Δύο χρόνια πριν, όταν η ΑΕΚ επέστρεψε σε όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ, ήταν η πρωταθλήτρια στη χώρα. Δύο χρόνια έκτοτε, μετά το ζερό σ’ εκείνον τον όμιλο και τον αποκλεισμό από την Τραμπζονσπόρ στο Γιουρόπα Λιγκ πέρυσι, σήμερα η ΑΕΚ είναι η τρίτη ομάδα στο πρωτάθλημα της χώρας. Κι όμως, οξύμωρο μεν πραγματικό δε, η τριταθλήτρια του 2020 εμπνέει καλύτερη προοπτική από την πρωταθλήτρια του 2018. Δηλαδή, δεν εμπνέει καλύτερη προοπτική απλώς. Είναι, στ’ αλήθεια, καλύτερη ομάδα.
Η Ενωση ξεκίνησε τη χρονιά της, και έχασε την παρτίδα στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, με το περιβόητο “περσινό ρόστερ”. Δεν θέλω να θυμάμαι καν, τι βάσανο είχαμε τραβήξει ένα ολόκληρο καλοκαίρι με τα ρόστερ, και με όλο το άλλο ρεπερτόριο, ώσπου κάποτε να φτάσουμε επιτέλους στη νύχτα στο Πανθεσσαλικό. Εν πάση περιπτώσει, έγινε ό,τι έγινε, τελείωσε, έκλεισε. Πλέον, δεν έχει και σημασία. Στο εξής, σημασία έχει ότι το…εφετινό ρόστερ της Ενωσης είναι κάτι άλλο.
Κοιτάζοντας τη frontline για αρχή, εναντίον της Βόλφσμπουργκ έπαιξαν στ’ αριστερά ο Μάνταλος και ύστερα ο Λιβάια, στα δεξιά ο Γαρσία και ύστερα ο Μαχαίρας, στο εννέα ο Νέλσον Ολιβέιρα και ύστερα ο Ανσαριφάρντ. Κι από πίσω, είναι επιπλέον διαθέσιμοι ο Αλμπάνης με τον Ενομπακάρε. Οι έξι που έπαιξαν εναντίον της Βόλφσμπουργκ είναι όλοι (ο καθένας με τον τρόπο του) επιδραστικοί, αλλ’ από κανένα δεν είναι η ομάδα υπερεξαρτημένη.
Το ακόμη πιο σημαντικό, κανείς δεν είναι ίδιος με κανένα. Αλλο πράγμα ο Μάνταλος, άλλο ο Λιβάια. Αλλο πράγμα ο Γαρσία, άλλο ο Μαχαίρας. Αλλο πράγμα ο Νέλσον Ολιβέιρα, άλλο ο Ανσαριφάρντ. Τα χαρακτηριστικά τους, που αθροιζόμενα δημιουργούν μία ευρύτατη γκάμα, τους αλληλοσυμπληρώνουν. Πηγαίνοντας προς τα πίσω, η συνολική παρατήρηση δεν αλλάζει.
Άλλο πράγμα είναι ο Αντρέ Σιμόες, άλλο ο Κρστιτσιτς, άλλο ο Σάχοφ. Και άλλο, ο Γαλανόπουλος με τον Σιμάνσκι. Αλλο πράγμα είναι ο Τσιγρίνσκι, άλλο ο Σβάρνας, άλλο (αν τον αντιληφθούμε ως στόπερ…και έως ότου πωληθεί) ο Μπακάκης. Αλλο πράγμα είναι ο Ινσούα, άλλο ο Ελντερ Λόπες. Αλλο ο Βασιλαντωνόπουλος, άλλο ο Παουλίνιο. Η πληρότητα, μετράει. Η διαφορετικότητα των ποδοσφαιριστών που παίζουν στην ίδια θέση, μετράει επί δύο.
Εδώ λοιπόν, προκύπτει λόγος επαίνου της καλής δουλειάς και για το scouting και για το recruiting. Και για τον εντοπισμό, ποιον θα πάρουμε. Και για την πρόσληψη, να τον πάρουμε. Η ΑΕΚ ετοίμασε το ματς με τη Βόλφσμπουργκ σαν να ήταν τελικός Τσάμπιονς Λιγκ, πίστεψε, το έφερε στην ισορροπία επειδή και η ομάδα είχε ισορροπία, σε τίποτα δεν εμφανίστηκε υποδεέστερη, το έκανε. Ακόμη και στο εικοσάλεπτο μετά το 0-1 και πριν το 1-1 έπειθε τον θεατή ότι, και θα ισοφαρίσει και (αφού ισοφαρίσει) θα προκριθεί.
Ο Καρέρα, όλο αυτό το συντόνισε να λειτουργήσει και το έκανε να συμβεί. Κόντρα στην όποια αναποδιά, ενός πέναλτι που δεν έγινε γκολ ή μιας μικρής σπόντας που οδήγησε στο να γίνει γκολ από τον αντίπαλο. Δύο σπαθένιες προκρίσεις απέναντι σε ό,τι πιο δύσκολο υπήρχε κάθε φορά μες στη γυάλα των κληρώσεων, καλή ώρα ΠΑΟΚ με Μπεσίκτας και Μπενφίκα, για να ψαρέψει η ΑΕΚ. Δύο προκρίσεις να μη ξεχάσω, με…καμία αποβολή. Θυμάστε πόσες κόκκινες είχε μαζέψει στην Ευρώπη πρόπερσι, τη μία μετά την άλλην, η Ενωση; Λέγεται αγωνιστική πειθαρχία.
Οι προκρίσεις του ΠΑΟΚ με Μπεσίκτας και Μπενφίκα, οι προκρίσεις της ΑΕΚ με Ζανκτ Γκάλεν και Βόλφσμπουργκ, αναδεικνύουν το προφανές. Τη σχετική σημασία, ποιος είναι ο αντίπαλος. Το δύσκολο είναι το εφικτό. Το εύκολο είναι…το πιο δύσκολο. Ισχύει φυσικά και για τις κληρώσεις Ολυμπιακού/ΠΑΟΚ/ΑΕΚ τώρα, στους ομίλους. Γεννιέται η ρεαλιστική προσδοκία να τους δούμε και τους τρεις στην Ευρώπη, και μετά τη φάση των ομίλων. ‘Η, αν αυτό είναι το ιδανικό και δεν επιτευχθεί, έστω δύο από τους τρεις.
Οι 10 νίκες στα 18 παιγνίδια ως τον Δεκέμβριο, είναι κάτι το μάλλον απόμακρο. Αλλ’ εάν έχουμε προκρίσεις, τα 18 παιγνίδια δεν θα είναι 18. Με αυτά στην αμέσως επόμενη φάση θα είναι 20, μπορεί 22, στο καλύτερο σενάριο 24. Το απόμακρο έτσι, έρχεται λίγο πιο κοντά.
πηγή: Sdna.gr
