Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Η πιο χαρακτηριστική εικόνα της αναμέτρησης του Ατρομήτου με τον Ολυμπιακό, δεν ήταν το γκολ του Βούκοβιτς στις καθυστερήσεις. Ήταν το χοντρό πέσιμο σχεδόν όλων των «Ερυθρολεύκων» στον διαιτητή με το σφύριγμα της λήξης του πρώτου ημιχρόνου. Όταν βλέπεις ακόμα και τον πάντα ψύχραιμο Νάτχο να την πέφτει στον Ευαγγέλου, δίχως ουσιαστική αφορμή, καταλαβαίνεις ότι οι πάντες είναι δασκαλεμένοι και στο πνεύμα «θα κερδίσουμε στο Περιστέρι, με κάθε τρόπο».
Κέρδισαν. Και αγωνιστικά κέρδισαν δίκαια. Ο Ολυμπιακός υπερείχε σε όλο το ματς, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο με τον εξαιρετικό Φορτούνη να κάνει ό,τι θέλει στο χορτάρι, έχοντας αριθμητικό πλεονέκτημα για σχεδόν 40 λεπτά και με τον φοβισμένο διαιτητή να μη δίνει στον Ατρόμητο ούτε τον πυρετό του, κυριάρχησαν απόλυτα. Άξιζε το τρίποντο η ομάδα του Μαρτίνς. Το γεγονός ότι το πήρε στις καθυστερήσεις για πολλοστή φορά φέτος (με γκολ – οφσάιντ μεν, σε μια εξαιρετικά δύσκολη φάση δε, αφού ουδείς κατάλαβε με βεβαιότητα στην κανονική ροή του ματς ότι η μπάλα έφτασε στον σκόρερ από τον Σισέ) έχει πάψει να αποτελεί τύχη. Αποτελεί ικανότητα και σωστή νοοτροπία. Ο φετινός ο Ολυμπιακός παλεύει όλα τα παιχνίδια με νύχια και με δόντια έως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και μαγκιά του.
Επί της ουσίας, στο Περιστέρι ξεκαθάρισε αυτό που έτσι κι αλλιώς βλέπαμε εδώ και καιρό: το πρωτάθλημα είναι υπόθεση δυο ομάδων. Σέβομαι τον δεύτερο Ατρόμητο αλλά την κούπα την διεκδικούν ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός. Ουδείς άλλος πλέον.
Ο ΠΑΟΚ παραμένει το ακλόνητο φαβορί. Πλην όμως όσα έγιναν στο Ατρόμητος – Ολυμπιακός, προσφέρονται για μερικά ιδιαίτερα χρήσιμα συμπεράσματα, όχι μόνο για τους δυο που αγωνίστηκαν, αλλά και για τον «Δικέφαλο».
Πρώτον, ο Ολυμπιακός είναι καλή ομάδα, με ποιοτικούς παίκτες, βάθος στο ρόστερ και σοβαρό προπονητή. Η μπάλα που παίζει στα περισσότερα παιχνίδια του είναι καλύτερη του αναμενομένου, με δεδομένο ότι το ρόστερ άλλαξε δραστικά σε σχέση με πέρυσι και βρίσκεται ακόμα σε διαδικασία χτισίματος.
Δεύτερον, ο Ολυμπιακός έχει το βάρος της φανέλας (για να θυμίσω λίγο και το …αγαπημένο σας άρθρο) και το know how, εφόσον πιστέψει ότι μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα, να παραμείνει επικίνδυνος μέχρι τέλους. Δεν είμαι βέβαιος ότι το πίστευαν πολλοί το περασμένο καλοκαίρι. Μετά το διπλό στο Περιστέρι νομίζω το πιστεύουν οι περισσότεροι. Και αυτό, η πίστη δηλαδή, για έναν οργανισμό όπως ο Ολυμπιακός είναι κρίσιμο μέγεθος.
Τρίτον, όπως αποδείχθηκε με την υπόθεση της τιμωρίας για τα επεισόδια στην Πάτρα, ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να έχει ερείσματα στα κέντρα αποφάσεων.
Τέταρτον και σημαντικότερο, ο Ολυμπιακός, εφόσον νιώθει ότι μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα, δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο για να τα καταφέρει. Αν υπάρχει ένας σύλλογος στην Ελλάδα που δεν ενδιαφέρεται αν θα κερδίσει ωραία ή άσχημα, που δεν τον νοιάζει αν η εικόνα του πεσίματος στον διαιτητή στο ημίχρονο είναι θλιβερή ή αν οι δηλώσεις του Σάββα Θεοδωρίδη είναι καταγέλαστες, που δεν έχει κανένα πρόβλημα να προκαλέσει την αντιπάθεια ή και την οργή των φιλάθλων όλων των υπολοίπων ομάδων (και αρκετών δικών του), αρκεί στο τέλος να γίνει η δουλειά, αυτός είναι ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός των τελευταίων ετών.
Την ώρα που ο φετινός ΠΑΟΚ, κερδίζει και τους διαιτητές και προσπαθεί να πάρει τον τίτλο, καλύπτοντας και το χάντικαπ εντυπώσεων που του δημιούργησε η περυσινή σεζόν, ο Ολυμπιακός ανεβάζει στροφές και δεν δίνει δεκάρα για συμπάθειες, αντιπάθειες και άλλες τέτοιες «φλωριές».
Και αυτό έχει τη σημασία του.
Πηγή: Sport DNA
