Του Νίκου Παπαδογιάννη
Αν υπήρξε μια βραδιά στην οποία ο Παναθηναϊκός ξεγυμνώθηκε και επέτρεψε να φανερωθούν όλες η αδυναμίες του, αυτή ήταν η νύχτα της γενεθλίων της Ολύμπια στο Μιλάνο.
Δεν είναι η πρώτη φορά, που ελληνική ομάδα παίζει τον ρόλο του κομπάρσου που βγαίνει μέσα από την τούρτα.
Πριν από μερικά χρόνια, ο Ολυμπιακός πήγε στη Λομβαρδία ως πρωταθλητής Ευρώπης αποφασισμένος να καταστρέψει το πάρτι των Ιταλών, αλλά ηττήθηκε με 30 πόντους.
Κάποιου είδους κάρμα υπάρχει εδώ, για την ομάδα που κάποτε δοκίμαζε τα δόντια του Γκάλη στην πλάτη της τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, αλλά αυτό θα το αφήσω στην άκρη.
Το μόνο που κρατώ εδώ από τα συμπεράσματα του παλιού καιρού, είναι ότι η κατηφόρα σαν αυτή του μιλανέζικου «Φόρουμ» δεν υπάρχει αλλού στη γερική ήπειρο, με εξαίρεση ίσως το Τελ Αβίβ – αν αυτό μπορεί να θεωρηθεί Ευρώπη.
Ο Ρικ Πιτίνο προσπάθησε να εξωραϊσει την εικόνα της βραδιάς επαινώντας την προσπάθεια και την αποφασιστικότητα των παικτών του, αλλά δυσκολεύομαι να συμμεριστώ την -ασφαλώς εικονική- ικανοποίησή του. Στα 40 λεπτά του αγώνα με την Αρμάνι, όλα όσα είναι λάθος στον φετινό Παναθηναϊκό καθρεφτίστηκαν ξεκάθαρα στο ανάγλυφο του αγώνα.
Η παροιμιώδης αμυντική αδυναμία της περιφερειακής γραμμής δημιουργούσε ανισορροπία και έδινε στους Ιταλούς το ένα εύκολο σουτ μετά το άλλο. Η απουσία ενός ικανού μπλοκέρ άφηνε τα μετόπισθεν ανοχύρωτα και ανάγκαζε τους λίγους ικανούς αμυντικούς να τρέχουν πανικόβλητοι για να μπαλώσουν τα κενά. Ωστόσο, η προβληματική άμυνα ήταν μόνο η μία όψη του νομίσματος. Για μία φορά, ο Παναθηναϊκός υστέρησε και στην επίθεση, ίσως επειδή ο αντίπαλος είχε στον πάγκο του προπονητή ειδικευμένο στα βραχυκυκλώματα. Ο Έτορε Μεσίνα βρήκε τρόπο να αποκόψει μέχρι ενός σημείου τον Νικ Καλάθη από τους συμπαίκτες του, εξοστρακίζοντας από την εξίσωση τους συνήθεις αποδέκτες της δημιουργίας του: Παπαγιάννη, Παπαπέτρου, Τόμας, Μήτογλου, Ουάιλι. Ο Παναθηναϊκός έφτασε μεν τους 87 πόντους, αλλά πολλοί από αυτούς σημειώθηκαν όταν το ματς είχε ήδη κριθεί, εκτός λογικής και εκτός συστήματος. Το νούμερο κλειδί δεν ήταν οι 53 του δευτέρου ημιχρόνου, αλλά οι 32 του πρώτου και τα 33/72 σουτ (46% ευστοχία). Ο Τζίμερ Φρεντέτ γέμισε το ιταλικό καλάθι με 28 πόντους, αλλά ως είθισται έκανε ήρωες όλους όσους ευτύχησαν να βρεθούν αντιμέτωποι μαζί του στην άλλη άκρη του γηπέδου: Μορασκίνι 12+6+3, Σάικς 17. Αν μη τι άλλο, ο Φρεντέτ έβαλε ένα σκασμό από καλάθια. Ο Καλάθης σε τι ακριβώς χρησίμευσε απόψε; Στην επίθεση χρειάστηκε 10 σουτ και 4 βολές για να βάλει 4 ψωρο-ποντάκια, ενώ στην άμυνα έζησε εφιάλτη απέναντι στον «Τσάτσο» Ροντρίγκεθ, μετά την ανάπαυλα. Για τον Ράις, δεν χρειάζεται καν να ανοίξουμε συζήτηση.
Ο Παναθηναϊκός ξεπερνάει τον εαυτό του και γίνεται ομαδάρα όποτε ο Καλάθης βρίσκει στήριγμα στο «ζωγραφιστό», όχι μόνο στην επίθεση, αλλά και στην ανασταλτική λειτουργία. Το 25+16 του Ντίνου Μήτογλου στη Ρωσία ήταν αναμφίβολα η statline της χρονιάς μέχρι τώρα, αλλά έμοιαζε με τυχαίο αστροπελέκι σε στεγνό ουρανό. Παραδόξως, ο Παναθηναϊκός «κέρδισε» και αυτή τη φορά τη μάχη των αιθέρων (33-33 μετά το 42-40 του Καλίνινγκραντ), αλλά τα χαμένα αμυντικά ριμπάουντ στο πιο κρίσιμο σημείο (στο 60-55) έκαναν την Αρμάνι αφεντικό του παιχνιδιού, ενώ η έλλειψη προσωπικότητας στη μπροστινή γραμμή γίνεται βασανιστική. Οι τέσσερις σέντερ συμπλήρωσαν ένα τίποτε 40 λεπτών (Παπαγιάννης 12, Ουάιλι 17, Μπεντίλ 11, Βουγιούκας DNP-CD) και όλοι οι υπόλοιποι πάσχιζαν να καλύψουν την ανυπαρξία της θέσης «5». Ναι, αλλά δεν γίνεται δουλειά έτσι. Ακόμα και όταν σώζεται η παρτίδα, σώζεται με ημίμετρα.
«Το σημαντικό είναι ότι έχουμε προβάδισμα στην ισοβαθμία με τον Παναθηναϊκό, επειδή τον νικήσαμε δύο φορές», επισήμανε ο Μεσίνα, μετά από γρήγορη ματιά στη βαθμολογία. Δεν έχει άδικο, αν και μιλάμε για τη λίγκα όπου 8ος είναι ο Ερυθρός Αστέρας, δηλαδή η χειρότερη ομάδα της. Εάν το ζητούμενο είναι η 5η θέση, αυτή που κρατάει τον κάτοχό της μακριά από τους Ισπανούς «αιώνιους» και από την αίφνης πανίσχυρη Εφές, το μειονέκτημα του Παναθηναϊκού απέναντι στους Ιταλούς μπορεί να παίξει τον ρόλο του. Επειδή όμως στην ίδια εξίσωση παίζει και η ΤΣΣΚΑ, δεν έχει νόημα να κοιτάζει κανείς το δάσος, Ιανουάριο μήνα. Τα επόμενα δύο δέντρα, Mπάγερν και Ζαλγκίρις, οι «πράσινοι» μπορούν να τα καβαλήσουν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.ν υπήρξε μια βραδιά στην οποία ο Παναθηναϊκός ξεγυμνώθηκε και επέτρεψε να φανερωθούν όλες η αδυναμίες του, αυτή ήταν η νύχτα της γενεθλίων της Ολύμπια στο Μιλάνο.
Δεν είναι η πρώτη φορά, που ελληνική ομάδα παίζει τον ρόλο του κομπάρσου που βγαίνει μέσα από την τούρτα.
Πριν από μερικά χρόνια, ο Ολυμπιακός πήγε στη Λομβαρδία ως πρωταθλητής Ευρώπης αποφασισμένος να καταστρέψει το πάρτι των Ιταλών, αλλά ηττήθηκε με 30 πόντους.
Κάποιου είδους κάρμα υπάρχει εδώ, για την ομάδα που κάποτε δοκίμαζε τα δόντια του Γκάλη στην πλάτη της τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, αλλά αυτό θα το αφήσω στην άκρη.
Το μόνο που κρατώ εδώ από τα συμπεράσματα του παλιού καιρού, είναι ότι η κατηφόρα σαν αυτή του μιλανέζικου «Φόρουμ» δεν υπάρχει αλλού στη γερική ήπειρο, με εξαίρεση ίσως το Τελ Αβίβ – αν αυτό μπορεί να θεωρηθεί Ευρώπη.
Ο Ρικ Πιτίνο προσπάθησε να εξωραϊσει την εικόνα της βραδιάς επαινώντας την προσπάθεια και την αποφασιστικότητα των παικτών του, αλλά δυσκολεύομαι να συμμεριστώ την -ασφαλώς εικονική- ικανοποίησή του. Στα 40 λεπτά του αγώνα με την Αρμάνι, όλα όσα είναι λάθος στον φετινό Παναθηναϊκό καθρεφτίστηκαν ξεκάθαρα στο ανάγλυφο του αγώνα.
Η παροιμιώδης αμυντική αδυναμία της περιφερειακής γραμμής δημιουργούσε ανισορροπία και έδινε στους Ιταλούς το ένα εύκολο σουτ μετά το άλλο. Η απουσία ενός ικανού μπλοκέρ άφηνε τα μετόπισθεν ανοχύρωτα και ανάγκαζε τους λίγους ικανούς αμυντικούς να τρέχουν πανικόβλητοι για να μπαλώσουν τα κενά. Ωστόσο, η προβληματική άμυνα ήταν μόνο η μία όψη του νομίσματος. Για μία φορά, ο Παναθηναϊκός υστέρησε και στην επίθεση, ίσως επειδή ο αντίπαλος είχε στον πάγκο του προπονητή ειδικευμένο στα βραχυκυκλώματα. Ο Έτορε Μεσίνα βρήκε τρόπο να αποκόψει μέχρι ενός σημείου τον Νικ Καλάθη από τους συμπαίκτες του, εξοστρακίζοντας από την εξίσωση τους συνήθεις αποδέκτες της δημιουργίας του: Παπαγιάννη, Παπαπέτρου, Τόμας, Μήτογλου, Ουάιλι. Ο Παναθηναϊκός έφτασε μεν τους 87 πόντους, αλλά πολλοί από αυτούς σημειώθηκαν όταν το ματς είχε ήδη κριθεί, εκτός λογικής και εκτός συστήματος. Το νούμερο κλειδί δεν ήταν οι 53 του δευτέρου ημιχρόνου, αλλά οι 32 του πρώτου και τα 33/72 σουτ (46% ευστοχία). Ο Τζίμερ Φρεντέτ γέμισε το ιταλικό καλάθι με 28 πόντους, αλλά ως είθισται έκανε ήρωες όλους όσους ευτύχησαν να βρεθούν αντιμέτωποι μαζί του στην άλλη άκρη του γηπέδου: Μορασκίνι 12+6+3, Σάικς 17. Αν μη τι άλλο, ο Φρεντέτ έβαλε ένα σκασμό από καλάθια. Ο Καλάθης σε τι ακριβώς χρησίμευσε απόψε; Στην επίθεση χρειάστηκε 10 σουτ και 4 βολές για να βάλει 4 ψωρο-ποντάκια, ενώ στην άμυνα έζησε εφιάλτη απέναντι στον «Τσάτσο» Ροντρίγκεθ, μετά την ανάπαυλα. Για τον Ράις, δεν χρειάζεται καν να ανοίξουμε συζήτηση.
Ο Παναθηναϊκός ξεπερνάει τον εαυτό του και γίνεται ομαδάρα όποτε ο Καλάθης βρίσκει στήριγμα στο «ζωγραφιστό», όχι μόνο στην επίθεση, αλλά και στην ανασταλτική λειτουργία. Το 25+16 του Ντίνου Μήτογλου στη Ρωσία ήταν αναμφίβολα η statline της χρονιάς μέχρι τώρα, αλλά έμοιαζε με τυχαίο αστροπελέκι σε στεγνό ουρανό. Παραδόξως, ο Παναθηναϊκός «κέρδισε» και αυτή τη φορά τη μάχη των αιθέρων (33-33 μετά το 42-40 του Καλίνινγκραντ), αλλά τα χαμένα αμυντικά ριμπάουντ στο πιο κρίσιμο σημείο (στο 60-55) έκαναν την Αρμάνι αφεντικό του παιχνιδιού, ενώ η έλλειψη προσωπικότητας στη μπροστινή γραμμή γίνεται βασανιστική. Οι τέσσερις σέντερ συμπλήρωσαν ένα τίποτε 40 λεπτών (Παπαγιάννης 12, Ουάιλι 17, Μπεντίλ 11, Βουγιούκας DNP-CD) και όλοι οι υπόλοιποι πάσχιζαν να καλύψουν την ανυπαρξία της θέσης «5». Ναι, αλλά δεν γίνεται δουλειά έτσι. Ακόμα και όταν σώζεται η παρτίδα, σώζεται με ημίμετρα.
«Το σημαντικό είναι ότι έχουμε προβάδισμα στην ισοβαθμία με τον Παναθηναϊκό, επειδή τον νικήσαμε δύο φορές», επισήμανε ο Μεσίνα, μετά από γρήγορη ματιά στη βαθμολογία. Δεν έχει άδικο, αν και μιλάμε για τη λίγκα όπου 8ος είναι ο Ερυθρός Αστέρας, δηλαδή η χειρότερη ομάδα της. Εάν το ζητούμενο είναι η 5η θέση, αυτή που κρατάει τον κάτοχό της μακριά από τους Ισπανούς «αιώνιους» και από την αίφνης πανίσχυρη Εφές, το μειονέκτημα του Παναθηναϊκού απέναντι στους Ιταλούς μπορεί να παίξει τον ρόλο του. Επειδή όμως στην ίδια εξίσωση παίζει και η ΤΣΣΚΑ, δεν έχει νόημα να κοιτάζει κανείς το δάσος, Ιανουάριο μήνα. Τα επόμενα δύο δέντρα, Mπάγερν και Ζαλγκίρις, οι «πράσινοι» μπορούν να τα καβαλήσουν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.
Πηγή: Gazzetta
