Του Κώστα Λαμπρόπουλου
Λένε πως τις καλύτερες ιστορίες τις εξιστορεί κάποιος μέσα από τα μάτια των ηρώων που τις έζησαν. Δύο τέτοιους ήρωες έχει και το Μεσολόγγι. Όχι, δεν αναφερόμαστε σε εκείνους τους αθάνατους ήρωες που θυσιάστηκαν στη μαρτυρική Έξοδο της Κυριακής των Βαΐων του 1826, αλλά σε δύο μπασκετικούς ήρωες, δύο αδέρφια που μέσα από τα μάτια τους μπορεί να περιγράψει κάποιος την πορεία μιας ολόκληρης πόλης στον μπασκετικό χάρτη της Ελλάδας.
Για τον Σπύρο και τον Γιώργο Δεράο ο λόγος, οι οποίοι μετά το «βάπτισμα πυρός» στην παιδική τους ηλικία στον αθλητισμό, σε στίβο και βόλεϊ αντίστοιχα, μεταπήδησαν, ως έφηβοι πλέον, στο μπάσκετ, βιώνοντας από κοντά όλες τις μεγάλες στιγμές του Χαρίλαου Τρικούπη στις εθνικές κατηγορίες και φτάνοντας στο μέγιστο επίπεδο, στη Basket League δηλαδή, ως προπονητής ο πρώτος και ως παίκτης ο δεύτερος.
Με… κερασάκι στην τούρτα όλων των παραπάνω, να αποτελεί η περίφημη χειραψία με τον Γιάο Μινγκ. Και τι χειραψία αλήθεια!
Ακόμη θυμάται ο Γιώργος Δεράος ότι το χέρι του φαινόταν «σαν χέρι βρέφους» μπροστά σε εκείνο του Κινέζου γίγαντα, όταν χαιρετήθηκαν μετά το τέλος του αγώνα Ελλάδα-Κίνα στην Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα του Πεκίνου το 2001.
Ναι, το Μεσολόγγι έφτασε μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου. Αλλά πριν να φτάσει εκεί, είχαν προηγηθεί πολλά ακόμη κεφάλαια.
Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, εκεί στα μέσα της 10ετίας του ΄80 ο 16χρονος Σπύρος Δεράος έκανε στίβο στον Χαρίλαο Τρικούπη, έχοντας ολοκληρώσει, μάλλον πρόωρα, τη θητεία του ως ποδοσφαιριστής της ΑΕ Μεσολογγίου. Όταν τραυματίστηκε με χιαστούς ο αείμνηστος μπασκετμπολίστας του Απόλλωνα Κώστας Μιχαλόπουλος επέστρεψε στον τόπο καταγωγής του, το Μεσολόγγι κι άρχισε το… παιδομάζωμα! Μια ημέρα, λοιπόν, εντόπισε τον «100άρη» και «200άρη» των κουλουάρ Σπύρο Δεράο να τρέχει στο διπλανό γήπεδο κι εκεί τον έπεισε να ξεκινήσει να παίζει μπάσκετ και μάλιστα στη θέση του πλέι-μέικερ. Ο τελευταίος, παρότι δεν ήξερε καν να ντριμπλάρει με το αριστερό του χέρι, κατάφερε εν τέλει να «κολυμπήσει» στα βαθιά κι έζησε μεγάλες πορείες με τη φανέλα του Χαρίλαου Τρικούπη στα πρωταθλήματα της ΕΟΚ, έχοντας πολλές όμορφες περιπέτειες να διηγηθεί σήμερα για την καλαθόσφαιρα που παίζεται «πάνω από το αυλάκι» (όπως συνηθίζουν να λένε και οι Πελοποννήσιοι).
Για τον Γιώργο Δεράο, η «κόκκινη κλωστή δεμένη…» ξεκίνησε το 1991, όταν ακολουθώντας τα βήματα του μεγαλύτερου του αδερφού, παράτησε τα φιλέ, τους άσους και τα σερβίς κι εντάχθηκε στη μπασκετική «οικογένεια» του Χαρίλαου Τρικούπη, που τότε πρωταγωνιστούσε στη Γ΄ Εθνική. Κι αργότερα έγινε βασικό κομμάτι της Ολυμπιάδας, η οποία με τον Νίκο Βουρνά στον πάγκο της, ανέβαινε «τραίνο» τις εθνικές κατηγορίες μέχρι την Α1 Εθνική.
Παρότι ο πατέρας των δύο αδερφών, Νίκος Δεράος, δάσκαλος στο επάγγελμα, υπήρξε ο ίδιος ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής, αλλά και ταμίας της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αιτωλοακαρνανίας και μέλος της ΕΠΟ, η ασπρόμαυρη μπάλα δεν κληροδοτήθηκε ουδέποτε στην επόμενη γενιά. Πράγμα αρκετά περίεργο, βέβαια, την στιγμή που από το αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο της ΑΕ Μεσολογγίου εκείνα τα χρόνια είχαν περάσει προσωπικότητες του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπως ο αείμνηστος Γιάννης Κυράστας και ο Κώστας Ταράσης.
Μπάσκετ λοιπόν και ξερό ψωμί για τα αδέρφια Δεράου, σε μια περιοχή της Ελλάδας που μοιάζει με ένα εύφορο χωράφι, το οποίο απλά χρειάζεται το κατάλληλο λίπασμα και τον εργατικό γεωργό για να παράξει καρπούς.
Γιατί το Μεσολόγγι και η ευρύτερη Αιτωλοακαρνανία μπορεί μεν να μην αποτελούν αυτό που ονομάζουμε Πανεπιστημιακό κέντρο για τη δυτική Ελλάδα, όπως π.χ. η Πάτρα ή πιο βόρεια τα Γιάννενα, όμως πάντοτε βρίσκουν τρόπους για να δίνουν «παρών» στις μπασκετικές εξελίξεις.
Το ξέρατε εσείς, για παράδειγμα, ότι ο Χαρίλαος Τρικούπης έκανε προετοιμασία όχι μόνο στο Καρπενήσι, αλλά και στο εξωτερικό; Έστω και σε εποχές πριν από την πρώτη του υπαρκτού σοσιαλισμού, με τον Σπύρο Δεράο να θυμάται ακόμη μια προετοιμασία στη Βουλγαρία το 1987, όταν μετά το τέλος των φιλικών αγώνων με την εκεί Μπατάκ, οι αντίπαλοι ζητούσαν από τους Μεσολογγίτες τις κάλτσες τους (!) πληρώνοντας όσο-όσο σε λέβα.
Υπήρχαν, βέβαια, και απρόοπτα κι εντός συνόρων για τον Χαρίλαο Τρικούπη, όπως π.χ. μετά από ένα παιχνίδι με την Αναγέννηση στην Άρτα, όταν η αποστολή του Μεσολογγίου εγκλωβίστηκε στα αποδυτήρια από τους οπαδούς των γηπεδούχων κι αφού τελικά κατάφερε με χίλιες δυο δυσκολίες να αποδράσει από το γήπεδο, βρέθηκε να έχει μαζέψει 4 σακούλες… πορτοκάλια-χειροβομβίδες!
Αλλά και σε ένα παιχνίδι με την Ομόνοια Ναυπάκτου το 1992, όταν είχαν αποβληθεί όλοι οι βασικοί παίκτες του Χαρίλαου Τρικούπη, ο Σπύρος Δεράος είχε δώσει τη νίκη στην ομάδα του με 24/25 εύστοχες βολές και με τους οπαδούς της Ομόνοιας να κουνάνε κάθε φορά τη μπασκέτα για να αστοχήσει!
Ναι, είχαν συμβεί πολλά τέτοια στο Μεσολόγγι των ΄90ς, κάποια από τα οποία όμως, όπως π.χ. ο πετροπόλεμος σε ένα παιχνίδι με την Παναχαϊκή το 1996 ή τα επεισόδια με τον Αίολο Ταύρου, άπαντες θέλουν να τα αφήσουν στη λήθη.
Εκείνο, αντίθετα, που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει είναι οι παικταράδες που έπαιξαν στο Μεσολόγγι. Είστε έτοιμοι να κρατήσετε σημειώσεις γιατί η λίστα είναι μεγάλη; Έχουμε και λέμε: Σωτήρης Φαράντος, Νίκος Ανδριόπουλος, Κώστας Παπούλιας, Μάκης Κοτίνης, Αγγελος Ματθαιακάκης, Θανάσης Κρεμπούνης, Χρήστος Θεολόγος, Χρήστος Ασημακόπουλος, Κώστας Γιαννόπουλος, Δημήτρης Δημακόπουλος και τόσοι άλλοι. Αυτόν τον τελευταίο, μάλιστα, τον είχε φέρει στον Χαρίλαο Τρικούπη ο τότε πρόεδρος του συλλόγου, Κώστας Κατσαρόγιαννης, τινάζοντας τη μπάνκα στον αέρα, μιας και ο «Δημακό» ήταν τότε και παίκτης Α1 και πρώην διεθνής.
Και φανταστείτε ότι εκείνα τα χρόνια δεν είχε «σκαφτεί» ακόμη η Παλιοβούνα, ούτε είχε δημιουργηθεί ο σημερινός σύγχρονος αυτοκινητόδρομος της «Ιονίας Οδού», με τον οποίο κάνεις την απόσταση Πάτρα-Μεσολόγγι σε λιγότερο από 20λεπτο.
Και ενδεικτικά αναφέρουμε ότι όταν τα αδέρφια Δεράου πέρασαν στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας έπρεπε 3-4 φορές την εβδομάδα να πηγαινοέρχονται στο Μεσολόγγι με το δικό τους… Οριεντ εξπρές (αστικό λεωφορείο για Ρίο, φέρι-μποτ, ΚΤΕΛ με… ανάβαση Παλιοβούνας και το αντίστροφο!).
Για τον Χαρίλαο Τρικούπη, όμως, εκείνη η ξέφρενη πορεία των ΄90ς δεν διήρκεσε πολύ. Η ομάδα υποβιβάστηκε και πολλά μέλη της αναζήτησαν νέα στέγη σε άλλες πολιτείες. Ο Σπύρος Δεράος, για παράδειγμα, «μετακόμισε» στην Παναχαϊκή των Γεράσιμου Τζάκη, Νίκου Μηλιδάκη, Γιάννη Μπαλή και Γιάννη Κοτσώνη, ενώ στον Μοριά θα κατέβαινε και ο Γιώργος Δεράος, βρίσκοντας το μπασκετικό του καταφύγιο στην Ολυμπιάδα. Τα δύο αδέρφια υπήρξαν συμπαίκτες για μια 6ετία στον Χαρίλαο Τρικούπη, όμως στη συνέχεια χώρισαν μέχρι να ξανασμίξουν πάλι το 2009, όταν ο Σπύρος είχε για παίκτη του τον Γιώργο στην Παναχαϊκή.
Και ο Σπύρος Δεράος, έχοντας δεχθεί την αγάπη και τις γνώσεις σπουδαίων παραγόντων, όπως ο αείμνηστος Φώτης Σταμουλάκης, πατέρας του Μιχάλη Σταμουλάκη της ΓΕ Αγρινίου και ο επίσης αείμνηστος Θεόδωρος Μυζίκος από την Πρέβεζα, θα επέστρεφε πριν από μερικά χρόνια στα πάτρια εδάφη ως μέλος του τεχνικού επιτελείου του Χαρίλαου Τρικούπη, σε επίπεδο, πλέον, Basket League, ενώ ο Γιώργος Δεράος θα ζούσε το 2006 την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία με την Ολυμπιάδα και θα γινόταν και διεθνής με την Εθνική Πανεπιστημιακή μας ομάδα.
Στο Πεκίνο, μάλιστα, ο ύψους 1.85μ. Γιώργος Δεράος θα τα έβαζε με τον ύψους 2.29μ. Γιάο Μινγκ, αλλά και με τον ύψους 2.13μ. Ζίζι Ουάνγκ, που τα επόμενα χρόνια θα έπαιζαν στους Ρόκετς και στους Μάβερικς αντίστοιχα! Για να μην αναφέρουμε, βέβαια, ότι οι περισσότεροι Κινέζοι που είχαν δώσει «παρών» στην Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα του 2001 αγωνίστηκαν και στο Μουντομπάσκετ του 2006 και φυσικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Πώς να τους κερδίσεις, λοιπόν, μέσα στην έδρα τους, ακόμη κι όταν η Εθνική μας ομάδα είχε στις τάξεις της, όχι μόνο ενισχύσεις από το Μεσολόγγι, αλλά και αρκετούς ακόμη καλούς παίκτες, όπως οι Αλέξανδρος Κυρίτσης, ο Χ. Στεφανίδης, ο Σωτήρης Γκιουλέκας και ο Θανάσης Σουφλιάς.
Αντε βάλτα, όμως, με τον τότε εθνικό ήρωα των Κινέζων, Γιάο Μινγκ, τον οποίο αποθέωνε ένα ολόκληρο γήπεδο 10.000 θεατών!
Το Μεσολόγγι, πάντως, κράτησε ψηλά την σημαία, όπως την κρατάει τόσα χρόνια, από το 1955 όταν ιδρύθηκε ο Χαρίλαος Τρικούπης, αλλά και από το 1959 όταν πρωτοσυγκροτήθηκε το τμήμα μπάσκετ του συλλόγου, μέχρι τις μέρες μας.
Και μέσα από τα μάτια των αδερφών Σπύρου και Γιώργου Δεράου βιώσαμε σε μεγάλο βαθμό την έντονη χημική αντίδραση που προκαλεί η περιοχή στο ελληνικό μπάσκετ. Χημικοί είναι, άλλωστε, και οι δυο αδερφοί. Και με Μάστερ μάλιστα!
Για να δούμε ποια καινούργια μπασκετικά ελιξίρια μας επιφυλάσσει το Μεσολόγγι για το μέλλον…
