λίγο περισσότερο) δυσκόλεψε την αξιοποίηση των σέντερ (μολονότι χρησιμοποιήθηκαν και οι τρεις) και κυρίως εκμηδένισε τα πικ εν ρολ. Ο Ομπράντοβιτς αποφάσισε στο σετ παιγνίδι να αφήσει στον Ολυμπιακό τα σουτ: το είχε κάνει και στο ματς στο Βελιγράδι. Το ενδιαφέρον στην ιστορία είναι ότι και ο Ολυμπιακός (ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο) φάνηκε να κάνει το ακριβώς αντίθετο, προσπάθησε δηλαδή να χαλάσει όσο γίνεται το τρίποντο του Αστέρα. Αυτή η επιλογή έκανε νομίζω τελικά την διαφορά. Ο Ολυμπιακός πήρε όντως λίγα στην επίθεση από τους Μιλουτίνοφ, Ταρίκ Τζόουνς και Χολμς, και είχε πάθει ακριβώς το ίδιο και στο πρώτο ματς. Αλλά αυτή τη φορά το τρίποντο λειτούργησε: μια βροχή από μεγάλα σουτ του έδωσε το πρώτο του σημαντικό προβάδισμα – χάρη στο οποίο είχε τον έλεγχο του αγώνα – και ένα μεγάλο σουτ του Βεζένκοφ για το +7 στο τελευταίο λεπτό του ματς του έδωσε και την νίκη. Ενώ ο Αστέρας βρίσκοντας όλα κι όλα 8 τρίποντα, παρά την τεράστια προσπάθειά του, απλώς ροκάνιζε και πλησίαζε. Περισσότερο σπεκουλάρησε σε λάθη που οφείλονταν στην κούραση του Γουόκαπ και στην βιασύνη του Ντόρσεϊ παρά στο δικό του οργανωμένο επιθετικό παιγνίδι.
Το καλό και το κακό σενάριο
Οσο η σεζόν προχωρά γίνεται νομίζω όλο και περισσότερο αντιληπτό το καλό και το κακό μελλοντικό σενάριο. Ο Ολυμπιακός θα πιάσει τον στόχο του αν οι γκαρντ του είναι καλά: σε σχέση με πέρυσι είναι λιγότερο εξαρτημένος από τους Βεζένκοφ, Φουρνιέ. Δεν θα πιάσει τον στόχο του αν ο Γουόκαπ μείνει μόνος και πρέπει να τον κουβαλήσει παίζοντας 30 λεπτά για μήνες. Σε κάθε περίπτωση το βαρόμετρό του είναι φανερά ο Ντόρσεϊ γιατί γουστάρει τις πρωτοβουλίες. Ο Μπαρτζώκας μοιάζει να έχει μάθει να ζει με αυτόν. Αλλά μιλάμε πάντα για κάποιον που στο μπάσκετ των σχημάτων, της πάσας, της κίνησης μακριά από τη μπάλα κτλ θα μοιάζει πάντα κομμάτι παράταιρος.
Ο Ναν γύρισε, αλλά…
Αν ο Ολυμπιακός έχει προβλήματα πολυτελείας, ο ΠΑΟ έχει προβλήματα πιο σύνθετα. Κόντρα στην Φενέρ επέστρεψε ο Ναν και με όρεξη. Αγωνίστηκε 35 λεπτά, πέτυχε 17 πόντους χωρίς να υπερβάλει, ήταν πολύ καλός στην τελική ευθεία του ματς. Αλλά το παιγνίδι, παρά την παρουσία του, έμοιαζε πολύ με αυτό που ο ΠΑΟ έδωσε κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης: το ό,τι το χθεσινό το έχασε κι αυτό με την Βασίλισσα το κέρδισε δεν σημαίνει κάτι. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα δυο ματς είναι ίδια κι αυτό πάει να πει ότι με ή χωρίς τον Ναν κάποιες αδυναμίες – κυρίως στην άμυνα – παραμένουν. Ο Μπιμπέροβιτς έκανε πάρτι, ο ΝτεΚολό και ο Μπόλντγουιν που βρήκε και το καλάθι της νίκης ειδικά στο τέλος χτυπούσαν αδυναμίες του ΠΑΟ ανελέητα. Ο Αταμάν πίστευε πως περιορίζοντας τον Χόρτον Τάκερ (και με δεδομένη την απουσία του Χολ που σπάει τα σκριν και είναι ένα τρομερό τσιμπούρι), αλλά και τον Κόλσον, ο ΠΑΟ θα κρατήσει χαμηλά την Φενέρ όπως στην Πόλη όταν και την κέρδισε. Η ιδέα να παίξει με «πεντάρι» τον Χουάντσο ήταν εξαιρετική και παραλίγο να του δώσει και το ματς καθώς ο Ισπανός στα 37 λεπτά που αγωνίστηκε έκανε ένα από τα καλύτερα παιγνίδια του από τότε που έχει έρθει στην Ελλάδα. Αλλά ο Γιασκεβίτσιους κούρασε τον Οσμαν, πίεσε τον Γκραντ και παρουσίασε μια ομάδα που δεν φοβόταν καθόλου τους υπόλοιπους ψηλούς του ΠΑΟ, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να πιέσει πολύ τα περιφερειακά σουτ: ο ΠΑΟ βρήκε 83 πόντους με αίμα – τα μόλις 6 εύστοχα τρίποντα (3 είχε ο Χουάντσο και 3 όλοι οι υπόλοιποι) μαρτυρούν το είδος της δυσκολίας αλλά και το γιατί της ήττας. Αν έλειπε ο Ναν η εξήγηση θα ήταν η απουσία του αλλά τώρα ο Αμερικάνος ήταν παρών. Και τα κολλήματα της επίθεσης δεν έλειψαν. Η ήττα έβγαλε νεύρα. Ο Λεσόρ τσακώθηκε με τους παίκτες της Φενέρ, ο Αταμάν δεν πήγε στην συνέντευξη Τύπου. Η βαθμολογία δεν είναι καλή και ομάδες όπως η Ζακγκίρις αντέχουν, ενώ άλλες όπως η Ντουμπάι ανεβαίνουν.
Με το μυαλό στον Ντέιβις
Η παρουσία του Χουάντσο στο πέντε, η μη συμμετοχή του Μήτογλου, ο λιγοστός χρόνος του Χόλμς, μαρτυρούν ότι ο Αταμάν έχει στο μυαλό του πως θα βρει χώρο και χρόνο για τον Χέις Ντέιβις. Αλλά αν χρειαστούν περισσότερα πράγματα από το να μπει ο έμπειρος Αμερικάνος και να κολλήσει σαν κομμάτι από παζλ στους υπόλοιπους μπορεί να υπάρξουν νέες περιπέτειες. Είναι δύσκολο να δημιουργηθεί μια διαφορετική ομάδα στα μέσα του Φεβρουαρίου και θα είναι ακόμα πιο περίπλοκη η δουλειά του Τούρκου αν επιστρέψει και ο Λεσόρ.
Αν βέβαια υπάρχει ο Αταμάν για πολύ ακόμα – το λέω γιατί με τον ερχομό του Ντέιβις οι απαιτήσεις θα γίνουν ακόμα πιο μεγάλες: ο κόσμος βλέπει ότι αποκτήθηκε ένας ακόμα ακριβώς παίκτης, οι υψηλές αναλύσεις που βάζουν στο τραπέζι το ερωτηματικό αν τελικά αυτός ήταν που έλειπε δεν ακούγονται από κανένα. Μπροστά υπάρχει το κύπελλο Ελλάδος. Και μου φαίνεται πως ο ΠΑΟ είναι δύσκολο να αντέξει μια ακόμα ήττα από τον Ολυμπιακό χωρίς να την χρεώσει στον προπονητή του. Που είναι υποχρεωμένος σε ένα «ράβε – ξήλωνε» από την αρχή της σεζόν. Και η κοπτοραπτική δεν του αρέσει ιδιαίτερα…
Πηγή: Karpetshow
